บทที่ 492

“คุณผู้ชาย กลับเข้าบ้านเถอะค่ะ!” หลังจากที่ป้าจางรอมาพักหนึ่งก็เดินมาหาเขาแล้วเอ่ยขึ้น

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเขาเพิ่งพูดอะไรกับฉินอันอัน แต่ที่แน่นอนก็คือเขาไม่มีวันปล่อยให้ฉินอันอันต้องทนทุกข์กับความอยุติธรรม

ท้ายที่สุดแล้วตอนนี้ฉินอันอันกำลังตั้งท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา

คืนนี้เสิ่นอวี๋ทำเกินไปหน่อยจริง ๆ

ทว่าก็เข้าใจได้เช่นกัน

ถ้าครั้งนั้นเสิ่นอวี๋ไม่แท้งลูก ตอนนี้เด็กก็คงเกิดมาแล้ว

ฟู่สือถิงกำหมัดแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เสิ่นอวี๋กำลังนั่งดื่มชาอยู่ที่โซฟา

เมื่อเห็นเขาเข้ามา เสิ่นอวี๋จึงวางถ้วยชาลง

“สือถิงคะ ฉันฉีดยานอนหลับให้อิ๋นอิ๋นแล้ว เธอไม่ได้นอนทั้งวันทั้งคืน จำเป็นต้องให้เธอนอนหลับให้สบายก่อน” เสิ่นอวี๋มองไปทางเขา “พรุ่งนี้เช้าต้องพาเธอไปตรวจสมองที่โรงพยาบาล”

ฟู่สือถิงส่งเสียงอืมตอบรับ

“สือถิง ได้ยินว่าวันนี้คุณเป็นลม คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” เสิ่นอวี๋สีหน้ากังวล “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันหวังว่าคุณจะดูแลตัวเองให้ดี ไม่ใช่แค่เพื่อตัวคุณเอง แต่เพื่ออิ๋นอิ๋นด้วย ตอนนี้เธอยังไม่หายดีอาจจำเป็นต้องผ่าตัดครั้งที่สาม”

ฟู่สือถิงเหลือบมองเธอ “คุณกลับไปก่อนเถอะ!”

“ได้ค่ะ อิ๋นอิ๋นหลับแล้ว คุณเองก็พักผ่อนไวหน่อยนะคะ” เสิ่นอวี๋ยืนขึ้นแล้วเดินผ่านตัวเขา จากไปอย่างใจเย็น

หลังจากเสิ่นอวี๋ไปแล้ว ฟู่สือถิงเดินไปที่ห้องของอิ๋นอิ๋น

ป้าหงเห็นเขามาจึงรีบพูดว่า “คุณผู้ชาย อิ๋นอิ๋นเพิ่งหลับไปค่ะ”

“ป้าหงไปพักผ่อนเถอะ! ขอบคุณสำหรับการทำงานหนัก!” ฟู่สือถิงกล่าว

“ขอแค่อิ๋นอิ๋นหายไว ๆ งานหนักเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ” ป้าหงพูดพร้อมกับกำชับว่า “คุณผู้ชาย คุณเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ ได้ยินว่าคุณฉินกำลังตั้งท้องลูกของคุณ นี่เป็นเรื่องน่ายินดีที่ยิ่งใหญ่ ถ้าคุณนายใหญ่ยังอยู่ เธอต้องมีความสุขมากแน่นอน”

ฟู่สือถิงรู้สึกเหมือนคำพูดมากมายติดอยู่ในลำคอของเขา อารมณ์มืดมนและไม่ชัดเจนฉายแวบขึ้นมาในดวงตา

หลังจากที่ป้าหงไปแล้ว เขาก็นั่งลงบนเตียง สายตาของเขาจับจ้องที่ใบหน้าอิ๋นอิ๋นอย่างอ่อนโยน

ถึงแม้ว่าเขากับอิ๋นอิ๋นเป็นพี่น้องกัน แต่ว่าหน้าตาของพวกเขาไม่เหมือนกันเลย

อิ๋นอิ๋นหน้าตาเหมือนพ่อ

และเขาเหมือนแม่มากกว่า

คนเรานั้นมีความสลับซับซ้อน คนที่เขาเกลียดที่สุดคือพ่อของเขา แต่อิ๋นอิ๋นที่หน้าตาเหมือนพ่อกลับไม่ได้ทำให้เขานึกถึงพ่อเลย