บทที่ 497

แม้ว่าเขาจะมีความสัมพันธ์กับเสิ่นอวี๋ แต่เมื่อเทียบกับผู้ชายที่ประสบความสำเร็จส่วนใหญ่ แต่เขาก็มีข่าวเรื่องความรักน้อยกว่าใคร

......

เวลาหกโมงเย็น

ฉินอันอันพาลูกสองคนของเธอไปยังร้านอาหารที่ฟู่สือถิงส่งชื่อให้เมื่อคืนนี้

ฟู่สือถิงจองห้องรับรองส่วนตัวเอาไว้

หลังจากที่เธอแจ้งหมายเลขห้องรับรองส่วนตัวกับแผนกต้อนรับ พนักงานเสิร์ฟก็พาเธอเข้าไปในห้องดังกล่าวทันที

ทันทีที่เธอเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัว รุ่ยลาก็อุทาน!

“แม่! ที่นี่สวยมากเลยค่ะ!”

ห้องรับรองส่วนตัวนี้ตกแต่งอย่างพิถีพิถันในธีมวันเด็ก

ลูกโป่ง โคมไฟ ดอกไม้ และกล่องของขวัญที่กองอยู่บนพื้นนั้นทำให้ตื่นตาตื่นใจและดึงดูดสายตา

“แม่คะ กล่องของขวัญพวกนี้มีอะไรอยู่ข้างในเหรอคะ?” รุ่ยลาหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาแล้วถาม

ฉินอันอัน “นี่คือกล่องตกแต่ง ข้างในเป็นกล่องเปล่าจ๊ะ”

พนักงานเสิร์ฟยิ้มแล้วพูดว่า “คุณฉิน ทุกกล่องมีของขวัญอยู่ข้างใน คุณฟู่จัดเตรียมไว้ให้ มันเป็นของขวัญวันเด็กสำหรับคุณและลูก ๆ ของคุณครับ”

ฉินอันอันตกตะลึง ริมฝีปากขยับ แต่กลับไม่รู้จะตอบอย่างไร

“คุณฉิน คุณฟู่บอกว่าถ้าคุณมาถึงก่อน สามารถเสริ์ฟอาหารก่อนได้เลยครับ” พนักงานเสิร์ฟถาม “คุณต้องการให้เสริ์ฟอาหารเลยไหมครับ?”

ฉินอันอันส่ายหน้า “รอเขาก่อนค่ะ”

เขาเป็นคนชวนมา แล้วเธอจะกล้ากินก่อนได้ยังไง

นอกจากนี้โต๊ะยังเต็มไปด้วยของว่างและผลไม้อีกด้วย

“ได้ครับ หากคุณต้องการอะไรสามารถกดกริ่งเรียกผมได้เลยนะครับ ผมจะรออยู่ข้างนอกให้บริการคุณตลอดเวลา” หลังจากพนักงานเสิร์ฟพูดจบเขาก็ดินออกไป

รุ่ยลาต้องการเปิดกล่องของขวัญ แต่เสี่ยวหานห้ามไว้

“พี่คะ หนูแค่อยากดู” รุ่ยลาทำสีหน้าน่าสงสาร

เสี่ยวหาน “ผู้ชายห่วย ๆ คือคนที่ทำให้ผู้หญิงมีความสุขได้ดีที่สุด เธอชอบของขวัญที่เขามอบให้อย่างแน่นอน”

รุ่ยลาเม้มปากและวางกล่องของขวัญลงอย่างไม่เต็มใจ

ฉินอันอันเห็นว่าลูกสาวของเธออยากเปิดกล่องของขวัญจริง ๆ เธอจึงพูดว่า “เสี่ยวหาน ไม่ว่าฟู่สือถิงจะให้ของขวัญอะไร แม่ก็คืนให้เขาได้ ให้น้องเปิดเถอะ! วันนี้เป็นวันหยุด พวกเรามามีความสุขกันเถอะ”