บทที่ 499

เมื่อฉินอันออันวางสายโทรศัพท์ เขาก็เพิ่งเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

“ลงจากรถ!” เขาหยุดรถแล้วตะโกนเสียงดัง!

อิ๋นอิ๋นหดคอด้วยความหวาดกลัว

ที่เบาะหลัง ดวงตาของเสิ่นอวี๋เต็มไปด้วยน้ำตา

เธอรู้ว่าฟู่สือถิงพูดกับเธอ แต่รถยังขับไปไม่ถึงเมืองและเธอเองก็ไม่อยากลงตรงนี้

“เสิ่นอวี๋ อย่าบังคับให้ผมต้องลงมือ!” ดวงตาสีเข้มของฟู่สือถิงมองดูเธออย่างดุเดือด

เสิ่นอวี๋สีหน้าตกใจมากพลันเปิดประตูและลงจากรถทันที!

หลังจากที่เธอลงจากรถแล้ว รถก็รีบวิ่งออกไปด้วยเสียงคำรามราวกับลูกศรคมแล้วหายไปในคืนสลัว

……

ยี่สิบนาทีต่อมา ฟู่สือถิงก็มาถึงร้านอาหารที่จองไว้

หลังจากเข้าไปในห้องส่วนตัว ผู้จัดการก็ชี้ไปที่กล่องของขวัญที่วางอยู่บนพื้น “พวกเขาเปิดกล่องของขวัญทั้งหมดแล้วครับ แต่พวกเขาไม่ได้เอาของขวัญออกไปเลยสักชิ้น”

ฟู่สือถิงมองไปที่กล่องของขวัญที่เปิดอยู่ ดวงตาของเขาแดงก่ำและเหมือนมีก้อนในลำคอ

“พวกเขากินผลไม้และของว่าง” ผู้จัดการกล่าวต่อ “จริง ๆ แล้วคุณแค่มาสายนิดหน่อยเท่านั้น ไม่เห็นเป็นไรเลย… และพนักงานเสิร์ฟก็แจ้งหลายครั้งแล้วว่าอาหารสามารถเสิร์ฟอาหารก่อนได้เลย...”

ฟู่สือถิงขมวดคิ้วและยกมือขึ้นปรามผู้จัดการ

ที่ฉินอันอันโกรธไม่ใช่เพราะเรื่องที่เขามาสาย แต่เป็นเพราะคำพูดของเสิ่นอวี๋

เขาพยุงอิ๋นอิ๋นนั่งที่โต๊ะอาหารและพูดกับผู้จัดการว่า “เสิร์ฟอาหารได้เลย”

ผู้จัดการสั่งให้พนักงานเสิร์ฟนำขนมและผลไม้ออกจากโต๊ะทันที และสั่งให้ครัวเสิร์ฟอาหาร

ไม่นานอาหารแสนอร่อยก็ถูกวางลงบนโต๊ะ

อิ๋นอิ๋นมองอาหารบนโต๊ะ แต่เธอกลับไม่มีความสุข “พี่คะ พี่โทรหาอันอันสิ”

“เธอคงไม่รับสายพี่หรอก” เขารู้นิสัยของฉินอันอันดี

เธอดูอ่อนโยนและเงียบขรึม แต่จริง ๆ แล้วเธอดื้อรั้นมากกว่าใคร ๆ

เขาจะขอโทษเธอ แต่เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

“อันอันโกรธ” อิ๋นอิ๋นพูดเสียงแข็ง “พี่โทรหาเธอเดี๋ยวนี้เลย”

เขาเอาชนะน้องสาวของตัวเองไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงโทรหาฉินอันอัน

- ขออภัยค่ะ หมายเลขที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ

เหมือนที่เขาคิดไว้