บทที่ 501

เมื่อฟู่สือถิงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หันหลังกลับไปทันที

เมื่อเห็นรถของเขาขับออกไป ไมค์ก็ถอนหายใจอย่างแรง!

เช้าวันรุ่งขึ้น

อิ๋นอิ๋นมา

ป้าหงษ์ก็มาด้วย

เด็กทั้งสองกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่ เมื่อเห็นอิ๋นอิ๋นเดินเข้ามา สายตาก็ขยับไปมอง แต่กลับไม่พูดอะไรและไม่ได้ออกจากห้องอาหาร

ไมค์ยิ้มให้อิ๋นอิ๋น “ทำไมเธอถึงมาแต่เช้าเลยล่ะ?”

‘นึกว่าคนที่มาเป็นฟู่สือถิงเสียอีก!’

“ฉันมาขอโทษอันอัน รุ่ยลา แล้วก็เสี่ยวหาน” เสียงของอิ๋นอิ๋นชัดเจนและทรงพลัง “เมื่อคืนนี้ฉันกับพี่มาสาย มันเป็นความผิดของเราสองคนเองค่ะ”

“อิ๋นอิ๋น พวกเขาไม่ต้องการคำขอโทษของเธอ คนที่ควรจะขอโทษคือฟู่สือถิงต่างหาก” ไมค์เดินมาจากห้องอาหารพร้อมกับนมอุ่นหนึ่งแก้ว

“เดี๋ยวพี่ชายของฉันจะตามมาขอโทษ” อิ๋นอิ๋นหน้าแดงเล็กน้อย “ฉันรอไม่ไหว ฉันถึงมาก่อน”

ไมค์หัวเราะเสียงดัง “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษหรือรู้สึกผิดหรอก”

อิ๋นอิ๋นไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด “เมื่อวานพี่ชายพาฉันไปหาหมอคนใหม่ หมอคนนั้นอยู่ไกล ขับรถไปที่นั่นนานมากกว่าจะถึง... ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน พี่คงไม่ไปสาย”

เมื่อได้ยินดังนั้น รุ่ยลาก็เดินออกจากห้องอาหาร

“อิ๋นอิ๋น ทุกอย่างที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?” เมื่อคืนรุ่ยลาร้องไห้หนัก วันนี้ดวงตาของเธอยังคงบวมอยู่

อิ๋นอิ๋นรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ถ้าฉันโกหก ขอให้ฉันเป็นสุนัขเลย!”

ในเวลานี้ เสี่ยวหานกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว เดินผ่านห้องนั่งเล่น สะพายกระเป๋านักเรียนและเตรียมตัวไปโรงเรียน

เมื่ออิ๋นอิ๋นเห็นเขา เธอก็เดินเข้าไปทันที “เสี่ยวหาน ฉันขอโทษ! เมื่อวานฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปสาย”

เสี่ยวหานไม่ได้โกรธอิ๋นอิ๋น

เขาผลักมือของอิ๋นอิ๋นออกแล้วพูดน้ำเสียงเย็นชา “ฉันจะไปโรงเรียนแล้ว”