บทที่ 511

เนื่องจากหัวข้อนี้ค่อนข้างหนักอึ้ง เธอแยกแยะอย่างยากลำบากไปชั่วขณะ ดังนั้นจึงเปลี่ยนเรื่อง “คุณช่วยล้างแอปเปิลให้ฉันทีค่ะ ขอบคุณค่ะ”

เขารีบไปล้างแอปเปิลให้เธอทันทีแล้วส่งให้เธอ

“คุณเองก็หาอะไรทานสักหน่อย” เธอหยิบแอปเปิลพร้อมกับลุกขึ้นนั่งแล้วพูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

“อืม”

ภายนอกลมแรงและมีพายุฝน ภายในห้องกลับเงียบสงบ

หลังจากฉินอันอันกินแอปเปิลเสร็จแล้ว เธอก็นอนลงบนเตียง ลังเลว่าจะให้เขานอนบนเตียงดีหรือเปล่า

ตอนนี้ฝนตก อุณหภูมิลดลงมากและที่นี่ก็ไม่มีเครื่องความร้อน ถ้าปล่อยให้เขานอนบนโต๊ะ เขาต้องเป็นหวัดแน่นอน

แต่ให้เธอเรียกเขามานอนบนเตียง เธอก็พูดไม่ออก

สักพักเขาอาบน้ำเสร็จแล้วก็ออกมาจากห้องน้ำ ถามเธอว่าจะปิดไฟหรือเปล่า

เธอหลับตาแล้วส่งเสียงตอบรับ เขาจึงยกมือขึ้นปิดไฟ

ทันใดนั้น ห้องก็ตกอยู่ในความมืด

เธอรอให้เขาเดินเข้ามา ทว่า…เขากลับนั่งลงอยู่ข้างโต๊ะ

ดูท่า ค่ำคืนนี้เขาตั้งใจนอนบนโต๊ะจริง ๆ

“ก่อนหน้านี้คุณก็ไม่เคยสนใจความรู้สึกฉันเลยไม่ใช่เหรอไง? เสแสร้งเป็นสุภาพบุรุษอะไรตอนนี้!” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธที่สามารถควบคุมได้ “คุณอยากจะแข็งตายหรือไง?!”

เขาคิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ เธอจะโกรธขึ้นมา

เขาเปิดไฟ

เธอรู้สึกเขินอายกับแสงที่สว่างขึ้นแทงตาเธอ จึงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าทันที

เขาเดินไปที่ข้างเตียงแล้วดึงผ้าห่มลง เผยให้เห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ

“ฉินอันอัน ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย คุณเลยเกลียดผม…ผมไม่อยากทำผิดอีก”

เธอสับสนเล็กน้อย “คุณ…ทำไมคุณถึงไม่สวมเสื้อผ้า?”

“ไม่ได้เอามา”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องอาบน้ำสิ!” เธอโกรธมากจนเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อย “คุณยังมัวรออะไรอยู่ล่ะ รีบขึ้นมาเร็ว!”