บทที่ 513

“ถ้าพวกลูกไม่ต้อนรับเขามาที่บ้านก็ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ไว้เดี๋ยวแม่จะโทรหาเขา ไม่ให้เขามาแล้วก็ได้จ้ะ” ฉินอันอันแก้คำพูดอย่างรวดเร็ว

เมื่อพิจารณาจากปฏิกิริยาของพวกเด็ก ๆ แล้วดูเหมือนจะไม่ต้อนรับให้เขามา

“เขาอยากมาทำงานบ้านที่บ้านของเราเหรอคะ?” ทันใดนั้นรุ่ยลาก็รู้สึกตัวแล้วร้องตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า”งั้นให้เขามาเลยค่ะ! ให้เขาทำงานบ้านเยอะ ๆ จนเหนื่อยตายไปเลย!”

ฉินอันอันรู้ว่าลูกสาวปากไม่ตรงกับใจ

ครั้งก่อนที่ฟู่สือถิงเป็นลมล้มลงตรงหน้าบ้าน รุ่ยลาร้องไห้อย่างเจ็บปวดใจ

“พวกลูกอยากกินอะไรหรือเปล่า? คิดแล้วมาบอกแม่นะ แม่จะให้เขาทำให้พรุ่งนี้” ฉินอันอันพูดอย่างอ่อนโยน

รุ่ยลาเป็นเด็กกินเก่ง เธอเริ่มคิดทันทีว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรดี

เสี่ยวหานพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “แม่ครับ แม่จะกลับไปคบกับเขาอีกเหรอครับ?”

“ไม่จ้ะ” ฉินอันอันอธิบายอย่างอดทน “เขาอยากชดเชยความผิดพลาดในอดีต นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับแม่ว่าเขารู้สึกผิด”

ก่อนหน้านี้พวกเขาทะเลาะกันนับครั้งไม่ถ้วน เธอเคยหวาดกลัว แต่ไม่เคยยอมถอย

เพราะว่าผิดก็คือผิด ไม่ว่าเธอจะรักเขามากแค่ไหน ก็ไม่อาจลบความผิดที่เขาทำไปได้!

หลังจากได้ยินคำพูดของแม่แล้ว เสี่ยวหานเม้มริมฝีปากเบา ๆ และไม่พูดอะไร

เขาให้อภัยฟู่สือถิงไม่ได้ แต่เขาก็ไม่อยากขัดแย้งกับแม่ด้วย

......

วันต่อมา

เวลาเจ็ดโมงครึ่งในยามเช้า

ฉินอันอันตื่นมาเข้าห้องน้ำและเดินไปยังข้างหน้าต่าง เธอเปิดผ้าม่านเพื่อให้อากาศถ่ายเท ทำให้มองเห็นรถหรูสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ที่นอกประตูลานหน้าบ้าน

เธอคิดว่าตัวเองตาฝาด เธอขยี้ตาแล้วเพ่งดู

มันเป็นรถของฟู่สือถิง

ร่างสูงที่คุ้นเคยของเขายืนอยู่ท้ายรถและสั่งให้บอดี้การ์ดยกกระเป๋าเข้าไปข้างใน

เธอรีบเดินไปที่โทรศัพท์แล้วยกขึ้นมาดูเวลา

‘ทำอะไรเนี่ย?! ‘