บทที่ 515

“คนเลวฟู่สือถิง…เขาจุ๊บหนูตรงนี้…” รุ่ยลาใช้มือเล็ก ๆ จิ้มแก้มอ้วน ๆ ของตัวเองแล้วอารมณ์ก็ค่อย ๆ สงบลง

พ่อจอมวายร้ายจูบเธอ หมายความว่าเขาชอบเธองั้นเหรอ?

แต่เธอยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะให้อภัยเขาเลยนะ!

ฟู่สือถิงเดินมาหาฉินอันอันและขอโทษอย่างจริงใจ “ฉินอันอัน ขอโทษนะ ผมรู้สึกว่าลูกสาวของคุณน่ารักมาก เลยอดไม่ได้ที่จะจูบเธอ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคำขอโทษที่ ‘สมเหตุสมผล’ขนาดนี้

“ฉันรู้ว่าลูกสาวของฉันน่ารัก แต่ถ้าเกิดทุกคนคิดว่าเธอน่ารักเลยจูบเธอเหมือนคุณ ลูกสาวของฉันจะใช้ชีวิตอย่างปกติได้ยังไง?” ถึงแม้ว่าเธอจะตำหนิเขา แต่ภายในใจของเธอกลับรู้สึกขัดแย้งเป็นอย่างมาก

ฟู่สือถิงไม่ใช่คนที่ควบคุมความปรารถนาของตัวเองไม่ได้ เขาจูบรุ่ยลาแบบนี้เป็นเพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างพ่อกับลูกสาวหรือเปล่า?

“รุ่ยลา ขอโทษนะ” เขาขอโทษรุ่ยลาอีกครั้ง “ลุงยอมให้หนูตีลุงคืนดีไหม?

เขายื่นมือของตัวเองออกไปตรงหน้ารุ่ยลา

รุ่ยลาคว้าฝ่ามือใหญ่ของเขาอย่างรวดเร็วและใส่เข้าไปในปากแล้วกัดลงไป!

ฉินอันอันตกใจ

ฟู่สือถิงถึงกับทำตัวไม่ถูก

เจ้าตัวเล็กดูราวกับแมวป่าตัวน้อย!

อย่ามองว่าเธอตัวเล็ก แรงของเธอไม่เล็กเลย ฟู่สือถิงรู้สึกได้ว่ามือของตัวเองถูกเธอกัด

“รุ่ยลา หยุดกัดได้แล้ว!” ฉินอันอันตบไหล่ลูกสาว “ลูกกัดเขาแล้วใครจะทำอาหารให้เรา?”

หลังจากได้ยินแม่พูด รุ่ยลาก็ปล่อยทันที

ฟู่สือถิงดึงมือตัวเองกลับอย่างรวดเร็วและวางไว้ด้านหลังอย่างอัตโนมัติ

เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ หัวใจก็อ่อนยวบเป็นแอ่งน้ำทันที

เธอดึงเขาออกจากห้องนั่งเล่น

“พี่หาน เห็นหรือเปล่า?” ไมค์วิเคราะห์กับเสี่ยวหาน “ฟู่สือถิงใช้กลอุบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ตอนแรกก็จูบรุ่ยลาของเรา แล้วยังแสดงความเจ็บปวดต่อหน้าแม่ของเธอ… รุ่ยลาของพวกเรามีแรงนิดเดียว กัดเขาไม่ได้หรอก…”