บทที่ 541

ไมค์เอ่ยปาก “เฮ้ คุณจะไปหาใคร? ที่นี่คือประเทศบี คุณคุ้นเคยกับที่นี่มากหรือไง?”

ฟู่สือถิง “ขอแค่มีเงินก็ทำได้ทุกอย่าง คำพูดนี้ใช้ได้ทั่วโลก ตราบใดที่ผมยินดีจ่าย ก็มีคนมากมายยอมทำงานหนักให้ผมแล้ว!”

ไมค์เห็นเขาทำตัวเย่อหยิ่งราวกับเป็นพระเจ้าและถูกรัศมีของเขาข่มขู่ จึงลุกออกจากเบาะที่นั่งคนขับอย่างว่าง่าย

แต่ไมค์ก็ไม่ลืมเยาะเย้ยเขา “วันนั้นที่สนามบิน ฉินอันอันเมินคุณ คุณร้องไห้เลยหรือเปล่า? ร้องไห้สินะ? ตอนนั้นผมน่าจะถ่ายฉากนั้นเอาไว้…”

“ไปให้พ้น!” ฟู่สือถิงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นก็ปิดประตูรถสุดแรง!

......

วิลล่าสีขาว

หลังจากที่ฉินอันอันตื่น ก็ได้รับรายงานอาการป่วยของเว่ยเจิน

อาการบาดเจ็บบนตัวเว่ยเจินรวมแล้วมีอยู่หลายหน้า

ฉินอันอันเปิดอ่านสักพักถึงอ่านจบ

“คุณฉิน เขายังไม่ตาย พักฟื้นสักหน่อยก็หายแล้วค่ะ” ผู้หญิงที่รับผิดชอบในการจับตามองฉินอันอันยืนอยู่ข้าง ๆ และพูดประชด

เว่ยเจินพ้นขีดอันตรายแล้วก็จริง แต่ร่างกายของเขาสิ้นสภาพไปแล้ว

อาการบาดเจ็บมากมายไม่สามารถรักษาให้หายได้

ตัวอย่างเช่นนิ้วที่ถูกตัดออกไม่สามารถใส่กลับเข้าไปใหม่ได้

หรือเช่นการมองเห็นของเขาจะต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ยังมีบาดแผลอีกมากที่ทิ้งรอยแผลเป็นน่าเกลียดเอาไว้

ฉินอันอันอยากจะร้องแต่กลับร้องไม่ออก น้ำตาดูคล้ายแห้งเหือดไปแล้ว

“คุณฉิน ฉันแนะนำว่าผู้ชายไม่ชอบเห็นสีหน้าที่ขมขื่นและเกลียดชังตลอดเวลา ถ้าคุณต้องการลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ ก็ต้องเรียนรู้ที่จะอ่านสีหน้าของอิ๋นหวัง”