บทที่ 546

ไมค์เอาสองมือปิดหน้า ทรุดตัวลงและร้องไห้ “ผมเสียใจมาก! ทำไมเมื่อคืนนี้ผมถึงได้พูดจาโหดร้ายกับเธอขนาดนั้น!”

ฟู่สือถิงคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ดวงตาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดร้าว

“ตอนนั้นเธอทั้งหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูกเอามาก ๆ ถึงผมจะไปช่วยเธอไม่ได้ในทันที แต่ก็ไม่ควรพูดออกมาเลย! เธอได้ยินคำพูดของผมจะต้องสิ้นหวังมากแน่ ๆ…” ไมค์รู้สึกผิดมากจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

ลูกกระเดือกฟู่สือถิงขยับขึ้นลงพร้อมกับพูดด้วยเสียงแหบพร่า “หยุดร้องได้แล้ว! ทำลายระบบใกล้เสร็จรึยัง?”

ไมค์เช็ดน้ำตาด้วยมือทั้งสองข้างแล้วเหลือบมองความคืบหน้าบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ “ใกล้แล้วล่ะ… เสร็จภายในเที่ยงคืนนี้แน่นอน ผมปวดหัวมาก ถ้าฉินอันอันตายแล้วจริง ๆ ผมจะทำยังไงดี?”

ฟู่สือถิงเองก็ไม่กล้าตั้งสมมติฐานนี้

“คุณกลับบ้านไปอาบน้ำก่อนเถอะ!” ไมค์มองตอเคราสีเขียวครึ้มที่คางของเขาที่โผล่ออกมา แล้วคิดว่าบางทีเขาอาจจะเจ็บปวดมากกว่าตัวเอง

เพราะยังมีลูกที่ยู่ในท้องของฉินอันอันด้วย

เขายืนอยู่ที่เดิม ท่าทางเหม่อลอย ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่ไมค์พูด

“คุณต้องกลับไปดูแลเด็กสองคนแล้วก็ยังมีอิ๋นอิ๋นอีก” ไมค์เพิ่มเสียงให้ดังขึ้น

เขาถึงได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง “อืม”

เขาเดินไปที่ประตู ไมค์อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “คุณอยากพกปืนกลับไปด้วยงั้นเหรอ? ฟู่สือถิง ฉินอันอันยังไม่ตายแน่นอน! เธอแข็งแกร่งขนาดนั้น เธอไม่มีทางตาย ถ้าไม่ได้เห็นตาแก่อิ๋นหวังนั่นตายอย่างกะทันหันด้วยตาตัวเอง!”

ฟู่สือถิงถึงได้วางปืนไว้บนโต๊ะแล้วก้าวเท้าเดินออกไป

......

วิลล่าของฉินอันอันในประเทศบีตั้งอยู่ในพื้นที่คนรวย

ตอนที่ฉินอันอันซื้อบ้านที่นี่ ไม่ใช่เพื่อแสดงว่าตนเองร่ำรวยแค่ไหน แต่เพราะที่นี่มีการรักษาความปลอดภัยที่ดี

ฟู่สือถิงติดอยู่ที่ประตูทางเข้าหมู่บ้าน เขาโทรหาไมค์ ไมค์จึงโทรหาเสี่ยวหาน

หลังจากนั้นสิบห้านาที เสี่ยวหานจูงมือรุ่ยลามารับเขาที่ประตู

ในใจของฟู่สือถิงมีอารมณ์สลับซับซ้อนมากขึ้น ‘ถ้าหากฉินอันอันจากไปแล้วจริง ๆ …เด็กสองคนนี้จะทำยังไง?’

‘แน่นอนว่าเขาเลี้ยงดูพวกเด็ก ๆได้ แต่ถ้าไม่มีฉินอันอัน เด็กสองคนนี้ก็ไม่ต้องการเขาหรอก’