บทที่ 55

ลมหนาวได้พัดเข้ามาอย่างแรงจนเส้นผมของเธอปลิวไสวไปตามแรงลม

และมันก็ทำให้เธอรู้สึกสงบลงมากเช่นกัน

เมื่อกี้เขาเพิ่งจะบอกว่า เขาไม่ได้เป็นคนแบบเธอ

ซึ่งนั่นก็น่าจะหมายความว่าตราบใดที่เธอยังยืนยันว่าจะหย่า สักวันเขาอาจจะรับปากก็เป็นได้…

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ความรู้สึกกังวลใจก็เริ่มผ่อนคลายลงไป

หลังจากที่ถึงบ้าน แม่บ้านจางและคนขับรถก็ช่วยกันแบกฟู่ซื่อถิงลงจากรถ

ฉินอันอันเมื่อเห็นว่ามีคนรับใช้มาช่วยเหลือแล้ว เธอจึงได้กลับไปที่ห้องอย่างเงียบ ๆ

ไม่นานหลังจากนั้น ป้าจางก็ได้มาเคาะประตูห้องของเธอ : “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ชายไม่ให้พวกเราแตะต้องเขาเลย คุณผู้หญิงช่วยไปดูให้หน่อยได้ไหมคะ! แค่เช็ดหน้ากับเปลี่ยนชุดนอนให้เขาก็ได้ค่ะ”

‘เช็ดหน้ากับเปลี่ยนชุดนอนเนี่ยนะ?’

ถ้าสภาพในตอนนี้เขาเป็นผักไปแล้ว อย่างนั้นเธอก็คงต้องจะไปช่วยอย่างปฏิเสธไม่ได้

แต่เขาไม่ใช่!

แม้ว่าเขาจะดื่มมามาก แต่ก็ไม่ได้เมาขนาดนั้น

เธอยังไม่ลืมเรื่องที่พวกเขาสองคนทะเลาะกันในระหว่างทางกลับบ้านในรถเมื่อครู่เสียหน่อย

“หรือว่าจะปล่อยให้เขาหลับไปเลยไหมคะ?” ฉินอันอันเสนอขึ้นมา “รอพรุ่งนี้เช้าเขาตื่นมาแล้วเดี๋ยวเขาก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเองแล้ว พวกเราไม่ต้องไปยุ่งกับเขาก็ได้”

แม่บ้านจางตกใจจนหน้าสั่น “จะทำแบบนั้นได้ยังไงคะคุณผู้หญิง? คุณกับดิฉันลองช่วยกันดูหน่อยเถอะค่ะ! บางทีถ้าคุณเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา เขาอาจจะไม่ขัดขืนขนาดนี้”

ที่ชั้นสอง ณ ห้องนอนหลัก

ประตูห้องนอนเปิดอยู่

ฟู่ซื่อถิงนอนอยู่บนเตียงอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่าเขาได้หลับไปแล้ว

แม่บ้านจางค่อย ๆ ดันฉินอันอันไปที่เตียงที่เขานอนอยู่

“คุณผู้หญิง คุณผู้ชายดื่มไปเยอะมาก เขาอาจจะตื่นบ่อยในตอนกลางคืนและอาจจะอาเจียนได้…ดังนั้นเลยต้องมีคนคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ เขานะคะ” แม่บ้านจางพูดแบบนี้แล้ว ฉินอันอันก็รู้ทันทีว่าตัวเองต้องพูดอะไรต่อ

เมื่อเธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยปฏิเสธ แม่บ้านจางก็เอ่ยต่อทันทีว่า : “ขาของเขาก็กำลังอยู่ในช่วงพักฟื้น หมอบอกว่าตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บอะไรไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นจะส่งผลต่อการรักษาฟื้นฟูในภายหลัง เพราะฉะนั้นคืนนี้คุณอยู่นอนด้วยกันกับเขาเถอะค่ะ!”

คิ้วของฉินอันอันขมวดเข้าหากันจนจะเป็นปม

คำพูดที่เกือบจะได้เอ่ยออกไปกลับค่อย ๆ กลืนลงคอไปทีละนิด

ไม่มีทางไหนที่เธอจะปฏิเสธได้เลย

“คุณผู้หญิง คุณรอให้คุณผู้ชายหลับไปสักพักค่อยเช็ดหน้าให้เขาก็ได้ค่ะ…ถ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขามันยากไป ก็ช่วยเขาถอดเสื้อผ้าสกปรกออกก่อน…ถอดเสร็จแล้วไปนอนก่อนก็ได้…” แม่บ้านจางเดินไปถึงที่ประตูห้องพลางอธิบายให้ฉินอันอันฟังจนจบ