บทที่ 550

ดวงตาของฟู่สือถิงเปลี่ยนเป็นอาฆาตทันที!

คุณหมอรีบเปลี่ยนคำพูด “ฉันไม่ได้พูดว่าเธอตายแล้ว เธออาจเสียเลือดมากจนตกอยู่ในภาวะตกใจชั่วคราว แค่ ตกใจน่ะ!”

ขนตาฟู่สือถิงสั่นเล็กน้อย เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกอดหญิงสาวในอ้อมแขนแน่น จนแทบจะผสานร่างของเธอเข้ามาในตัวเขา

ครู่ต่อมา เฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดที่โรงพยาบาล และฉินอันอันก็ถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อทำการช่วยชีวิต

ฟู่สือถิงยืนอยู่นอกประตูห้องฉุกเฉิน ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราวไว้ทั้งตัว

ร่างกายและหัวใจของเขาเหมือนจะกลวงเปล่า!

ถ้าหากเกิดความผิดพลาดอะไรก็ตามกับฉินอันอัน เขาจะทำยังไง?

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นแทรกอารมณ์และความคิดอันเจ็บปวดของเขา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปุ่มรับสายอัตโนมัติ

“ฉินอันอันเป็นยังไงบ้าง?! ผมจัดการอิ๋นหวังเรียบร้อยแล้ว!” ไมค์พูดอย่างภาคภูมิใจ “ตาแก่นี่! ผมรู้อยู่แล้วว่าจะเขาออกมาทางประตูด้านหลัง… พอเขาออกมาปุ๊บผมก็จับเขาปั๊บ!”

ลูกกระเดือกของฟู่สือถิงขยับขึ้นลง น้ำเสียงแหบพร่า “เธอถูกยิงที่แขน ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่”

“พวกคุณอยู่โรงพยาบาลไหน?! ผมจะไปเดี๋ยวนี้!” ไมค์ชะงักไปชั่วขณะแล้วถามว่า “ตอนคุณเจอเธอ เธอยังมีสติหรือเปล่า?”

ในชั่วขณะนั้นฟู่สือถิงไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ยังไงดี

“คุณพูดสิ!” ไมค์แผดเสียง “ฟู่สือถิง พูดมาสิ!”

“เธอจะต้องมีชีวิตอยู่แน่นอน” เขาพูดพึมพำ

ไมค์เข้าใจแล้ว

ตอนนี้ถ้าฉินอันอันไม่ตายก็คือกำลังจะตาย

“ไมค์ คุณกลับบ้านไปก่อนเถอะ” ฟู่สือถิงกำนิ้วแน่น เพื่อทำให้ตนเองสงบลงได้เท่าที่ยังมีสติอยู่ “พวกเด็ก ๆ ยังรออยู่ที่บ้าน คุณกลับไปอธิบายให้พวกเขาฟัง”