บทที่ 558

เขาไม่ต้องการกลับบ้าน แต่ก็ไม่อยากไปร่วมกิจกรรมกับใคร

เมื่อเห็นว่าเขาเจ็บปวดเพียงใด โจวจื่ออี้ก็แนะนำว่า “ไปเที่ยวพักผ่อนกันไหมครับ? คุณอยากไปไหน ผมจะจองโรงแรมให้”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันอยากดื่มเหล้า”

โจวจื่ออี้ถึงกับพูดไม่ออก

‘นี่เป็นเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมเขาถึงมาทานอาหารเย็นงั้นเหรอ?’

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฟู่สือถิงก็เมาอย่างที่เขาปรารถนา

โจวจื่ออี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากส่งเขากลับบ้านเรียบร้อยแล้ว

แม้ว่าการดื่มเหล้าจะไม่ดีต่อร่างกาย แต่หากเขาไม่เมา เขาก็คงนอนไม่หลับแน่นอน

หลังออกมาจากบ้านตระกูลฟู่แล้ว โจวจื่ออี้ก็โทรหาไมค์ “จิตสำนึกของฉินอันอันไม่รู้สึกเจ็บปวดบ้างหรือไง? เจ้านายของผมทุ่มเททั้งแรงกายและเม็ดเงินให้เธอ แต่นอกจากทำร้ายเจ้านายผมแล้ว เธอยังทำอะไรได้อีก?!”

เวลานี้ที่ประเทศบีเป็นเวลากลางคืน

ไมค์ขมวดคิ้วแล้วหาว “คุณกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไรอีก? หา?!”

“ฉินอันอันเป็นคนขอเลิกเหรอ? ผู้หญิงใจร้ายคนนี้ไม่มีหัวใจรึไง?!” โจวจื่ออี้อดบ่นไม่ได้

“โจวจื่ออี้ คุณคิดว่าคุณเป็นพ่อของฟู่สือถิง หรือคุณคิดว่าฟู่สือถิงเป็นลูกของคุณรึไง?” ไมค์พูดด้วยอารมณ์โกรธ “เรื่องระหว่างพวกเขาเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? คุณไม่ต้องไปยุ่งหรอก!”

“คุณตะโกนใส่ผมเหรอ!”

“ผมจะตะโกนใส่คุณ” ยิ่งไมค์ตะคอกมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้นเท่านั้น เขาจึงลุกจากเตียงไปหยิบน้ำมาดื่มเพื่อให้ชุ่มคอ มีบางอย่างผิดปกติกับเด็กในท้องของอันอัน หมอบอกว่าเธอมีลูกไม่ได้ ตอนนี้ เธออึดอัดมากจนแทบจะอยากตายแล้ว คุณคิดว่ามีเจ้านายของคุณที่เสียใจคนเดียวรึไง?!”

โจวจื่ออี้ลูบจมูก “โอ้... นั่นสินะ! พวกเขาเลิกกันเพราะเรื่องนี้เหรอ?”

“ช่างเถอะ! ฟู่สือถิงคงคิดว่าควรเชื่อหมอและทำแท้ง แต่อันอันทนทำแท้งลูกไม่ได้ อันอันไม่อยากทำร้ายเขาและอยากจะคลอดเขามาเลี้ยงเอง เธอก็เลยเลิกกับเขา อันอันผิดตรงไหนล่ะ?”

“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมคุณไม่บอกผมล่ะ?” โจวจื่ออี้ใจเย็นลงแล้ว