บทที่ 577

หลังจากนั้นสักพักรถก็มาจอดอยู่ที่ด้านนอกร้านอาหาร

ฉินอันอันเข้าไปในร้านอาหาร ตรงไปที่ห้องส่วนตัว

“ซือเหนียน วันนี้คุณหยุดเหรอ?”

จิ้นซือเหนียนจองห้องส่วนตัวที่ร้านอาหารใกล้ ๆ กับบริษัทของฉินอันอันและนัดเธอทานข้าว

“อื้ม วันนี้เป็นวันหยุด” จิ้นซือเหนียนช่วยเธอดึงเก้าอี้ออกมา “โชคดีที่คุณกลับมาอย่างปลอดภัย ผมเป็นห่วงคุณมาก”

หลังจากที่ฉินอันอันนั่งลงแล้ว ยังไม่ทันตอบเขาก็ถูกการ์ดบนโต๊ะดึงดูด “นี่คืออะไร? การ์ดของคุณเหรอ?”

จิ้นซือเหนียนนั่งลงข้างเธอ “ใช่ คุณรับไปก่อนเถอะแล้วคืนเงินที่ติดหนี้ฟู่สือถิงไปเสีย”

ฉินอันอันดันการ์ดกลับไปตรงหน้าเขาโดยไม่ต้องคิด “ฉันไม่ต้องการ ซือเหนียน ถึงฉันจะติดหนี้เขา แต่เขาไม่ได้บังคับให้ฉันจ่ายคืน ฉันอยากจะคืนเมื่อไหร่ก็ได้ วันไหนที่ฉันไม่อยากคืนฉันก็จะไม่คืน”

จิ้นซือเหนียนดันการ์ดกลับไปอยู่ตรงหน้าเธอและพูดอย่างดื้อรั้น “คุณเลิกกับเขาแล้ว ควรคืนเงินให้เขาโดยเร็วที่สุดจะดีกว่า! อันอัน คุณเป็นคนช่วยชีวิตผมไว้ เงินที่ผมได้รับมา ผมให้คุณได้ทั้งหมด”

ดวงตาของเขาชัดเจนและเป็นประกาย ทุกคำพูดล้วนออกมาจากใจจริง ๆ

“ที่ผมกลับมาอีกครั้งไม่ใช่เพราะผมรักในงาน แต่เป็นเพราะผมอยากเป็นคนที่มีประโยชน์ จะได้ช่วยเหลือคุณ ในยามที่คุณลำบาก”

ดวงตาของฉินอันอันร้อนผ่าวหลังจากฟังคำพูดของเขา

“ซือเหนียน ฉันไม่สามารถรับการ์ดของคุณไว้ได้จริง ๆ คุณชวนฉันมาทานข้าว ฉันก็มีความสุขมากแล้ว ฉันสามารถจ่ายเงินที่ติดหนี้ฟู่สือถิงเองได้ คุณเชื่อฉันเถอะ ตกลงไหม?”

เธอรู้สึกว่าบรรยากาศค่อนข้างหนักหน่วงเล็กน้อย ดังนั้นจึงยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ไม่เจอกันนาน คุณก็ยังหล่อเหมือนดิมเลย!”

“คุณอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง” เขายัดการ์ดใส่มือของเธอ “คุณช่วยเก็บไว้ให้ผมที รอจนผมแต่งานแล้วคุณค่อยให้ผม”

ฉินอันอันไม่รู้ว่าจะปฏิเสธคำขอนี้อย่างไร

“รหัสผ่านคือวันเกิดของคุณ” เขากล่าว

ฉินอันอัน “คุณบอกรหัสผ่านฉันทำไม?”

“ผมความจำไม่ดี คุณช่วยผมจำด้วย”

ฉินอันอันหมดคำจะพูด “…”

……

สามวันต่อมา

การก่อตั้งมูลนิธิของฟู่สือถิง ถังเชี่ยนได้ส่งหมายเลขบัญชีธนาคารให้กับฉินอันอัน

หลังจากที่ฉินอันอันได้รับหมายเลขบัญชี เธอโอนเงินสองพันล้านเข้าไปทันที