บทที่ 579

ฟู่สือถิงมองไปด้านนอกบริษัท ฉินอันอันขับรถออกไปแล้ว

“งั้นก็… ขอโทษแล้วกัน! ผมนึกว่าคุณทำให้เธอร้องไห้!” ไมค์ดึงแขนเขามาที่ลิฟต์ “ผมจะเลี้ยงน้ำชาคุณเอง! เธอไม่ให้เรารบกวนเธอ ตอนนี้คุณก็ไม่ควรไปกวนเธอ”

ฟู่สือถิงขมวดคิ้ว “คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”

ไมค์ “ก็ไม่รู้น่ะสิ! ตอนเช้ามาทำงานก็ปกติ ไม่อย่างนั้นผมจะคิดว่าคุณทำเธอร้องไห้เหรอ?”

ฟู่สือถิงตามไมค์เข้ามาในลิฟต์

“ถ้าอย่างนั้นคุณรู้หรือเปล่าว่าเธอได้เงินสองพันล้านมาได้ยังไง?” ฟู่สือถิงถามคำถามนี้ “วันนี้เธอคืนเงินให้ผมสองพันล้าน เท่าที่ผมรู้ บริษัททั้งสองบริษัทของเธอ ตอนนี้ไม่มีทางสร้างระแสเงินสดได้มากขนาดนั้น”

ไมค์ถามกลับ “คุณมาหาเธอก็เพื่อถามข้อนี้?”

“อืม”

“ผมไม่รู้หรอก!” แน่นอนว่าไมค์ไม่มีทางบอกความจริงกับเขา “ตอนนี้เธอไม่ยอมบอกผมตั้งหลายเรื่อง เพราะว่าผมสนิทกับโจวจื่ออี้มากเกินไป เธอรู้สึกว่าผมกลายเป็นคนฝั่งคุณไปแล้ว”

ดวงตาที่แหลมคมเหมือนเหยี่ยวของฟู่สือถิงจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา ไม่ขยับไปไหน

ไมค์รู้สึกกระสับกระส่ายกับสายตาของเขา จึงบังคับเปลี่ยนเรื่อง “คุณคบกับถังเชี่ยนเพราะตั้งใจให้ฉินอันอันโกรธใช่ไหม? คุณไม่กลัวว่าเด็กคลอดออกมาแล้วมีปัญหาเพราะอารมณ์โกรธเหรอ?”

“ความหมายของคุณก็คือเธอทิ้งผมแล้วผมยังต้องคอยปกป้องทะนุถนอมเธอด้วยงั้นเหรอ?” ฟู่สือถิงโต้

“ถึงคุณจะไม่สามารถปกป้องและทะนุถนอมเธอได้แล้ว แต่คุณก็ไม่ควรจะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับถังเชี่ยนเร็วขนาดนี้หรือเปล่า? คุณรอให้เธอคลอดลูกก่อนไม่ได้หรือไง?”

“ทำไมคุณถึงคิดว่าเธอสนใจว่าผมจะไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นล่ะ?”

“ทำไมคุณถึงคิดว่าเธอไม่สนใจ?”

“เธอเป็นคนทิ้งผมไงล่ะ!” ฟู่สือถิงกัดฟัน “ถ้าเธอผม เธอจะสลัดผมทิ้งทำไม?!”

ความโกรธที่เขาแผ่ออกมาทำให้ไมค์หายใจไม่ออก

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นที่กำหนด ก็มีเสียงดัง ‘ติ๊ง’ พร้อมประตูลิฟต์ที่เปิดออก