บทที่ 592

“หึ! แน่นอนอยู่แล้ว!” หลีเสี่ยวเถียนหัวเราะเยาะ “ถังเชี่ยนพาผู้หญิงคนนั้นมาให้ฟู่สือถิง”

ฉินอันอันหันไปมอง

แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่ามันไร้สาระ แต่เธอก็คาดเดาพฤติกรรมของคนอื่นไม่ได้

“โชคร้ายจริง ๆ! ตอนแรกอารมณ์ดีแล้วเชียว จนได้มาเจอเข้ากับพวกเขา” หลีเสี่ยวเถียนจิบน้ำแล้วมองฉินอันอัน “อันอัน เราจะเปลี่ยนร้านกันดีไหม!”

ฉินอันอันส่ายหน้า “เรามาก่อน”

“ฉันกลัวว่าเธอจะหงุดหงิด”

“ถึงจะหงุดหงิด ก็ออกไปไม่ได้” ฉินอันอันพูดน้ำเสียงนิ่งสงบ “อาหารก็สั่งไปแล้ว จะทิ้งได้ยังไง?”

“หรือเราเอากลับไปกินที่บ้านกัน!”

ฉินอันอัน “หลีเสี่ยวเถียน ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอไม่ได้ขี้ขลาดแบบนี้นี่? ถ้าผู้หญิงคนนั้นพยายามทำตัวให้เหมือนฉันจริง ๆ งั้นเธอก็ควรจะกลัวเมื่อได้เห็นฉัน ไม่ใช่ตอนที่ฉันเห็นเธอ แล้วหนีไป”

“ฉันไม่ขี้ขลาดอยู่แล้ว! ต่อให้ฟู่สือถิงจะเดินมาอยู่หน้าฉันตอนนี้ ฉันก็ไม่กลัว!” หลีเสี่ยวเถียนปากบอกว่าไม่กลัว แต่เอื้อมมือไปแตะแก้มที่โดนตบก่อนหน้านี้โดยไม่รู้ตัว

พนักงานเสิร์ฟนำอาหารมาวางบนโต๊ะ

ฉินอันอันหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบชิ้นเนื้อใส่ลงในจานของเธอ

“ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ แม่มักจะพูดกับฉันว่า ปล่อยอดีตทิ้งไป ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสิ่งของ ไม่ต้องไปคิดมาก จะทำให้ได้คลายความกังวลได้มาก”

หลีเสี่ยวเถียน “สิ่งที่คุณป้าพูดนั้นดีจริง ๆ แต่ก็ทำได้ยาก”

“อืม แม่รักพ่อมาก หลังจากหย่ากันแล้ว ก็หนีไม่พ้น จนกระทั่งพ่อเสียชีวิตและทนายก็เปิดเผยพินัยกรรมก็พบว่าเขายกบริษัทให้ฉัน…แม่ของฉันร้องไห้หนักมาก แล้วเธอก็เดินออกไป เธอรู้สึกว่าความอยุติธรรมที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานนั้นคุ้มค่าแล้ว”

“บางครั้งฉันก็เกลียดมาก ๆ ทำไมคนดีอย่างคุณป้าของฉันถึงโดนฆ่า แต่หวังหว่านจือกลับยังไม่ได้รับผลกรรม!” หลีเสี่ยวเถียนกัดฟัน

ฉินอันอันลดสายตาลงและพูดเสียงอู้อี้ “กินข้าวกันเถอะ!”

อีกฝั่งหนึ่ง

หลังจากที่ฟู่สือถิงเห็นผู้หญิงชุดสีขาว ความประหลาดใจก็แวบขึ้นมาในดวงตาของเขา

“สือถิง นี่คือลูกพี่ลูกน้องของฉันชื่อ นั่วนั่ว” ถังเชี่ยนแนะนำ “เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยปีนี้ กำลังหางาน ฉันคิดว่าถ้าเธอเข้าอยู่ในบริษัทเดียวกันกับฉัน ฉันจะสามารถดูแลเธอได้ ”

“พี่สือถิง สวัสดีค่ะ ฉัวชื่อนั่วนั่วนะคะ” นั่วนั่วพูดเบา ๆ

ฟู่สือถิงจ้องมองใบหน้าของเธออย่างละเอียด