บทที่ 614

การพบปะครั้งนี้ดูเหมือนจะราบรื่นเกินกว่าที่คิดไว้

ครอบครัวคนไข้เข้าใจดีถึงความเสี่ยงของการผ่าตัดที่เธอพูดถึง พวกเขาขอร้องให้ฉินอันอันช่วยทำการรักษา ถึงแม้การผ่าตัดจะล้มเหลวก็ยอมรับได้

หลังจากการพูดคุยจบลง ฉินอันอันก็ออกมาจากบ้านของคนไข้

เธอหันไปมองวิลล่าที่อยู่ด้านหลังเธอแล้วขึ้นรถด้วยอารมณ์ที่จริงจังและหนักอึ้ง

หลังจากบอดี้การ์ดเตือนให้เธอคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว เขาก็ขับรถไปบนถนนกว้าง

เธออดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณเคยเห็นคนแปลกหน้าสองคนอยู่คนละประเทศแต่หน้าตาคล้ายกันมากหรือเปล่า?”

บอดี้การ์ด “เจ้านาย ผมไม่ค่อยได้ไปเมืองนอก เลยแทบไม่รู้จักชาวต่างชาติเลยครับ”

“งั้นคุณเคยเห็นคนแปลกหน้าที่มาจากประเทศเดียวกันแต่หน้าคล้ายกันมากไหม?” เธอเปลี่ยนคำพูด

บอดี้การ์ดคิดอย่างละเอียดรอบคอบ “ผมรู้จักคนไม่มากนัก… แต่ผมคิดว่าสถานการณ์แบบนี้น่าจะมีอยู่ เพียงแต่มีน้อย คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นเรื่องแบบนี้ในข่าว... เจ้านาย ทำไมจู่ ๆ คุณถึงถามแบบนี้ล่ะครับ?”

ฉินอันอันนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ส่ายหัว “ไม่มีอะไร พวกเราไปซื้อของที่ห้างกันเถอะ”

บอดี้การ์ด “คุณต้องการซื้ออะไรเหรอครับ? ผมไปส่งคุณกลับบ้านแล้วไปซื้อไหม? ไมค์เคยแนะนำว่า ไม่ให้พาคุณไปในที่ ๆ คนพลุกพล่านจะดีที่สุด ถ้าโดนชนขึ้นมาจะลำบากเอา”

ฉินอันอัน “เขายังแนะนำอะไรอีก?”

บอดกี้การ์ดคิดอยู่พักหนึ่ง “บอกด้วยว่าอย่าให้คุณออกจากบ้านตอนกลางคืน ออกไปข้างนอกตอนกลางวันก็ต้องระวัง อย่าให้พบปะคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก”

ฉินอันอัน “ผู้หญิงท้องเดินกันเต็มถนน คนอื่น ๆ ก็สบายดีกันทุกคน แล้วฉันจะเกิดเรื่องอะไรได้?”

บอดี้การ์ดมองไปรอบ ๆ “ตรงไหนครับ? มีผู้หญิงท้องเยอะแยะที่ไหน? ผมเห็นแค่คุณคนเดียวที่ท้องอยู่นี่!”

ฉินอันอันหมดคำจะพูด “...” เธอแค่เปรียบเทียบเท่านั้น!

ดูเหมือนว่าบอดี้การ์ดไม่เพียงแค่จะขาดความใส่ใจในชีวิต แต่ยังขาดความเฉลียวใจอีกด้วย