บทที่ 616

เวลาสองทุ่ม รถโรลส์รอยซ์สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ ขับเข้าไปในคฤหาสน์สตาร์ริเวอร์

ไมค์ได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากคฤหาสน์

“ฟู่สือถิง คุณมาทำอะไรดึกดื่น?” ไมค์ล้อเลียนเสียงเย็นชา “คุณบอกว่าจะมาตอนบ่ายไม่ใช่เหรอ? ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว บ่ายของคุณนี่ไม่เหมือนบ่ายของคนอื่นสินะ?”

ฟู่สือถิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเข้มขรึม “ผมมาตอนบ่ายกับมาตอนนี้มันต่างกันตรงไหน?”

“ต่างกันอยู่แล้ว ถ้าคุณมาตอนบ่าย ฉินอันอันจะอยู่บ้าน แต่ถ้าคุณมาตอนนี้ ฉินอันอันไม่อยู่บ้านหรอก” ไมค์ยืนอยู่ในลานบ้านโดยไม่คิดที่จะเปิดประตู “งั้นผมไม่เชิญคุณเข้ามาก็แล้วกัน”

ฟู่สือถิงตึงเครียด “เธอไปไหน?”

“คุณบอกผมมาก่อนสิว่าตอนบ่ายคุณไปทำอะไรมา? ตอนแรกบอกว่าจะมาตอนบ่าย แล้วทำไมไม่มา?” ไมค์ถามอย่างมั่นใจ

ลูกกระเดือกของฟู่สือถิงกลิ้งขึ้นลงและเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เมื่อตอนบ่ายนั่วนั่วออกจากโรงพยาบาล ผมก็เลยไปรับเธอไปส่งที่บ้าน ครอบครัวของเธอยืนกรานที่จะรั้งผมให้ทานมื้อเย็นด้วยกัน ผมจึงปฏิเสธไม่ได้”

ไมค์หัวเราะเยาะ “ถ้าครอบครัวของเธอสั่งให้คุณค้างคืน คุณก็คงปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันใช่ไหม?”

ฟู่สือถิง “ค้างคืนแล้วไงล่ะ? คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการผม! ฉินอันอันไปไหน?!”

“ผมไม่รู้” ไมค์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “คุณจ้องผมไปก็เท่านั้นแหละ เธอบอกแค่ว่าเธอออกไปกินข้าวข้างนอก ไม่ได้บอกว่าจะไปกินกับใคร”

ไมค์กลัวเขาโกรธ พูดจบจึงรีบหันหลังกลับเข้าคฤหาสน์

ดวงตาของฟู่สือถิงมืดลง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาฉินอันอัน

เมื่อฉินอันอันเห็นสายของเขา แต่เธอไม่รับสาย ไม่กล้าตัดสาย เธอกลัวว่าเขาจะโทรมาอีกถ้าเธอกดวางสายไป

เธอปิดเสียงและใส่โทรศัพท์ไว้ในกระเป๋า

เธอต้องการแกล้งทำเป็นไม่โกรธ แต่ร่างกายของเธอกลับทำตรงกันข้าม

เขาบอกว่าจะมาหาเธอตอนบ่าย แต่จนกระทั่งตอนเย็นเขาก็ไม่มา เธอไม่ได้คิดอะไรมาก แต่หลีเสี่ยวเถียนส่งรูปถ่ายให้เธอดู

ภาพถ่ายเป็นภาพของฟู่สือถิงและนั่วนั่วกำลังนั่งอยู่กับคนอื่น ๆ พวกเขากำลังทานอาหารเย็นด้วยกัน

อาหารมีหลากหลายมาก นอกจากฟู่สือถิงแล้ว ทุกคนต่างก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ฉากนั้นเป็นฉากที่ดูมีความสุขมากจนดูราวกับพวกเขากำลังเฉลิมฉลองปีใหม่กันอย่างไรอย่างนั้น

หลีเสี่ยวเถียนบอกเธอว่าถังเชี่ยนโพสต์ไว้ในไทม์ไลน์