บทที่ 626

ผู้หญิงคนนี้ใจดำอำมหิต! จู่ ๆ ก็ควักตาเธอออกมา!

โลกของเธอมืดลง เธอตาบอด! เธอออกไปทำงานไม่ได้อีกต่อไป และชีวิตเธอก็พังยับเยิน!

เธอหมดหวังมากจนเธออยากจะตาย

แต่ตอนนี้เธอมองไม่เห็นอะไรเลย แม้แต่ความตายก็กลายเป็นความหวังที่เกินตัว!

เรื่องนี้ไปถึงฟู่สือถิงในตอนกลางคืน

ฟู่ฮั่นโทรหาเขาและอธิบายเรื่องนี้คร่าว ๆ เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับฉินอันอันจึงจำเป็นต้องบอกเขา

“อาการของเสิ่นอวี๋ยังไม่เสถียร ตอนที่เธอยังโอเคอยู่ แต่พอเธอตื่น เธอริ่มกรีดร้อง เอาแต่พูดว่าฉินอันอันเป็นคนควักตาของเธอ…”

ฟู่สือถิงกล่าวอย่างหนักแน่น “ผมเห็นใจชะตากรรมของเธอจริง ๆ แต่เป็นไปไม่ได้ที่ฉินอันอันจะทำแบบนั้น”

“ใช่ ฉันก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ฉินอันอันจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ แต่เห็นเสิ่นอวี๋แบบนี้แล้วก็ทำให้ฉันไม่สบายใจ เธอกำลังตั้งครรภ์ลูกของเย่เฉิน แม้ว่าเด็กจะไม่ได้รับผลกระทบ แต่ถ้าสภาพจิตใจของเธอยังไม่ดีขึ้น อาจจะส่งผลต่อเด็กได้” ฟู่ฮั่นถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ผมจะไปเดี๋ยวนี้” ฟู่สือถิงขมวดคิ้ว

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล เขาเปิดโทรศัพท์มือถือและค้นหาเบอร์โทรของฉินอันอัน เขาอยากโทรไปถาม แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายเขาก็ไม่ได้กดปุ่มโทรออก

เธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้

ดังนั้นเขาจึงไม่ควรเอาเรื่องนี้ไปเปิดประเด็นกับเธอ

แต่ใครจะทำเรื่องแบบนี้ล่ะ?

ตอนนี้เสิ่นอวี๋กำลังตั้งท้องลูกของฟู่เย่เฉิน และโดยพื้นฐานแล้วชีวิตของเธอวนเวียนอยู่กับฟู่เย่เฉิน ถ้าพูดตามหลักเหตุผลแล้ว เธอไม่น่าจะไปมีเรื่องบาดหมางกับใคร หรือว่าจะเป็นศัตรูของฟู่เย่เฉิน?

รถมาถึงโรงพยาบาล และเขาก็ไปที่แผนกผู้ป่วยใน

ก่อนที่เธอจะไปถึงห้องผู้ป่วยของเสิ่นอวี๋ เธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอันแสนเจ็บปวดของเธอ

“ฉันจะฆ่าฉินอันอัน! ฉันจะฆ่าเธอ! เธอทำให้ฉันตาบอด! ต่อให้ฉันกลายเป็นผี ฉันก็จะไม่ปล่อยเธอไป!”

“ฮือ ๆ ๆ...ฉันตาบอดแล้ว...ฉันแก้แค้นไม่ได้! ปล่อยให้ฉันตายเถอะ ปล่อยให้ฉันตายเสียเถอะ! ขอร้อง!”