บทที่ 672

ที่โรงพยาบาล

หลังจากที่นั่วนั่วเห็นถังเชี่ยน น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด

“พี่ถังเชี่ยน ฉินอันอันทำเกินไปแล้ว เธอกล้าตบฉันทั้ง ๆ ที่ไม่มีหลักฐาน! เธอไม่ได้กลัวพวกเราเลย!” ใบหน้าของนั่วนั่วถูกทายาจนทั่ว และตอนนี้เธอก็ดูตื่นตระหนกเป็นพิเศษ

ถังเชี่ยนพูดอย่างใจเย็น “ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องลูกของสือถิง นั่นเป็นสาเหตุที่เธอกล้าทำอะไรกำเริบเสิบสานแบบนั้น”

“เธอร้ายกาจกว่าที่พี่บอกไว้มาก! เธอทำจมูกฉันเบี้ยว” นั่วนั่วพูดอย่างทุกข์ทรมาน “ปฏิกิริยาของฟู่สือถิงเป็นยังไงบ้าง? แม้ว่าเขาจะไม่ช่วยฉัน ก็น่าจะตำหนิฉินอันอันเพราะเห็นแก่พี่ใช่รึเปล่า?”

“เธอคิดอะไรอยู่?” ถังเชี่ยนรู้สึกขมขื่นในใจ “เขาบอกว่าเขาเกลียดเด็ก แต่เขารักเด็กที่ฉินอันอันจะคลอดให้เขามาก ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเขาก็ทนได้หมด ไม่มีขีดจำกัดเลย”

“แล้วที่ฉันโดนตบนี่ก็เปล่าประโยชน์ทั้งหมดเลยเหรอ?” นั่วนั่วหยุดร้องไห้และถามด้วยความไม่เชื่อ

“ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานโดยเปล่าประโยชน์แน่! อย่าไปมองว่าหล่อนตบเธอ จริง ๆ แล้วหล่อนกำลังเตือนฉันอยู่ต่างหาก!” ถังเชี่ยนจำสิ่งที่ฉินอันอันพูดได้และโกรธจนตัวชา

ในเวลานี้ โทรศัพท์มือถือของถังเชี่ยนดังขึ้น

เธอเดินไปที่ระเบียงและรับสาย หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กลับเข้าห้องผู้ป่วย สีหน้าของเธอมืดมนมาก

“พี่ถังเชี่ยน เกิดอะไรขึ้น?” นั่วนั่วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ฮ่าฮ่า เธอลองเดาดูสิ!” ถังเชี่ยนกำโทรศัพท์แน่นและโกรธมาก “ฟู่สือถิงไม่อยากช่วยเธอก็นับว่ามากพอแล้ว แต่เขาต้องการไล่เธอออกด้วย!”

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ฉินอันอันพูดอะไรกับเขาหรือเปล่า?” นั่วนั่วจับผ้าห่มแน่นและเดาด้วยความหวั่นใจ “ฉินอันอันมีหลักฐานรึเปล่า?!”

“เธอมีหลักฐานบ้าอะไร! ถ้าเธอมีหลักฐาน คนที่มาหาเธอวันนี้8’ไม่ใช่เธอ แต่เป็นตำรวจ!” ถังเชี่ยนหน้าแดงและกัดฟัน “สือถิงไล่เธอออกเพราะเธอหน้าเหมือนฉินอันอัน! เขาบอกว่าไม่ต้องการให้ใครมาเป็นตัวแทนเธอ!”

จู่ ๆ หัวใจของนั่วนั่วก็จมลงสู่ก้นบึ้ง

เธอรู้สึกราวกับว่าความหมายของการดำรงอยู่ของเธอมลายหายไป