บทที่ 691

แต่การที่จะเล่นงานถังเชี่ยนได้ จะต้องแสดงหลักฐาน

“ที่รัก เมื่อบ่ายวันนี้ฟู่สือถิงจะมาที่บ้านของเรา เขาบอกว่าพอลูกเห็นเขาก็ไปแอบในห้อง” ฉินอันอันพูดอย่างกังวล “ที่นี่คือบ้านของลูก ลูกไม่จำเป็นต้องแอบเขาหรอกนะ”

“ผมไม่ได้แอบครับ” เสี่ยวหานขมวดคิ้ว “ผมแค่ไม่อยากเห็นเขา”

“แต่เขาวางแผนที่จะย้ายมาดูแลน้องที่นี่หลังจากที่น้องเกิด” ฉินอันอันตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและถอนหายใจ “แบบนี้จะทำให้ลูกอึดอัดหรือเปล่า?”

เสี่ยวหานขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น “งั้นผมจะทำเหมือนเขาเป็นอากาศ!”

“ที่รัก ลำบากลูกแล้ว” ฉินอันอันตบไหล่ลูกชายของเธอด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “แม่เองไม่อยากให้เขาย้ายมาอยู่ที่นี่หรอก แต่เขาคิดว่าน้องชายต้องการการดูแลจากเขา น้องไม่ใช่ของแม่คนเดียว ดังนั้นแม่จึงไม่อาจปฏิเสธได้จริง ๆ”

เสี่ยวหานสูดลมหายใจแล้วสัญญาว่า “แม่ไม่ต้องห่วง ผมจะทำเป็นไม่รู้จักเขา! รุ่ยลาก็ด้วย! ผมจะไม่ยอมให้น้องชายของผมรู้จักเขาเหมือนกัน!”

ฉินอันอันอึ้งไป “???”

จุดประสงค์ของการเปิดใจคุยกับลูกชายคืออะไรกันนะ?

ดูเหมือนว่าจะเป็นการคลี่คลายความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก ไม่ใช่เพื่อเพิ่มความขัดแย้งของพวกเขา!

ดูเหมือนลูกชายจะเข้าใจความหมายของเธอผิดไป

แต่ก็ไม่สำคัญ หลังจากฟู่สือถิงมาที่นี่ ก็ปล่อยให้พ่อลูกค่อย ๆ ปรับตัวเข้าหากันช้า ๆ ก็ได้!

ครึ่งเดือนต่อมา

ผ้าพันแผลบนใบหน้าของนั่วนั่วถูกถอดออก วันนี้เธอสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

ถังเชี่ยนพยุงเธอเดินไปที่ห้องน้ำ

เท้าของนั่วนั่วรู้สึกชา เธอไม่กล้ามองกระจก

แต่ถังเชี่ยนบังคับให้เธอเผชิญหน้ากับใบหน้าที่เสียโฉมนี้

ตอนที่เธอยืนอยู่หน้ากระจกและเห็นรอยแผลเป็นที่น่าเกลียด ดั้งจมูกที่บิดเบี้ยวและเสียรูป เธอก็อดกรีดร้องไม่ได้!

“ปีศาจ! ปีศาจ!”