บทที่ 697

“พวกเขาเข้านอนแล้ว แต่เสี่ยวหานยังไม่หลับ” โจวจื่ออี้พูด “ผมกลัวรบกวนเขา เลยไม่ได้คุยกับเขา”

“อืม เขาแก่แดดและรู้มาก เขานอนไม่หลับแน่นอน” ขณะนี้ไมค์ยืนอยู่นอกห้องฉุกเฉิน หัวใจของเขาสับสน “ฉินอันอันเจ็บท้องคลอด บางทีคืนนี้อาจจะคลอดก็ได้”

“อย่างนั้นก็คลอดก่อนกำหนดน่ะสิ?” โจวจื่ออี้ขมวดคิ้ว “จะมีอะไรเกิดขึ้นกับเด็กหรือเปล่า?”

“ผมไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กไหม ผมสนใจแค่ฉินอันอันเท่านั้น... คุณไม่รู้ว่าสีหน้าของเธอแย่แค่ไหน แม้ว่าเธอจะเป็นแบบนี้ แต่เธอยังคงคิดถึงหลีเสี่ยวเถียนอยู่... ” ไมค์พูดตรงทางเดินพลางเดินไปมา “โทรหาเซิ่งเป่ย แล้วดูว่าเขากับถังเชี่ยนเจรจากันเป็นยังไงบ้าง”

หากไม่สามารถช่วยหลีเสี่ยวเถียนได้ แม้ว่าฉินอันอันจะคลอดลูก ปมในใจก็จะไม่มีวันหาย

“คงเป็นไปไม่ได้” โจวจื่ออี้รู้จักถังเชี่ยนดี “ถ้าถังเชี่ยนที่เป็นคนทำจริง ๆ เธอคงไม่มีทางยอมรับ เว้นแต่เราจะเอาหลักฐานมาแสดงต่อหน้าเธอ การอธิบายเหตุผลกับเธอคงไม่มีประโยชน์อะไร”

“อันอันยืนยันว่าถังเชี่ยนเป็นคนทำ คุณคิดยังไง?” ไมค์ถาม

“ผมเข้าใจความรู้สึกของอันอัน แต่ผมไม่กล้าฟันธง” โจวจื่ออี้พูดอย่างระมัดระวัง “คุณบอกว่าเด็กอาจจะคลอดคืนนี้ คุณได้เตรียมของใช้จำเป็นตอนคลอดไปรึเปล่า?”

“ไม่เลย”

“งั้นผมจะเอาของไปให้ตอนนี้เลยดีไหม?” โจวจื่ออี้กล่าว “ให้บอดี้การ์ดเฝ้าที่บ้าน คงไม่เป็นไร”

“ได้! ของใช้อยู่ในห้องของอันอัน คุณลองไปหาดู”

“ได้”

ที่คอนโดหรู

เซิ่งเป่ยมองถังเชี่ยนด้วยสายตาเคร่งขรึม

“เฮ่อจุ่นจือเป็นน้องชายของผม เขาเคารพผมเสมอ ผมก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนน้องชายแท้ ๆ หลีเสี่ยวเถียนเป็นภรรยาของเขา ดังนั้นผมจึงปฏิบัติต่อหลีเสี่ยวเถียนเหมือนน้องสะใภ้ของผมเหมือนกัน”

“แล้วคุณมาบอกฉันทำไม? ฉันไม่สนใจความสัมพันธ์ของคุณหรอก” ถังเชี่ยนเดินมาพร้อมกับไวน์แดงสองแก้วและยื่นแก้วหนึ่งให้เขา “คุณคงไม่คิดว่าอุบัติเหตุของหลีเสี่ยวเถียนจะเกี่ยวข้องกับฉันหรอกนะ?”

“ถังเชี่ยน เรื่องนี้หวังว่าจะไม่เกี่ยวกับคุณ” ดวงตาของเซิ่งเป่ยเย็นชาและเข้มงวด เขาไม่รับเครื่องดื่มที่เธอยื่นให้ “ถ้าคุณมีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่ต้องพูดถึงสือถิงหรอก ผมก็จะไม่ปล่อยคุณไป คนเราหากไม่มีขอบเขต จะต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉาน”