บทที่ 701

อารมณ์ของเธอดูมั่นคงกว่าก่อนหน้านี้มาก

ในใจของเธอยังคงเป็นห่วงหลีเสี่ยวเถียน แต่เนื่องจากชีวิตเล็ก ๆ ที่เพิ่งเกิดใหม่ เธอจึงเปลี่ยนความคิด

ตอนแรกทารกในท้องอยู่อย่างปลอดภัย แต่เนื่องจากเหตุการณ์ครั้งนี้ เธอจึงต้องคลอดลูกก่อนกำหนด

ตอนที่พยาบาลอุ้มเด็กมาให้เธอดู เธออยากจะร้องไห้มาก แต่น้ำตาของเธอกลับไม่ไหลไม่ออก

เมื่อเห็นเด็กน้อย เธอก็ได้แต่โทษตัวเอง

ตอนที่เธอคลอดเสี่ยวหานกับรุ่ยลา เธอก็คลอดก่อนกำหนดเหมือนกัน เพราะโดยพื้นฐานแล้วฝาแฝดจะต้องเกิดก่อนกำหนด ดังนั้นทารกทั้งสองคนจึงมีขนาดเล็กกว่าทารกครบกำหนดที่เป็นลูกคนเดียว

จื่อชิวตัวเล้กกว่ารุ่ยลาและเสี่ยวหานเสียอีก

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเด็กสามารถมีชีวิตรอดได้ แต่ก็ยังรู้สึกเศร้าใจมาก

“อันอัน เจ็บไหม?” ฟู่สือถิงเห็นว่าเธอใจลอยเล็กน้อย เขาจึงพูดเพื่อทำลายความเงียบ

เธอส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนหน้ามีการฉีดยาชาก่อนผ่าตัด และยายังไม่หมดฤทธิ์ เธอจึงไม่รู้สึกเจ็บ

“คุณเห็นลูกหรือยัง?” ขนตาของเธอสั่นเล็กน้อย เสียงของเธอแผ่วเบา

“เห็นแล้ว ลูกเหมือนผมมาก” เขาจับมือเธอเบา ๆ และพูดด้วยเสียงแหบแห้ง “ขอบคุณที่ยอมเหนื่อยมาตลอดนะอันอัน”

“ลูกยังตัวเล็กมาก...” เธอสะอื้น “ฉันผิดเอง ฉันไม่ใช่แม่ที่ดี”

“มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลย และการคลอดก่อนกำหนดไม่ได้หมายความว่าลูกของเราจะสุขภาพไม่แข็งแรง อย่าคิดมาก ตอนนี้คุณต้องพักผ่อนให้เพียงพอ” ฟู่สือถิงเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน “เรื่องเสี่ยวเถียน ผมจะสืบให้แน่ชัด ผมจะให้อธิบายกับคุณแน่นอน”

หลังจากฉินอันอันผ่าตัด ร่างกายของเธอก็ค่อนข้างอ่อนแอ ไม่ว่าเธอจะรู้สึกเศร้าและโกรธแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถแสดงออกได้

อีกฝั่งหนึ่ง

ข่าวการคลอดก่อนกำหนดของฉินอันอันไปถึงหูของถังเชี่ยน

ถังเชี่ยนมีความสุขมาก