บทที่ 724

ในเวลาเดียวกัน ฟู่สือถิงรับลมหนาวอยู่ที่ระเบียงของโรงพยาบาล

โจวจื่ออี้ตามหาเขาอยู่นาน ในที่สุดก็เจอ

มองไปที่เงาโดดเดี่ยวของเขาในค่ำคืนหนาวเย็น โจวจื่ออี้รู้สึกแย่ในใจ

“ประธานครับ ทำไมคุณถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะครับ?” โจวจื่ออี้ปรับอารมณ์แล้วถาม “ถึงเวลาทานอาหารเย็นแล้วครับ”

“กินไม่ลง” เขาตอบด้วยเสียงเย็นเยียบและแหบแห้ง

จื่อชิวจำเป็นต้องเปลี่ยนถ่ายเลือด แต่เนื่องจากเขามีกรุ๊ปเลือดพิเศษ ตอนนี้ยังหาแหล่งเลือดที่เหมาะสมไม่ได้

นี่คือสาเหตุหนึ่งของความทุกข์

สาเหตุความทุกข์ใจอีกอย่างคือ เขารู้ว่ากรุ๊ปเลือดของอิ๋นอิ๋นอาจจะเข้ากับจื่อชิวได้

แต่เขาไม่สามารถพูดเรื่องนี้ออกไปได้

เขาไม่สามารถปล่อยให้อิ๋นอิ๋นบริจาคเลือดให้จื่อชิวได้

เขาใช้เวลายี่สิบปีเพื่อทำให้อิ๋นอิ๋นจากคนที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้กลายมาเป็นคนปกติที่ค่อย ๆ ดูแลตัวเองได้

เขาเพียงหวังว่า อิ๋นอิ๋นจะคงอยู่ในสภาพปกติและใช้ชีวิตอย่างปกติไปตลอด

เขาจะขอให้อิ๋นอิ๋นบริจาคเลือดให้จื่อชิวได้อย่างไร? ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอิ๋นอิ๋นเพราะบริจาคเลือดจะทำอย่างไร?

แต่จะให้เขามองจื่อชิวตายเพราะโลหิตจาง เขาจะใจแข็งพอได้อย่างไร?

ความทุกข์ทรมานของเขา ทำได้เพียงปล่อยให้หายไปเอง ไม่สามารถบอกใครได้

“ถึงคุณจะกินไม่ลง ก็อย่าอยู่ข้างนอกเลยครับ ข้างนอกอากาศหนาว จะเป็นหวัดเอาได้นะครับ” โจวจื่ออี้กล่าว “ตอนนี้ฉินอันอันยังคงพักฟื้นอยู่ เธอกับลูกยังต้องการการดูแลจากคุณนะครับ”

คำพูดของโจวจื่ออี้ทำให้ฟู่สือถิงได้สติ

พวกเขาเดินไปที่แผนกทารกแรกเกิด

หมอเห็นสีหน้าฉินอันอันไม่ค่อยดีจึงแนะนำให้เธอกลับบ้านไปพักผ่อน

“คุณฉิน ตอนนี้คุณยังเป็นผู้ป่วย ถ้าไม่ใช่เพราะคุณต้องการออกจากโรงพยาบาล ตอนนี้คุณควรจะพักอยู่ที่โรงพยาบาลนะครับ” หมอกล่าวอย่างจริงจัง “ถ้าคุณพักผ่อนไม่เพียงพอ ระวังร่างกายจะมีปัญหาตามมา คุณฟู่เรียกผู้เชี่ยวชาญมาดูแลจื่อชิวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ถ้าเราได้เลือด เราจะรีบเปลี่ยนถ่ายเลือดให้จื่อชิวทันที...”