บทที่ 726

ป้าจางนึกถึงความจริงที่ว่า ตอนนี้ฉินอันอันไม่สามารถยกของหนักได้ ดังนั้นเธอจึงเสนอความช่วยเหลืออย่างสุภาพ “ให้ดิฉันช่วยคุณยกไปไว้ในห้องไหมคะ?”

ฉินอันอันมองพัสดุตรงหน้าและส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่ของที่ฉันซื้อ ฉันไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร คุณช่วยฉันแกะดูได้ไหมคะ?”

“ได้ค่ะ ดิฉันจะไปเอากรรไกรมา”

ขณะที่ป้าจางไปเอากรรไกร เสี่ยวหานและรุ่ยลาก็เดินเข้ามา

ฉินอันอันรู้สึกเจ็บที่บาดแผลบริเวณท้อง จึงนั่งอยู่บนโซฟา

"แม่คะ ข้างในพัสดุมีอะไรเหรอคะ?” รุ่ยลาเดินเข้ามาใกล้ฉินอันอันและถาม

“แม่ก็ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร” ฉินอันอันตอบ “ช่วงนี้แม่ไม่ได้ซื้อของอะไรเลย”

เสี่ยวหานขมวดคิ้วและเดาว่า “อาจจะเป็นของน่ากลัวเหมือนครั้งที่แล้วหรือเปล่าครับ”

คำพูดของเสี่ยวหานทำให้ฉินอันอันรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

ป้าจางบอกว่าของหนักมาก ข้างในอาจจะเป็นอิฐหรือซีเมนต์หรืออะไรที่น่ากลัวหรือเปล่า?

“เสี่ยวหาน พาน้องไปที่ห้องก่อน” ฉินอันอันกลัวว่าข้างในพัสดุจะมีของน่ากลัวจริง ๆ ถ้าทำให้เด็ก ๆ กลัวจะไม่ดี

เสี่ยวหานมองพัสดุอยู่สักพัก จากนั้นก็คว้ามือรุ่ยลาและเดินไปที่บันได

รุ่ยลาบ่นเบา ๆ “พี่คะ หนูอยากดูนะ!”

เสี่ยวหาน “ถ้ามันเป็นของน่ากลัว เธอจะฝันร้ายนะ”

รุ่ยลา “แต่หนูก็อยากดูอยู่ดี!”

เสี่ยวหาน “รอให้แม่แกะแล้วเราค่อยดู”

รุ่ยลา “โอเคค่ะ! ลุงไมค์ทำไมยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ? เขาบอกว่าจะอยู่บ้านดูแลพวกเรานี่นา? เขายังบอกว่าแม่ต้องการคนดูแลด้วย!”

เสี่ยวหานก็ไม่รู้ว่าทำไมคืนนี้ไมค์ถึงยังไม่กลับ และยังรู้สึกว่าแม่อารมณ์ไม่ค่อยดี