บทที่ 735

ฉินอันอันมองดูเขาเพื่อรอคำพูดต่อไปของเขา

“เขามีปัญหาเรื่องกระเพาะ ถ้าเขายุ่งและไม่มีคนคอยดูแลเรื่องการกิน เขาจะลืมกินข้าวแล้วซึ่งจะทำให้เกิดโรคกระเพาะกำเริบ แต่ในออฟฟิศและรถของเขามักจะมียารักษาโรคกระเพาะอยู่เสมอ นอกจากปัญหากระเพาะแล้ว เขามีอาการซึมเศร้าระดับปานกลางด้วย โรคนี้พี่เป่ยบอกผมเอง แล้วเวลาที่ติดต่อกับเขา มองไม่ออกเลยว่าเขามีอาการซึมเศร้า”

ฉินอันอัน “จริง ๆ ก็ยังพอจะมองออกนะ อารมณ์ของเขาไม่แน่นอนบ่อย ๆ ทำให้คนรู้สึกกดดัน”

โจวจื่ออี้พูดอย่างเงอะงะ “ผมชินแล้ว ก็เลยไม่รู้สึกอะไร”

“เขามีอาการป่วยอื่น ๆ อีกหรือเปล่า?” ฉินอันอันถามต่อ

โจวจื่ออี้นึกพร้อมกับพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะไม่มีโรคร้ายแรงอื่นอีกแล้ว”

“เช่น ด้านจิตใจล่ะ?”

“โรคซึมเศร้าไม่นับเหรอ?”

“อาการซึมเศร้าถือเป็นอาการป่วยทางจิตในทางการแพทย์” ฉินอันอันตอบ

“โอ้... ปัญหาทางจิตที่คุณพูดถึง หมายถึงคนไข้โรคจิตประเภทที่อยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชใช่ไหม?” โจวจื่ออี้ขมวดคิ้ว

ฉินอันอันตอบ “ยังมีโรคจิตที่อาการไม่รุนแรงถึงขนาดต้องส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวชด้วย”

โจวจื่ออี้ “อันอัน ทำไมจู่ ๆ คุณถึงสงสัยว่าเจ้านายของผมป่วยทางจิตล่ะ?”

“ไม่ใช่จู่ ๆ เกิดสงสัยขึ้นมาหรอก ฉันสงสัยมานานแล้วล่ะ” ฉินอันอันเอ่ยเสียงแผ่ว “เหตุผลที่ฉันสงสัยเขาเป็นเพราะเขาพูดถึงเรื่องนี้กับฉัน เรื่องที่เราคุยกันนี้ คุณอย่าไปบอกเขานะ”

“อืม จากมุมมองของแพทย์ คุณคิดว่าเจ้านายของผมป่วยทางจิตไหม?” โจวจื่ออี้เองก็รู้สึกซับซ้อนในใจ

เขาจะไม่เคยคิดจะเอาฟู่สือถิงไปเทียบกับผู้ป่วยทางจิต

ฉินอันอัน “แม้ว่าเขาจะทำให้ฉันโกรธอยู่บ่อย ๆ แต่ฉันก็จะไม่มองว่าเขาเป็นผู้ป่วยทางจิต อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่จิตแพทย์ และสิ่งที่ฉันพูดก็ไม่น่าเชื่อถืออะไรหรอก"

หลังอาหารเย็น ฉินอันอันไปที่ห้องผู้ป่วยวิกฤติเพื่อดูจื่อชิว

จื่อชิวหมดสติอีกครั้งเพราะโลหิตจาง