บทที่ 88

ฉินอันอันไม่ได้กลับไปที่บ้านตระกูลฟู่

และไม่ไปเยี่ยมฟู่ซื่อถิงที่กำลังป่วยอยู่

ครั้งนี้เธอโหดร้ายมากจนน่าตกใจ

นอกจากเธอจะโหดร้ายแล้ว ยังมีอีกคนที่โหดร้ายกับฟู่ซื่อถิงอีกด้วย

นั่นก็คือ เซิ่งเป่ย

เนื่องจากฉินอันอันไม่กลับไปบ้านของฟู่ซื่อถิงเลย และไม่สนใจฟู่ซื่อถิงที่นอนป่วยอยู่บนเตียง ดังนั้นเซิ่งเป่ยจึงมาหาฟู่ซื่อถิงและเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของฉินอันอันให้เขาฟังทุกวัน

อย่างเช่น วันนี้ฉินอันอันไปที่บริษัทหลักทรัพย์ซินเหอและใช้เวลาช่วงเช้าอันแสนสุขกับถังเฉียวเซิน

หรืออีกอย่าง วันนี้ถังเฉียวเซินพาฉินอันอันไปชมนิทรรศการศิลปะและทานอาหารกลางวันด้วยกัน

พวกเขาจะไปนิทรรศการศิลปะหรือไม่ กินข้าวเย็นด้วยกันหรือไม่ก็ไม่สำคัญ

สิ่งที่สำคัญคือมันทำให้ฟู่ซื่อถิงโกรธแน่นอน

ทางเดียวที่ทำให้เขายอมเข้ารับการรักษาคือการทำให้เขาโกรธ

เพราะหากสุขภาพไม่ดี เขาจะไม่สามารถแก้แค้นได้

เซิ่งเป่ยใช้ความเข้าใจของตัวเองที่มีต่อฟู่ซื่อถิงทำให้เขาต้องใช้ชีวิตอย่างขมขื่นทุกวัน

ในที่สุด ยาก็ทำให้อาการของเขาก็เริ่มดีขึ้น

แม้ว่าใบหน้าของเขายังซีดเซียว ยังไอและยังไม่กลับมาแข็งแรงเต็มที่ แต่เขาก็มีทีท่ามุ่งมั่นอยากจะออกไปข้างนอก

สาเหตุเป็นเพราะเซิ่งเป่ยเพิ่งบอกเขาว่าวันนี้ถังเฉียวเซินจะพาฉินอันอันไปร่วมงานเกี่ยวกับเทคโนโลยีเอไอ

สองสามวันที่ผ่านมานี้ ฟู่ซื่อถิงนอนติดเตียงและคิดทบทวนหลายสิ่งหลายอย่าง

จริง ๆ แล้วความทรงจำของเขาที่มีต่อถังเฉียวเซินเลือนลางไปแล้ว

ความเจ็บป่วยนี้ ทำให้ความทรงจำในอดีตของเขาที่มีต่อบุคคลนี้กลับมาอีกครั้ง

ถังเฉียวเซินเป็นคนเห็นแก่ตัว

เวลาเขาผูกมิตรกับใครหรือทำอะไร เขาจะคิดอย่างรอบคอบว่าการกระทำนั้นจะต้องส่งผลดีมากกว่าผลเสียต่อตัวเขาเอง

นอกจากนั้นเขายังเสแสร้งเก่งอีกด้วย

เขายิ้มให้แม้แต่ศัตรู เมื่อคนคิดว่าเขายอมแพ้และไม่ระวังตัว เขาจะถือโอกาสโจมตีอย่างสาหัส

เหตุผลที่ฟู่ซื่อถิงกับเขาห่างกันไม่ใช่แค่เพราะนิสัยเข้ากันไม่ได้ แต่ยังเป็นเพราะแนวคิดในการลงทุนที่แตกต่างกันด้วย