บทที่ 9

ก่อนหน้านั้นที่ตรวจ ไม่มีถุงน้ำคร่ำสองถุงนี้ปรากฏขึ้น

คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงหนึ่งสัปดาห์ เธอจะมีลูกสองคนอยู่ในท้องของเธอ

ฉินอันอันหยิบแผ่นอัลตราซาวนด์นั้นแล้วนั่งเหม่อบนม้านั่งในทางเดินเงียบ ๆ

แพทย์บอกโอกาสที่จะตั้งครรภ์ลูกแฝดมีน้อยมาก

หากทำแท้งครั้งนี้ เธออาจจะไม่สามารถตั้งครรภ์แฝดได้อีก

ฉินอันอันยิ้มอย่างขมขื่นในใจ ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของแพทย์ส่วนตัวของตระกูลฟู่

ตอนที่พวกเขาย้ายไข่ที่ปฏิสนธิแล้วไปฝังให้เธอ พวกเขาไม่ได้บอกเธอว่าอาจจะตั้งครรภ์ลูกแฝด

บางทีในสายตาของพวกเขา เธอเป็นเพียงเครื่องมือในการสืบพันธุ์ของตระกูลฟู่ตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เธอมีเลือดออก เลยคิดว่าตัวเองกำลังมีประจำเดือน หลังจากเธอบอกแพทย์ส่วนตัวของตระกูลฟู่ไป พวกเขาคิดว่าการปลูกถ่ายล้มเหลวและฟู่ซื่อถิงฟื้นขึ้นมาจะหย่ากับเธอ แพทย์ส่วนตัวของตระกูลฟู่จึงไม่เคยโทรหาเธออีกเลย

จะคลอดลูกหรือไม่ ตอนนี้เธอกำลังคิดทบทวนวนไปวนมา

หลังจากนั่งอยู่ในโรงพยาบาลนานกว่าหนึ่งชั่วโมง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมายืนขึ้นแล้วเดินออกไปนอกโรงพยาบาล

“อันอัน พ่อจะไม่ไหวแล้ว! หนูรีบบ้านเร็วเข้า!” เสียงแหบแห้งของแม่ที่เร่งเร้าเธอดังจากทางโทรศัพท์

ฉินอันอันตกใจจนอึ้งไปครู่หนึ่ง

พ่อกำลังจะตายเหรอ?

เป็นแบบนี้ได้ยังไง?

เธอรู้ว่าพ่อของเธอเครียดเรื่องในบริษัทมาสักระยะหนึ่งแล้ว เขาเป็นลมสติเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เขาไม่สามารถมาร่วมงานแต่งงานของเธอได้ด้วยซ้ำ

ไม่คิดว่าจะอาการหนักขนาดนี้

ฉินอันอันว้าวุ่นใจมาก

ความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อไม่ค่อยดี เพราะเขานอกใจแม่และเธอจะไม่มีวันให้อภัยเขา

แต่พอได้ยินข่าวว่าเขาป่วยหนัก จู่ ๆ หัวใจก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

…

เมื่อฉันถึงบ้านตระกูลฉิน ห้องรับแขกก็รกไปหมด

จางหยุนพาเธอไปที่ห้องนอนใหญ่

ฉินเจี้ยนอนอยู่บนเตียงกำลังจะตาย ตาก็แทบลืมไม่ขึ้น เมื่อเขาเห็นฉินอันอัน เขาก็ยกแขนขึ้นไปหาเธอทันที

“พ่อคะ ไม่สบายทำไมไม่ไปโรงพยาบาล?” ฉินอันอันจับมือพ่อของเธอที่เย็นนิดหน่อย ขอบตาเธอร้อนผ่าวขึ้นมา

หวังหว่านจื่อพูดเสียดสี "พูดง่ายจัง! บ้านเรามีเงินไปรักษาพ่อเธอที่ไหน"

ฉินอันอันเงยหน้าขึ้นมองเธอ "เธอไม่ได้รับเงินจากตระกูลฟู่เหรอ! ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับพ่อฉัน!"

หวังหว่านจื่อเม้มปาก "เงินนั้นเอาไปใช้หนี้หมดแล้ว! เธอรู้ไหมว่าบริษัทของพ่อเธอมีหนี้อยู่เท่าไหร่? ฉินอันอัน อย่าทำเหมือนฉันอมเงินไป! นอกจากนี้นะ โรคที่พ่อเธอป่วยมันรักษาไม่ได้! จะช้าหรือเร็วพ่อเธอก็ตายอยู่ดี!"

หวังหว่านจื่อทิ้งคำพูดเหล่านี้และออกจากห้องนอนอย่างไม่ใยดี

ฉินเค่อเคอไม่ได้ไปกับเธอ

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ฉินเจี้ยคือบิดาผู้ให้กำเนิดของเธอและฉินเจี้ยรักเธอมาตลอด เธอไม่ต้องการที่จะสูญเสียพ่อของเธอ

“พ่อ อย่าโกรธแม่นะ ไม่ใช่ว่าแม่ไม่อยากรักษา แค่ครอบครัวเราไม่มีเงินมากขนาดนั้น” ฉินเค่อเค่อยืนข้างเตียงทั้งน้ำตา “พ่อคะ หนูหวังว่าพ่อจะดีขึ้น...”

ฉินเจี้ยเมินคำพูดของฉินเค่อเคอ

เขามองดูฉินอันอันด้วยน้ำตาไหลนองหน้า ริมฝีปากที่ขยับเปล่งเสียงอย่างแผ่วเบาออกมา "อันอัน... เด็กดี... พ่อขอโทษเรานะ... ขอโทษแม่เราด้วย... ชาติหน้าพ่อจะชดใช้ให้แม่กับลูก…”

ฝ่ามือใหญ่ที่จับมือของเธอคลายออกทันที

เสียงร้องไห้ดังระงมอยู่ในห้อง

ฉินอันอันเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ

ในชั่วข้ามคืน โลกของเธอก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

เธอแต่งงาน ตั้งครรภ์ และพ่อของเธอจากไปแล้ว

ในใจเธอรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นเด็กอย่างแจ่มชัด แต่ชีวิตของเธอในตอนนี้มันบังคับให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

ในวันงานศพมีฝนตกลงมาปรอย ๆ

ตระกูลฉินล้มละลาย มีคนไม่มากที่มาร่วมงานศพ

หลังจากงานศพ หวังหว่านจื่อได้เชิญญาติและเพื่อน ๆ ไปที่โรงแรม

กลุ่มคนแยกย้ายเหมือนนกแตกรัง