บทที่ 93

ฉินอันอันรู้สึกช็อคอยู่ในใจ

ตอนที่จางหยุนหย่ากับฉินเจี๋ย ฉินอันอันยังเด็กมาก

แต่ละวันเธอเองยังเอาตัวแทบไม่รอด เธอจึงไม่ได้สนใจเลยว่าแม่ของเธอใช้ชีวิตอย่างไร

ดังนั้นแม่มีเงินเก็บได้อย่างไรนั้นเธอไม่เคยรู้เลย

“ลูกไม่อยากไปเมืองนอกก็ไม่เป็นไร…แม่กำลังคิดว่า หรือเราจะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ สักหลังดี? พวกเราสองคนลำบากก็ไม่เป็นไรหรอก แต่เด็กจะลำบากไม่ได้!” จางหยุนพูดต่อ

ฉินอันอัน “แม่คะ พวกเรามีเงินมากขนาดนั้นจริงเหรอคะ?”

จางหยุน “มีเงินสำหรับจ่ายเงินดาวน์น่ะ”

ฉินอันอัน “อ้อ…ยังไม่ต้องรีบหรอกค่ะ เด็กยังอีกหลายเดือน!”

“นั่นเร็วมากนะ ลูกควรคิดให้รอบคอบ”

ฉินอันอันพยักหน้า “แม่คะ เดี๋ยวสักพักหนูจะออกไปข้างนอก อาทิตย์หน้าเป็นวันเกิดพ่อเพื่อน หนูต้องไปซื้อของขวัญ”

จางหยุน “ไปซื้อตอนกลางวันไม่ได้เหรอ? มันมืดแล้ว ลูกออกไปคนเดียว แม่เป็นห่วง”

ฉินอันอัน “ข้างนอกมีไฟถนน ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

จางหยุน “ถ้าอย่างนั้นลูกรีบไปรีบกลับล่ะ”

ฉินอันอันลุกขึ้น หยิบกระเป๋าจากโซฟาแล้วออกไป

เธอขึ้นรถแทกซี่ที่ริมถนน แล้วบอกพิกัดบ้านตระกูลฟู่ให้คนขับฟัง

ใบหน้าผ่ายผอมและซีดเซียวของฟู่ซื่อถิงปรากฏขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองที่อยากจะกลับไปเยี่ยมได้

พอเธอคิดข้ออ้างที่จะกลับไปได้แล้ว

รถก็จอดลงที่ลานหน้าประตูบ้านตระกูลฟู่

ฉินอันอันลงมาจากรถ

ในลานหน้าบ้านมีรถจอดอยู่หลายคัน

ดูเหมือนว่าจะมีคนมาเยี่ยมเขาไม่น้อย