11

เช้าวันต่อมาในระหว่างที่อวิกาและพีรยาช่วยกันเตรียมอาหารเช้า ไอยเรศจึงรับหน้าที่ดูแลน้องเอื้อให้ เขาอุ้มสาวน้อยออกมาดูนก ดูอะไรนอกบ้าน

“ชอบไหมคะน้องเอื้อ โน่นๆๆ นกบิน” ไอยเรศชี้ให้ลูกสาวบุญธรรมดูนกที่กำลังบิน ใช่แล้วเขารับเป็นพ่อทูนหัวให้น้องเอื้อตั้งแต่เธอลืมตาดูโลก สาวน้อยหัวเราะตามมือเขาที่ชี้

“เดี๋ยวพ่อพาไปดูช้างไหมคะ ช้างตัวใหญ่ๆ ที่สวนสัตว์ หรือดูเสือดี”

เสียงผู้ชายห้าวๆ ที่ใช้เสียงสองคุยสาวน้อยทำให้คิมหันต์ที่กำลังก้าวออกจากตึกชะงัก เขาหันไปมองที่มาของเสียงช้าๆ ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดีมาก มีเสน่ห์แห่งบุรุษเพศเต็มเปี่ยมกำลังอุ้มสาวน้อยอายุขวบกว่าไว้ในอ้อมแขน

คิมหันต์นิ่งอึ้งเมื่อคิดได้ว่าชายผู้นี้น่าจะเป็นสามีใหม่ ของอวิกา ท่าทางนั้นการอุ้มเด็กของเขาทำได้ถนัดไม่มีเคอะเขิน แปลว่าเขาคุ้นเคยดีกับน้องเอื้อมาก

ไอยเรศยิ้มให้คิมหันต์ สัญชาตญาณทำให้เขารู้ว่าคนตรงหน้าอาจจะเป็นพ่อของน้องเอื้อ แต่เขาไม่ได้ทักทายอะไร นอกจากก้มศีรษะเป็นเชิงทักทาย และเดินเลี่ยงไปพาน้องเอื้อเข้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงอวิกาเรียกลูกสาวแว่วๆ

อวิกาเตรียมของใช้ของน้องเอื้อใส่ตะกร้าสองตะกร้าใหญ่ คืนนี้เธอต้องฝากลูกสาวไว้กับคุณย่า เพราะเธอและพีรยาจะไปนอนค้างที่บ้านลดาวัลย์ เพื่อช่วยเจ้าสาวเตรียมตัวเข้าพิธีในวันพรุ่งนี้ และไอยเรศก็มีนัดคุยงานกับเพื่อนนักธุรกิจ

หญิงสาวพาน้องเอื้อมาส่งที่ตึกใหญ่ตอนบ่ายสาม ลูกสาวเธอไม่งอแงเพราะคุ้นเคยกับคุณปู่คุณย่าพอสมควร

“อ้อมชงนมมาให้แล้วค่ะคุณแม่ อยู่ในกระติกน้ำร้อนนะคะ ให้เฉพาะกลางคืนก็ได้ค่ะ ตอนเย็นทานข้าว ทานโจ๊กได้ ส่วนตะกร้านี้เป็นของใช้ พวกแพมเพิส ผ้าอ้อม มีเสื้อผ้ามาสามชุดค่ะ เผื่อทำเลอะเทอะต้องเปลี่ยนชุด ผ้าเช็ดตัวอยู่ในนี้หมดแล้วนะคะ”

อวิกาอธิบายยาว เธอค่อนข้างกังวลนิดหน่อยแต่ก็ตัดใจให้ลูกอยู่กับคุณย่า เพราะกลัวว่าพาไปด้วยจะร้องรบกวนเจ้าสาวจนไม่ได้นอน