บทที่ 328 ที่ตั้งโบราณสถาน

และด้านนอกรถ หยางยี่ ตวนมู่เจี๋ย เอ้อร์สุ่ยและหวงเยวี่ยทั้งสี่คนกำลังจุดกองไฟ แล้วนั่งล้อมกัน ด้านบนกำลังย่างมันเทศที่ซื้อมาตอนที่ยังไม่ได้ออกจากเมือง

มันเทศย่างหอมมาก และแสงไฟจากกองไฟกำลังส่องไปบนใบหน้าทั้งสี่คน ทำให้ใบหน้ากลายเป็นสีแดง

เอ้อร์สุ่ยหิวตั้งนานแล้ว หยิบมันเทศย่างมาอย่างรีบร้อน หลังจากที่ปอกเปลือกออกก็เตรียมที่จะกิน

“โอ๊ยร้อน！”

เสียงตกใจของเอ้อร์สุ่ย ทำให้ทุกคนหัวเราะกันใหญ่

“เสี่ยวเจี๋ย พวกเราจะยกหล่อแกเฉียนคุนให้เซี่ยอู๋จุนไปทั้งอย่างนี้เหรอ? จะเอากลับมาไหม?”

หยางยี่รับมันเทศย่างจากเอ้อร์สุ่ยที่ส่งมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถาม

ตอนนี้หล่อแกเฉียนคุนถูกเซี่ยอู๋จุนเอาไปแล้ว พวกเขาต้องการจะเข้าไปในโบราณสถาน เกรงว่าขาดแค่กุญแจสำคัญดอกสุดท้าย

“ไม่ต้อง ที่จริงแล้วจะมีหรือไม่มีหล่อแกเฉียนคุนก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่”

ตวนมู่เจี๋ยกำลังปอกเปลือกมันเทศอย่างตั้งใจ ส่งให้หวงเยวี่ย แล้วพูด：“ความจริงพวกเราก็ไม่รู้ว่าหล่อแกเฉียนคุนจะใช้ได้หรือไม่ได้ แต่ว่าตามที่ฉันคาดการณ์ น่าจะใช้ไม่ได้ เพราะงั้นที่พาหล่อแกเฉียนคุนมาด้วยก็แค่เพื่อความปลอดภัยเท่านั้นเอง เพราะพวกเรายังหาชิ้นส่วนที่ไม่สมบูรณ์ทั้งหมดไม่เจอ”

“ไม่เช่นนั้น ฉันจะให้นายเตรียมระเบิดTNTมาทำไมตั้งสามสิบกว่ากิโล”

ตวนมู่เจี๋ยมองหยางยี่ แล้วยิ้มปลิ้นปล้อน

อยากจะเข้าไปในโบราณสถานอย่างปลอดภัยได้นั้น ปัจจัยที่จำเป็นยังมีอีกมากจริงๆ

ตอนนี้ ยังไม่มีใครคนไหนที่สามารถรวบรวมกุญแจได้ครบ แต่ถ้าว่ากันตามความคืบหน้าของตอนนี้ ความคืบหน้าของตวนมู่เจี๋ยนั้นนำไกลกว่าคนอื่นๆไปแล้ว

แต่ถ้าเข้าไปไม่ได้จริงๆ เช่นนั้นแผนต่อไปที่ตวนมู่เจี๋ยเตรียมไว้ ก็คือระเบิดประตูใหญ่ออกไปซะ

ระเบิดสามสิบกิโล ต้องการที่จะระเบิดประตูใหญ่ทิ้ง คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“มีเหตุผล”

หยางยี่พยักหน้า ท่าทางเข้าใจในทันที

เขาคงคิดมากไปเอง

เพียงแต่ว่า หล่อแกเฉียนคุนที่พวกเขาปกป้องมาตลอดถูกเซี่ยอู๋จุนเอาไปดื้อๆอย่างนี้เลย ในใจของหยางยี่รู้สึกไม่สมดุล

ต้องรู้ก่อนว่าหล่อแกเฉียนคุนอยู่กับหยางยี่มาตั้งแต่ในหมู่บ้านเดียวกัน ในตอนที่ตนเองยังเป็นเด็กมักจะเล่นอยู่ข้างๆหล่อแกเฉียนคุน แล้วจู่ๆก็ถูกคนนอกเอาไป ในใจเขาเลยรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ตวนมู่เจี๋ยมองมันเทศย่างในมือของหยางยี่ที่ถืออยู่ แต่กลับยังไม่ได้กินสักคำ มองสีหน้าของเขาที่หนักอึ้ง ในฐานะที่เธอเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กจนโต ย่อมรู้ว่าในใจของหยางยี่กำลังคิดอะไร

ก็เลยยื่นมือไปตบบ่าหยางยี่เบาๆ แล้วหยิบมันเทศที่เย็นชืดจากในมือเขามา เปลี่ยนเป็นอันใหม่ที่กำลังร้อนๆ แล้วยิ้มปลอบใจเขา “พี่ยี่ พี่ไม่ต้องคิดมาก นี่เป็นโชคของหล่อแกเฉียนคุน ไม่มีทางที่จะอยู่ในมือพวกเราได้ตลอดทั้งชีวิตหรอก”

“ใช่แล้วพี่ยี่ พูดให้ถูกหล่อแกเฉียนคุนก็เป็นแค่วัตถุอย่างหนึ่ง พวกเราทุกคนปลอดภัยกันก็พอแล้ว”

หวงเยวี่ยก็ช่วยพูดปลอบ

หยางยี่เงยหน้าขึ้น เห็นว่าคนที่ตนเองเป็นห่วงต่างก็อยู่ข้างๆกายกันหมด ในใจก็ผ่อนคลายลง สีหน้ากลัดกลุ้มบนใบหน้าก็สบายขึ้น

พวกเธอพูดไม่ผิดจริงๆ ขอแค่ทุกคนปลอดภัยดี ย่อมดีกว่าทุกอย่าง

ส่วนของอย่างอื่น สุดท้ายแล้วก็แค่ของภายนอกเท่านั้นเอง

หยางยี่ครุ่นคิดแล้วถาม