บทที่ 337 สมุนไพรเสินหนงปรากฏ

สาวน้อยได้ยินก็หยุดร้องไห้ในทันที สีหน้าถามอย่างลนลาน : “เป็นยังไง? พี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง? ไม่มีเรื่องอะไรใช่มั้ย?”

เมื่อพูดจบสาวน้อยก็ลุกขึ้นยืน อยากจะเดินเข้าไปดูสถานการณ์ของพี่ชายในห้องตรวจโรค

แต่ทว่าในเวลานี้ เว่ยเฉินกลับยืนขวางทางสาวน้อยเอาไว้ที่ทางเข้าประตูและพูดกับสาวน้อยว่า: “คุณหนู ได้โปรดช่วยอดทนและใจเย็นๆ ก่อนนะ ท่านหมอด้านในคือหมอเทวดาจาง ขอให้คุณเชื่อว่าคนในครอบครัวของคุณจะต้องปลอดภัยไร้กังวลแน่นอน”

เว่ยเฉินพูดพร้อมกับเอาร่างกายกั้นประตูไว้ ไม่ให้สาวน้อยเข้าไป

แม้ว่าปากเขาจะพูดอย่างนี้ แต่เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวในห้องนี้ เขาก็ทนไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น อยากจะผลักประตูเข้าไปหาสาเหตุ

แต่เขายังจำที่จางเหวินพูดได้อย่างแม่นยำ ถ้าไม่มีคำสั่งของจางเหวิน ก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้

ดังนั้นก็แค่รออยู่ที่ประตูทางเข้าอย่างว่านอนสอนง่าย

“ได้ ได้......”

เมื่อสาวน้อยได้ยินก็เลยต้องจำใจนั่งเช็ดน้ำตากลับไปเมื่อสาวน้อยได้ยินดังนั้นก็ต้องจำใจกลับไปนั่งเช็ดน้ำตา ท่าทางรออย่างใจจดใจจ่อและรออย่างใจจดใจจ่อ

เสียงที่ดังต่อเนื่องไม่ถึงห้านาที ก็หยุดลงแล้ว

เพียงแต่หลังจากเสียงหยุดลง ร่างกายหยางยี่สี่คนต่างก็เพลียจนมีเหงื่อออกมาทั้งตัวและเหนียวเหนอะหนะ

พลังที่น่าอัศจรรย์เมื่อสักครู่นั้นช่างน่ากลัว พวกเขาสี่คนประมาทไปหน่อยจึงไม่ระวังทำให้ชายบนเตียงตรวจโรคหลุดเป็นอิสระ ถ้าหากเกิดเหตุจลาจล นั้นก็จะรับมือได้ยากแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพลังนั้นไม่ใช่พลังธรรมดาเลย พลังมหาศาลจนแทบจะควบคุมไม่ได้สำหรับทั้งสี่คนที่ร่วมแรงกัน ดังนั้นทั้งสี่คนจึงพยายามอย่างสุดกำลัง และยืนหยัดต่อไป

นี่มันเกินความเข้าใจของคนหลายคนโดยสิ้นเชิง และมองดูผู้ป่วยบนเตียงตรวจโรคด้วยความแปลกใจมาก

แต่การคลุ้มคลั่งของผู้ป่วยรายนี้ไม่ได้นาน และนี่เขาก็สงบลงแล้วก็หลับไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สีหน้าก่อนหน้านี้ก็หายไปอย่างสิ้นเชิง เปลี่ยนเป็นแดงเปล่งปลั่งมีสีเลือดนิดหน่อย

“ฟู่ว!”

ในห้องตรวจโรค มือของจางเหวินถือมีดทั้งบางและเบา เดินไปตรงหน้าของชายคนนั้น ปลดเสื้อผ้าที่สวมบนร่างกายของเขา แทงลงไปที่หน้าอกของเขา

“ฟู่ว!”

หน้าอกนั้นเดิมทีบวมใหญ่มาก เปรียบเสมือนมีลูกโป่งอยู่ข้างใน น่ากลัวมาก รอจนจางเหวินแทงมีดลงไป ก็เหมือนเสียงลูกโป่งแตก และในขณะเดียวกันก็มีเลือดสีดำพุ่งออกมาเหมือนดั่งปืนฉีดน้ำ

หยางยี่และคนอื่นๆที่เห็นต่างก็ตกใจ รีบวิ่งหนีไปไกลหลายเมตร จากนั้นก็หลบเลี่ยงการสัมผัสของเลือด

“อูซี่......”

แต่เมื่อเลือดสีดำนั้นตกลงพื้น สิ่งที่ทำให้คนหวาดกลัวก็เกิดขึ้น

เมื่อเลือดเสียนั้นตกลงพื้น ทันใดนั้นมันก็กลายเป็นฝุ่นผงและกระจายออกไปพร้อมๆ กับมีกลิ่นที่ทำให้รู้สึกน่าคลื่นไส้ตามมา

รอให้เลือดเสียสีดำไหลออกมาเกือบหมด จบไหลกลายเป็นสีแดงปกติอีกครั้ง

เวลานี้จางเหวินหยิบเข็มเงินและเครื่องมือออกมา เย็บบาดแผลเล็กๆ ห้ามเลือดและฆ่าเชื้อ การทำงานกำลังเป็นไปอย่างราบรื่น ทุกคนล้วนมองอย่างตกตะลึง

หลังจากทำทุกอย่างนี้เสร็จ บนหน้าผากของจางเหวินก็มีเหงื่อเย็นผุดออกมา เขาถอนหายใจเล็กน้อยและหยุดครู่หนึ่ง

ขณะนี้ร่างกายของผู้ป่วยแทบมองไม่ออกเลยว่ามีความผิดปกติอะไร สีหน้าก็กลับมาเป็นสีแดงเปล่งปลั่ง เห็นได้ชัดว่าอาการกลับหายดีแล้ว

“เสร็จแล้ว ตอนนี้รบกวนยกเขาออกไป กลับบ้านไปพักสักสองวัน”

จางเหวินโบกมือ ให้สัญญาณทุกคนออกไปก่อนและตัวเขาเองก็อยู่ทำความสะอาดห้องตรวจโรค