บทที่ 387 หาเรื่องไม่ได้

ต้วนฉีไม่ปากหมาอีกแล้ว แค่ยิ้มเยาะอย่างเย็นชา

แย่งผู้หญิงกับเขาเหรอ? ชาติหน้าเถอะ คอยดูว่าเขาจะสั่งสอนบทเรียนให้ไอ้บ้านนอกคนนี้!

ต้วนฉีกำลังแอบคิดว่าจะสั่งสอนบทเรียนให้หยางยี่อย่างไร ดังนั้นจึงไม่พูดอะไรอีก

“ถิงถิงและหยางยี่ ขอโทษด้วยจริงๆ พวกคุณอย่าโกรธเลย เขาแค่ปากสกปรก ไม่ได้มีเจตนาร้าย!”

ลู่เจียวเจียวรีบขอโทษทั้งสองคน แล้วอธิบายให้พวกเขาฟัง เรื่องถึงจะจบ

ฉู่หว่านถิงไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ เพราะถึงอย่างไรเธอเคยมีประสบการณ์เรื่องปากหมาของต้วนฉีมาก่อน ดังนั้นจึงไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ เป็นครั้งแรกที่เธอพาหยางยี่มาหาเพื่อนของตัวเอง แต่กลับถูกต้วนฉีโจมตีอย่างชั่วร้าย เธอโกรธแทนหยางยี่ ดังนั้นจึงมีปฏิกิริยามากมายขนาดนี้

แน่นอน สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเธอกลัวว่าหยางยี่จะไม่พอใจ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ฉู่หว่านถิงก็มองหยางยี่อย่างกังวลใจ เมื่อเธอหันหน้าไป ก็พบว่าหยางยี่ไม่ได้โกรธเลย เขานั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสงบและมองดูเมนู โดยไม่แสดงความโกรธใดๆ ออกมาบนใบหน้า ราวกับว่าสิ่งที่ต้วนฉีพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องไร้สาระและไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลย

ฉู่หว่านถิงจึงโล่งใจได้ในที่สุด แต่ในใจก็รู้สึกประทับใจหยางยี่มากกว่า

นี่คือผู้ชายที่แท้จริง ไม่สนใจรายละเอียด ใจคอกว้างขวาง ที่พูดก็คือหยางยี่

ฉู่หว่านถิงมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากคลื่นลูกเล็กผ่านไป พวกเขาก็สั่งอาหารหลายอย่าง หลังจากรับประทานอาหารค่ำในร้านอาหารอย่างไม่เป็นสุขเท่าไร ลู่เจียวเจียว จองห้องส่วนตัวบนโทรศัพท์มือถือของเธอทันที จากนั้นก็พาพวกเขาเรียกแท็กซี่ไปที่ KTV ที่ทันสมัยที่สุดในเหอเซี่ย

ถึงอย่างไรปีใหม่กำลังจะมาถึงแล้ว โดยพื้นฐานแล้วบรรดาผู้ที่มาจากบ้านเกิดได้กลับมารวมตัวกับครอบครัวของพวกเขาอีกครั้ง

ดังนั้นธุรกิจ KTV นี้จึงดีมาก ดีกว่าปกติมาก มีลูกค้ามามากมายไม่ขาดสาย ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เจียวเจียวมองการณ์ไกลจองที่นั่งล่วงหน้าไว้ ก็คงไม่มีห้องส่วนตัวในเวลานี้

อย่างไรก็ตาม หยางยี่ไม่ชอบสถานที่ที่คึกคักเช่นนี้ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

ที่นี่เสียงดังอึกทึกเกินไป ในฐานะผู้ชายที่แต่งงานแล้ว เขาย่อมมีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุมมั่นคง สภาพแวดล้อมที่มีเสียงดังเหล่านี้ไม่เหมาะสำหรับเขามานานแล้ว แต่เหมาะสำหรับคนหนุ่มสาวในวัยเดียวกับฉู่หว่านถิงมากกว่า

ดังนั้นสองสาวฉู่หว่านถิงและลู่เจียวเจียวจึงชอบสถานที่แบบนี้มาก เมื่อพวกเขาเข้ามาและได้ยินเสียงดนตรี เด็กสาวทั้งสองก็รู้สึกตัวและกวาดล้างอารมณ์อันไม่พึงประสงค์ออกไป

พนักงานพาพวกเขาไปยังห้องส่วนตัวที่จองไว้ ห้องส่วนตัวมีขนาดใหญ่ ตกแต่งอย่างหรูหรา ซึ่งเป็นรูปแบบที่คนหนุ่มสาวในยุคนี้ชื่นชอบ เด็กสาวทั้งสองเปิดหน้าจอทันทีที่เข้าไป กดเลือกเพลงด้วยโทรศัพท์มือถือ แล้วเริ่มร้องเพลงคู่

หยางยี่นั่งอยู่ริมสุด คอยฟังสองสาวร้องเพลงที่พวกเธอถนัดอย่างเต็มที่ บรรยากาศภายในห้องเริ่มคึกคัก บรรยากาศที่ไม่มีความสุขได้หายไป

ลู่เจียวเจียวร้องเพลงสามเพลงติดต่อกัน แล้วก็ถึงคิวของฉู่หว่านถิง ฉู่หว่านถิงเลือกมาหนึ่งเพลง แล้วเพลงทำนองเศร้าก็ดังขึ้นในห้องส่วนตัว

“คุณจำฉันได้อย่างไร กำลังยิ้มแย้มหรือโศกเศร้าอยู่…”

เมื่อได้ยินเสียงของฉู่หว่านถิง หยางยี่ก็อดชำเลืองมองที่นั่งของฉู่หว่านถิงไม่ได้ ในสายตามีความชื่นชม

การร้องเพลงของฉู่หว่านถิงนั้นไพเราะมากจริงๆ เธอเก่งมากในหมู่สาวๆ ไม่มีการปรับเสียงในช่วงท้าย ไม่มีอุปกรณ์ระดับมืออาชีพ แต่เธอควบคุมจังหวะได้ดีมาก และเปลี่ยนโทนได้ดีด้วย มันง่ายต่อการกระตุ้นอารมณ์ของคนอื่นและดึงดูดพวกเขา

เรียกได้ว่า ‘เป็นนักร้องโดยจิตวิญญาณ’ แล้ว