บทที่ 389 ฟากฟ้าทะเลไกล

“สองคนนี้เป็นคู่รักกัน เฮย์จื่อและเสี่ยวไป๋ ถัดมาสามคนนี้คือเหวินเหวิน ต้าปิง และไท่จื่อ”

ลู่เจียวเจียวยืนอยู่ระหว่างกลางของทั้งสองกลุ่ม แนะนำพวกเขาให้รู้จักกันอย่างกระตือรือร้น

เมื่อเห็นพวกเขา หยางยี่ค่อยๆ คลายมือออก แล้วยิ้มอย่างสุภาพให้พวกเขา

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเด็กหนุ่มพวกนี้จะไม่สนใจหยางยี่ มีเพียงสามสาวเท่านั้นที่ทักทายเขาอย่างสุภาพ ส่วนเด็กหนุ่มทั้งสี่แค่เพียงเหลือบมองหยางยี่ แล้วก็ปล่อยไว้

ในทางตรงกันข้าม เมื่อพวกเขาเผชิญหน้ากับต้วนฉี ท่าทีของพวกเขาก็ไม่ปกติ เรียกได้ว่าเคารพนบนอบมากทีเดียว

“ประธานต้วน สองวันนี้เป็นยังไงบ้าง?”

ต้าปิงนั่งข้างต้วนฉี ถามตามมารยาทด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

ต้วนฉีได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าของเขาเคร่งขรึม สายตาเย็นชา

เมื่อครู่หยางยี่ตบหัวไหล่เขาอย่างสุดกำลังจนเขารู้สึกเจ็บ เป็นเวลานานก็ยังไม่ฟื้นตัว ดูเหมือนว่าร่างกายครึ่งหนึ่งจะสูญเสียพละกำลังไปแล้ว รู้สึกย่ำแย่อย่างหาที่เปรียบมิได้ ในเวลานี้เขาย่อมไม่ไว้หน้าใคร ดังนั้นจึงเพิกเฉยต่อมารยาทของต้าปิง

อย่างไรก็ตาม สายตาของเขาจับจ้องไปที่หยางยี่ซึ่งนั่งถัดจากฉู่หว่านถิง กำหมัดทั้งสองแน่น เส้นเลือดดำบนหน้าผากปูดโปน เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามข่มความโกรธของเขาอย่างเต็มที่

“เอาล่ะๆ เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าจะลงโทษตัวเองหนึ่งแก้วหรอกเหรอ ดื่มเหล้าก่อน จะกลืนคำพูดไม่ได้นะ”

ลู่เจียวเจียวก็ฉลาดมากเช่นกัน เธอย่อมสังเกตเห็นว่าบรรยากาศในขณะนั้นไม่ปกติ ดังนั้นเธอจึงรีบเติมไวน์หนึ่งแก้วแล้วส่งให้ทุกคนเพื่อปรับบรรยากาศ

ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้ตาบอด ย่อมมองเห็นอยู่แล้ว ดูเหมือนหยางยี่ จะไม่ได้รับการต้อนรับเท่าไรนัก

แต่เป็นตนเองที่โทรมา หยางยี่ก็เป็นเพื่อนที่ดีของเธอเช่นกัน เธอกับฉู่หว่านถิงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะคิดเหมือนกัน ดังนั้นจึงอดรู้สึกเก้อเขินไม่ได้

เพื่อให้ทั้งสองกลุ่มมีช่วงเวลาดีๆ ก็ต้องมีคนหนึ่งออกหน้าเป็นผู้ไกล่เกลี่ย ลู่เจียวเจียวคุ้นเคยกับคนสองกลุ่มนี้มาก พวกเขามักจะออกไปเที่ยวเล่นด้วยกัน ดังนั้นปัญหานี้จึงเหมาะสมสำหรับเธอแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้จึงมีเพียงลู่เจียวเจียวเท่านั้นที่ออกหน้าช่วยปรับบรรยากาศให้ได้ บางทีมันอาจจะดีขึ้นบ้าง

“หยางยี่ ถ้าคุณอยู่ที่นี่แล้วรู้สึกไม่มีความสุข งั้นพวกเรากลับก่อนดีไหม? ฉันจะไปบอกเจียวเจียวหน่อย”

ในขณะนี้ฉู่หว่านถิงยังเห็นว่าคนเหล่านั้นได้ตั้งกลุ่มเล็กๆ ขึ้นมาทันที แล้วเล่นตามเกมของตัวเอง ไม่แม้แต่จะชำเลืองมองไปที่หยางยี่ ดังนั้นหยางยี่และเธอจึงนั่งอยู่ตามลำพัง รู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ทนไม่ไหวมากกว่า

ท้ายที่สุดก็เป็นตัวเองที่บังคับให้หยางยี่ออกมากับเธอ เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ก็ต้องพาเขากลับไปให้ได้ นึกไม่ถึงเลยว่าคนเหล่านี้จะไม่ชอบต้วนฉีพอๆ กับหยางยี่ จนถึงขนาดใช้แผนปลีกตัวออกห่างอย่างไร้เดียงสา มันทำให้เธอค่อนข้างผิดหวัง แต่เธอกับลู่เจียวเจียวคิดว่าหยางยี่นั้นดีมากและไม่คิดว่าจะมีอะไรผิดปกติ

“ไม่ต้องหรอก ฉันว่าที่นี่ดีมากแล้ว ฉันก็ไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว พวกคุณสองคนไปสนุกกันได้เลย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้หยางยี่ก็ยิ้มออกมาอย่างแผ่วเบา เขามองไปที่ฉู่หว่านถิงที่มีสีหน้าขอโทษและลู่เจียวเจียวที่ทำอะไรไม่ถูก พูดปลอบโยนเธอ จากนั้นก็มองไปที่ไมโครโฟนที่ฉู่หว่านถิงวางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ คิดอยู่สักพักก็หยิบขึ้นมา