บทที่ 397 นัดดูตัว

เป็นไปตามคาด ไม่เกินความคาดหมายของหยางยี่ เดิมทีหญิงสาวไม่ได้เก็บคำพูดที่หยางยี่พูดมาใส่ใจ เธอเพียงคิดว่าหยางยี่พูดล้อเล่นกับเธอ ราวกับอดกลั้นต่อคำพูดล้อเล่นของหยางยี่ไม่ไหวอีกแล้ว ดังนั้นปิดปากหัวเราะอยู่ตั้งนาน ถึงได้หยุดลง

“ก่อนหน้านี้ไม่ยักรู้ว่าคุณมีอารมณ์ขันมาก”

หลังหญิงสาวหัวเราะสักพักหนึ่งถึงหายใจออกทีหนึ่ง และพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “อย่าพูดเล่นเลย ไม่มีรถไม่มีบ้านก็ไม่สำคัญ ของพวกนี้ฉันมีหมด งั้นในมือคุณคงต้องมีเงินเก็บส่วนหนึ่งมั้ง?”

“คุณก็อายุสามสิบกว่าแล้ว ไม่มีเงินเก็บสักนิดเลย นี่กลัวว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมมั้ง?”

หญิงสาวมองหยางยี่อยู่ พูดด้วยท่าทีเย็นชา เวลานี้พนักงานยกกาแฟที่เธอสั่งไว้เข้ามาเสิร์ฟแล้ว เธอดื่มกาแฟอเมริกาโน่เบาๆ สายตามองทางหยางยี่แล้ว

“งั้นความต้องการของคุณคือ ผมควรจะมีเงินเก็บสักเท่าไร?”

พอหยางยี่ได้ยิน ชั่วขณะนั้นก็สนใจขึ้นแล้ว ถามไปอย่างค่อนข้างสนใจ เตะลูกบอลลูกนี้กลับไปโดยตรงแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ น่าสนใจกว่าผู้หญิงในเมืองใหญ่เหล่านั้น ถึงแม้หน้าตาไม่ได้สวยขนาดนั้น แต่ว่าท่วงทีและนิสัยยังไม่เลว น่าจะอยู่ในคนประเภทหญิงแกร่ง

บางทีเป็นเพราะเหตุนี้ สำหรับหยางยี่ที่“ไม่มีรถไม่มีบ้าน” เธอก็พอจะยอมรับได้

เพียงแค่ว่าสิ่งที่ทำให้หยางยี่นึกไม่ถึงคือ ไม่มีรถไม่มีบ้านก็สามารถนัดดูตัวกับเธอได้ และไม่รู้ว่าผู้โชคดีเป็นใครกันแน่ คว้าภรรยาแสนดีคนหนึ่งไปครองฟรีๆ ได้จริง

หยางยี่แอบคิดอยู่ในใจ

“สักสองสามแสน คงมีอยู่มั้ง?”

หญิงสาวครุ่นคิดครู่หนึ่ง มองหยางยี่แบบลองเชิง ถามไปประโยคหนึ่ง

พอหยางยี่ฟัง หัวเราะแล้ว จากนั้นส่ายหน้า

“งั้น...สองสามหมื่นหยวนคงต้องมีมั้ง?”

พอเห็นหยางยี่ส่ายหน้า ชั่วพริบตาเดียวหญิงสาวสีหน้าเย็นชากว่าเดิม ดังนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย และถามไปอีกประโยคหนึ่ง

แต่ทว่า หลังหยางยี่ได้ยิน กลับส่ายหน้าอีกครั้งหนึ่งแล้ว

เวลานี้ หลังจากหญิงสาวมองเห็นการกระทำของหยางยี่สีหน้าก็ดูไม่ดีถึงที่สุดแล้ว จากท่าทางที่เย็นเยือกเปลี่ยนเป็นรังเกียจ ในที่สุดทนไม่ไหว พูดจาแบบรังเกียจ “นายไม่ดูตัวเองหน่อยว่าน่ารังเกียจยังไง ผู้ชายอายุสามสิบกว่าแล้ว แม้แต่เงินเก็บสองสามหมื่นหยวนยังไม่มี งั้นนายมีสิทธิ์อะไรมาแต่งงานกับฉัน? อาศัยเครื่องบินรถถังพวกนั้นของนายนะเหรอ? หรือว่าอาศัยปากที่พูดเป็นอันนี้ของนาย? น่าตลกสิ้นดี หรือว่านายยังคิดว่าหลังแต่งงานกับฉันไปจะมากินของฉันใช้ของฉันงั้นเหรอ?”

ขณะพูดอยู่ หญิงสาวหยิบกระเป๋าแอร์เมสของเธอขึ้นแล้วก็อยากออกไป

เวลานี้ หยางยี่ถึงทำท่าทางเฉยเมย เอ่ยปากพูดอย่างไม่รีบร้อน “ถ้าต้องให้พูดออกมา เงินเก็บของผมนับตามหน่วยคำนวณทั่วไปไม่ได้ ถ้าดูตัวเลข มีตัวเลขยาวประมาณเบอร์มือถือคุณนั้นได้มั้ง รายละเอียดมีมากเท่าไร ผมไม่รู้ชัด”

ชั่วขณะหนึ่ง การกระทำที่เดิมทีหญิงสาวอยากจะเดินออกไปหยุดลงแล้ว จากนั้นหมุนตัวเบิกดวงตาโต มองเขาแบบท่าทางไม่อยากเชื่อ

ตอนนี้เธอไม่มีความรู้สึกดีสักนิดต่อผู้ชายคนนี้ คือไม่มีเลยสักนิดเดียว

ตั้งแต่เธอเข้าร้านมาถึงตอนนี้ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คำพูดที่ออกจากปากผู้ชายคนนี้มาไม่มีความจริงสักประโยคเดียว โดยเฉพาะดูขึ้นมาก็เป็นลักษณะที่ไม่น่าไว้ใจ เดิมทีเหมือนไม่ได้สนใจเธอ

งั้นเธอยังมัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ทำไม?

“นายอย่ามาล้อฉันเล่นได้ไหม?”

หญิงสาวขมวดคิ้วแบบทนไม่ไหวเท่าไร เอ่ยปากบอกว่า “ทั่วทั้งเหอเซี่ยไม่เคยเจอคนมีเงินแบบที่นายพูดมาเลย มองไปให้ทั่ว มีใครมัวเอาแต่ฝันกลางวันเหมือนนายกัน?”