บทที่ 398 ทำการแต่งงานของคนอื่นพังแล้ว

พอได้ยิน โหยวเผิงก็หัวเราะเช่นกัน พูดว่า “ใช่ครับ ผมเกือบคิดว่าเป็นผมตาลายแล้ว”

หน้าตาคล้ายกันขนาดนี้ โหยวเผิงเกือบไม่มีการตอบสนองกลับมา คิดจริงๆ ว่าเห็นผีแล้ว แต่ว่าไม่นานเขาก็ตอบสนองกลับมาได้ ถึงแม้คุณหยางตรงหน้าคนนี้หน้าตาเหมือนกับตนเองมาก แต่ว่ากิริยาท่าทางและนิสัย ไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง

พอคิดแบบนี้ ในใจของโหยวเผิงถึงโล่งอกไปในที่สุด แต่ว่าไม่นานเขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หัวเราะอย่างขมขื่น ถามว่า “ใช่แล้ว งั้นเมื่อสักครู่มีผู้หญิงคนหนึ่ง มานัดดูตัวกับคุณด้วยหรือเปล่า?”

ในเมื่อทั้งสองคนหน้าตาคล้ายกันเช่นนี้ เขามาถึงร้านกาแฟที่นัดกันไว้แต่ไม่เจอคน อย่างนั้นพอจะอธิบายได้ว่า คุณหยางตรงหน้าคนนี้ คงเคยเจอคู่ดูตัวของเขาแล้ว โดยเฉพาะผลลัพธ์ ยังไม่อาจรู้ได้ด้วย

และก็หมายความว่า คุณหยางคนนี้ ถือว่าสวมรอยเป็นเขาแทน นัดดูตัวเรียบร้อย

หลังจากโหยวเผิงถามประโยคนี้ออกมา หยางยี่ก็ไม่พูดอะไร กระแอมเบาๆ ลูบจมูกแบบกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

บรรยากาศเงียบสงบไม่กี่วินาที จากนั้นปกคลุมด้วยกลิ่นอายอันกระอักกระอ่วน

หยางยี่รู้สึกกระอักกระอ่วนพอสมควรจริงๆ ไม่ใช่อะไรอื่น คือเหมือนเพราะความคึกคะนองชั่วคราวของตนเอง จะทำการแต่งงานของคนอื่นเขาพังลงแล้ว

ไม่แน่ว่า นั่นคือภรรยาในอนาคตของคนอื่นเขาล่ะ ถูกเขาพังลงแบบนี้ ถือว่าหมดหวังโดยสิ้นเชิง

พอคิดแบบนี้ ในใจหยางยี่ปกคลุมด้วยความรู้สึกผิดบางๆ ชั้นหนึ่งในทันใด เขากระแอมเบาๆ ค่อยๆ พูดว่า “มีอยู่คนหนึ่ง เมื่อกี้เข้ามาพูดจาแปลกประหลาดอยู่พักหนึ่ง แต่ว่า...เธอเหมือนจะไม่มีความรู้สึกดีอะไรต่อผม เพิ่งไปได้ไม่นาน ฮาๆๆ...”

ในเมื่อคนอื่นเขาถามมาขนาดนี้แล้ว งั้นหยางยี่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น หลังจากพูดไปตามจริงแล้วได้เพียงใช้รอยยิ้มมากลบเกลื่อนความอับอายของตนเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องราวอันนี้ทั้งหมดทั้งมวลเป็นความผิดพลาดที่คาดไม่ถึง ไม่ว่าเกิดอยู่ที่ตัวของใคร เกรงว่าล้วนจะรู้สึกมีส่วนที่อับอายนิดๆ แบบนั้น

พอโหยวเผิงฟังคำพูดนี้ของหยางยี่ ชั่วขณะนั้นก็รู้สึกกระอักกระอ่วนพอสมควร ดังนั้นได้เพียงลูบผมเบาๆ กลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตนเอง

นึกไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าคู่ดูตัวคนนี้ของตนเองจะจำคนผิดเข้าแล้ว โดยเฉพาะคุณหยางคนนี้ยังทำเรื่องราวพังไปแบบจับพลัดจับผลู ดูแล้วเรื่องแต่งงานในครั้งนี้ ไม่มีหวังอีกแล้ว ได้เพียงค้นหาคนต่อไปอีก

เขากลับรู้สึกว่าไม่เป็นไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้เขาอยู่คนเดียวจนเคยชินแล้วและรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่าคนที่บ้านเขากลับไม่เห็นด้วย นี่ไม่ใช่เร่งรัดเขา ให้เขาหาผู้หญิงสักคนแต่งงานหรอกเหรอ?

คู่ดูตัวในครั้งนี้ดูขึ้นมาก็ยังถือว่าค่อนข้างดีเลิศ เพียงแต่ว่าเรื่องที่นึกไม่ถึงคือ ถูกคน“แย่งไปก่อน”แล้ว ทำให้ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

แต่ว่าก็โทษคู่ดูตัวคนนี้ของเขาไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขากับหยางยี่ทั้งสองคนหน้าคล้ายกันขนาดนี้ ไม่ว่าเป็นใครพอมองก็คงต้องเข้าใจผิดแน่

ได้เพียงพูดว่า ล้วนเป็นชะตากรรมทั้งนั้น

โหยวเผิงถอนหายใจอย่างหมดหนทางอยู่ข้างใน เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์

“ไม่เป็นไรๆ ยังไงผมก็ไม่รีบแต่งงานเหมือนกัน อีกอย่างคุณกับผมหน้าตาคล้ายกันขนาดนี้ คิดว่ารสนิยมก็คงพอๆ กัน ผมเชื่อสายตาของคุณหยางต้องแม่นยำไม่ผิดพลาด ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สนใจคุณ งั้นต้องไม่สนใจผมเหมือนกัน อย่างมากสุดไปนัดดูตัวใหม่ก็ได้ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร”

ไม่นาน โหยวเผิงก็หลุดพ้นจากสภาพอันกลัดกลุ้มแบบนั้น เขาเกาศีรษะ หัวเราะให้หยางยี่อย่างร่าเริงมาก ไม่สนใจเรื่องที่คู่ดูตัวจำคนผิดเรื่องนี้สักนิดเดียว

และได้ยินโหยวเผิงพูดขนาดนี้ หยางยี่กลับรู้สึกกระอักกระอ่วนเพิ่มขึ้น ทันใดนั้นไม่รู้ว่าควรพูดอะไรถึงจะดี

พี่ชายคนนี้ ซื่อสัตย์เกินไปหน่อยแล้ว ผู้ชายแบบนี้ส่วนมากล้วนเป็นผู้ชายที่ดี ทำไมถึงหาภรรยาไม่ได้ล่ะ?

“ได้ งั้นในเมื่อนัดดูตัวไม่สำเร็จ ผมก็ไม่อยู่ที่นี่ต่อแล้ว ผมทางนี้ยังธุระอยู่หน่อย ขอตัวไปก่อนแล้ว ถ้าต่อไปยังได้เจอกันอีก พวกเราไปดื่มเหล้ากันสักแก้วนะ!”