บทที่ 401 จัดวางกำลังป้องกัน

นั่นก็คือ ใช้สถานะกษัตริย์ของหยางยี่ โยกย้ายพลทหารกองกำลังของเมืองจิงมาหยุดยั้งพวกเขา

มีเพียงวิธีนี้ ถึงสามารถลดคนบาดเจ็บล้มตายลงในระดับมากที่สุดได้ ถึงแม้การบาดเจ็บล้มตายในครั้งนี้ยากจะหลีกเลี่ยง พูดให้จริงจังหน่อยคือแม้กระทั่งทั่วทั้งเหอเซี่ยก็จะโดนยึดเมืองและสังหารประชาชนตายทั้งเมือง แต่ถ้าไม่มีฝ่ายทหารหยุดยั้งเอาไว้ คิดว่าเมืองชนบทเล็กๆ แห่งนี้ ไม่นานก็คงจะกลายเป็นเมืองร้างแห่งหนึ่ง

ไม่ว่าเพื่อเสินโจวหรือว่าเพื่อเหอเซี่ย ตวนมู่เจี๋ยทำไม่ได้ที่จะมองดูเมืองแห่งหนึ่งพังย่อยยับไปต่อหน้าต่อตา

“ร้ายแรงขนาดนี้? พวกเขาอยากจะทำอะไรกันแน่?”

แต่ไหนแต่ไรตวนมู่เจี๋ยจะไม่เอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น ดังนั้นได้ยินคำพูดของตวนมู่เจี๋ยแล้ว สีหน้าของหยางยี่ก็เย็นชาลงมาถึงที่สุด

ดูเหมือนว่า ระดับความซับซ้อนของเรื่องนี้จะไกลเกินกว่าจินตนาการของเขาแล้ว แม้กระทั่งเดิมทีเขาไม่มีทางควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดอยู่ ได้เพียงพยายามรักษาเมืองแห่งนี้ไว้สุดกำลัง

“ใช่ พี่อย่ามองว่าคนของตระกูลฤๅษีคนไหนสักคนเป็นพวกอ่อนหัดเด็ดขาดเลยนะ พวกเขาไม่เพียงไม่ใช่พวกฝีมือห่วย ยิ่งเป็นเหมือนดอกไม้กินคน เป็นปีศาจร้ายที่ฆ่าคนแบบไม่กะพริบตา เพื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว สามารถใช้เล่ห์เหลี่ยมสารพัดโดยไม่สนใจอะไร นี่คือวิธีการของพวกเขา คนที่มาถึงที่นี่ได้ล้วนจะไม่ใช่คนทั่วไป นี่เป็นยอดฝีมือในยอดฝีมือ คนเหนือคนเลยนะ ถึงแม้เป็นยอดฝีมืออย่างเซี่ยอู๋จุนนั้น อยู่ในบรรดาตระกูลฤๅษีเดิมทีก็ไม่ติดอันดับสูงด้วยซ้ำ ได้เพียงพูดว่าเป็นยอดฝีมือระดับกลางกับล่างเท่านั้นเอง!”

ตวนมู่เจี๋ยค่อยๆ พูดออกมา

“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะรีบไปทำ!”

พอได้ยิน ในใจหยางยี่พอเข้าใจสถานการณ์โดยรวมแล้ว ดังนั้นจึงพยักหน้าอย่างแรง

“เสี่ยวเจี๋ย งั้นถ้าที่นี่ปะทุสงครามขึ้นจริง เธอต่อสู้ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ถึงตอนนั้น บาดแผลของเธอจะทำยังไง?”

หยางยี่ยังเป็นห่วงสถานการณ์ของตวนมู่เจี๋ยอยู่บ้าง ด้วยสภาพจิตใจในตอนนี้ของตวนมู่เจี๋ย เดิมทีไม่เหมาะสมจะเข้าสนามต่อสู้ ถ้าโดนบีบให้เข้าร่วมรบอย่างไม่มีทางเลือกจริงๆ อาศัยร่างกายที่จะล้มไม่ล้มแหล่นี้ของเธอ เกรงว่าเข้าไปไม่ถึงสามวินาที คงจะโดนคนฟันจนเละ ไม่ต่างอะไรกับเข้าไปตาย

“ฉันไม่เป็นไร พี่ยี่พี่ไม่ต้องสนใจฉัน พี่โทรศัพท์ไปหาพวกลูกน้องของพี่ก่อน ให้พวกเขาโยกย้ายกองกำลังเข้ามาเถอะ”

ตวนมู่เจี๋ยส่ายหน้าแล้ว ถอนหายใจอย่างหนักอึ้งทีหนึ่ง นี่ถึงเรียกสติกลับมาได้ เธอสื่อความหมายว่าหยางยี่ไม่ต้องเป็นห่วงบาดแผลของเธอ ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือโยกย้ายกองกำลังทหารเสินโจวที่ตั้งมั่นแต่ละเขตเข้ามา เตรียมพร้อมสำหรับเหตุไม่คาดคิด

“ฉันจะไปทำเดี๋ยวนี้!”

ได้ยินดังนั้น หยางยี่ก็ไม่พะวักพะวนกับบาดแผลของตวนมู่เจี๋ยอีกแล้ว ตวนมู่เจี๋ยและคนอื่นๆ ทำงานด้วยความสุขุมเยือกเย็น ในเมื่อเธอบอกว่าไม่เป็นอะไรนั่นก็อธิบายได้ว่ายังไม่ได้ร้ายแรงมาก ดังนั้นหยางยี่จึงหยิบมือถือออกมารวดเร็ว โทรศัพท์ไปหาจินหรันแล้ว

“ราชาเทพ!”

ไม่นาน สายโทรศัพท์ทางนั้นถูกจินหรันรับสายแล้ว เสียงในโทรศัพท์เอะอะมาก และฟังออกได้ไม่ยาก จินหรันในเวลานี้กำลังฝึกซ้อมเหล่าพลทหารอยู่ด้านในค่ายฝึก

หยางยี่พยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดมากมาย เอ่ยเข้าประเด็นโดยตรง “จินหรัน ฟังให้ดี ตอนนี้ฉันต้องการให้นายทำเรื่องหนึ่ง”

“ท่านว่ามาเลยครับ”

“ตอนนี้นาย......”

ไม่นาน หยางยี่ก็ใช้วิธีเรียบง่ายที่สุดบอกแผนการของตนเองกับจินหรันให้เขาไปทำตาม หลังจากจินหรันได้รับคำสั่ง ก็วางสายโทรศัพท์แล้ว

ในร้านกาแฟ ตวนมู่เจี๋ยและหยางยี่มองหน้าซึ่งกันและกัน ต่างมองความจำใจและความกังวลในสายตาของอีกฝ่ายออก

คำสั่งสั่งการลงไปเรียบร้อย เรื่องที่ทำได้ พวกเขาก็ทำหมดแล้ว สำหรับผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างไร ใครก็ไม่อาจรู้ได้