บทที่ 403 อันตรายทั่วทุกแห่ง

“ตาแก่อย่างฉันนะ ทำอาหารมาทั้งชีวิต อย่างอื่นทำไม่เป็น แต่ว่าถ้าพูดถึงเรื่องทำอาหารกับเรื่องดูคนทางนี้ละก็ ไม่มีใครพอเชี่ยวชาญเท่าฉันแล้ว!”

คุณปู่ถอดผ้ากันเปื้อนออกอย่างเชื่องช้าแล้วนำไปแขวนไว้บนผนังด้านข้าง จากนั้นย้ายเก้าอี้ตัวเล็กขึ้นมานั่งอยู่ตรงตำแหน่งหน้าประตู พิงขอบประตูแล้วเคาะไปป์ยาสูบเก่าที่อยู่กับเขามาหลายปีเบาๆ จากนั้นจึงหยิบไม้ขีดไฟกล่องหนึ่งออกมา จุดไฟด้วยการกระทำคล่องแคล่วมาก ดูดขึ้นมาแบบเสียงฟู่ๆ

พ่นควันบุหรี่ออกมาแบบเนิบช้า คุณปู่เงยหน้าขึ้น มองสภาพอากาศที่อึมครึมอยู่ข้างนอก ถอนหายใจทีหนึ่ง

“เฮ้อ ฝนจะตกอีกแล้ว แม่น้ำฉางเจียง จะน้ำขึ้นอีกแล้ว!”

คุณปู่พูดจาพึมพำกับตนเอง หยางยี่มองไม่เห็นการแสดงออกบนหน้าของเขา แต่ว่าคำพูดพึมพำกับตนเองของเขากลับดึงดูดความสนใจของหยางยี่ ทำให้หยางยี่อดมองคุณปู่เพิ่มอีกไม่ได้

ไม่รู้ว่าเพราะภาพลวงตาของหยางยี่หรือเปล่า หยางยี่มักรู้สึกว่าคำพูดนี้หลังพูดออกมาจากในปากของคุณปู่ท่านนี้ มีความรู้สึกที่แฝงความหมายลึกซึ้ง แต่ว่าคุณปู่ท่านนี้ดูขึ้นมา ชัดเจนว่าเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง กลับไม่มีอะไรแตกต่าง

“คุณปู่ครับ ท่านยังดูสภาพอากาศเป็นด้วย?”

หยางยี่คีบไข่ชิ้นหนึ่งใส่เข้าในปาก จากนั้นถามไปแบบคล้ายคุยเล่น

ดูจากในสายตาของหยางยี่ คุณปู่คนนี้มอบความรู้สึกไม่เหมือนใครให้เขาจริงๆ ถึงแม้จนกระทั่งปัจจุบันนี้จะดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่หยางยี่ก็คือรู้สึกเช่นนี้

“รู้มางูๆ ปลาๆ เท่านั้นเอง บางทียังพอเดาออกมาได้บ้าง พูดว่าเดาไม่ได้มั้ง ใช้ชีวิตที่นี่มาหลายสิบปี เลยสัมผัสขนบธรรมเนียมของสถานที่นี้ชัดเจนตั้งนานแล้ว อันนี้ไม่ต้องเดา ก็รู้ทั้งหมด”

“อากาศอึมครึมแบบนี้ ต้องมีฝนตกแน่นอน ถ้าฝนไม่ตก หรือว่าจะมีเลือดตกงั้นเหรอ?”

คุณปู่พอได้ยิน เพียงแค่อธิบายอย่างสนุกสนานมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรมากอีก เพียงแค่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองท้องฟ้าด้านนอก ดูดไปป์ยาสูบไปเงียบๆ

เห็นคุณปู่พูดคำพูดนี้ออกมาแล้ว ในใจหยางยี่รู้สึกถึงความหมายที่พูดไม่ถูกอย่างหนึ่ง แต่ว่าในขณะนั้นเขาสัมผัสไม่ได้จริงๆ ว่าอะไรมันผิดปกติ ดังนั้นจึงได้เพียงไม่เอ่ยถามอะไรมากอีก ก้มหน้ากินข้าว

ถึงแม้เป็นกับข้าวแก้ร้อนในสี่เมนู แต่ว่ากลับถูกปากของหยางยี่มาก ดังนั้นทำให้เขาอยากอาหารเพิ่มขึ้น กินข้าวสวยสองถ้วยติดกัน กับข้าวสี่อย่างถูกเขากินจนหมดเกลี้ยงแล้ว ถือว่ากินอิ่มหนำสำราญ

“คุณปู่ เท่าไรครับ?”

หยางยี่วางถ้วยและตะเกียบลงด้วยความพึงพอใจ หยิบกระดาษทิชชูที่ด้านข้างมาเช็ดปากแล้ว จากนั้นถามอย่างสุภาพ

“ยี่สิบห้าหยวน”

คุณปู่ได้ยิน ก็ไม่ได้หันหน้ากลับมา เพียงแค่พูดแบบนี้ออกไปแบบนิ่งๆ

พอได้ยิน หยางยี่ก็เปิดกระเป๋าเงินออกมองเข้าไปข้างในแวบหนึ่ง ผลปรากฏว่าไม่มีเศษเงินที่เหมาะสมเลย และในร้านก็ไม่มีคิวอาร์โค้ดด้วย ไม่ได้จ่ายเงินผ่านอินเทอร์เน็ต

ดังนั้น ภายใต้ความไม่รู้จะทำอย่างไร หยางยี่จึงดึงธนบัตรสีแดงสดใบหนึ่งออกมาวางไว้บนโต๊ะแล้ว ใช้แก้วทับเอาไว้ไม่ให้ปลิว จากนั้นพูดว่า “ครับคุณปู่ เงินก็วางอยู่บนโต๊ะนะครับ ขอบคุณที่ต้อนรับครับ ผมไปก่อนแล้ว”

คุณปู่ได้ยิน ยังไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพียงแค่พยักหน้า ถือว่าได้ยินแล้ว