บทที่ 405 ส่งไปฝังเป็นเพื่อน

ว่าตามเบาะแสที่ผู้ชายคนนี้บอกเขา หยางยี่ก็ไม่ใช่คนโง่ด้วย แทบจะพอตอบสนองกลับมาได้ในทันที กลุ่มคนตรงหน้านี้น่าจะคือนักฆ่าพวกนั้นที่ตวนมู่เจี๋ยบอกว่าในตระกูลฝ่ายศัตรูนั้นส่งมาสังหารเธอ

นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกเขาทั้งสี่คนจะไล่ตามไม่ปล่อยเช่นนี้ ตามมาถึงที่นี่แล้วยังไม่ยอมเลิกรา

แต่ว่า ด้วยความสามารถของพวกเขาสี่คน ถ้าเกิดเจอกับตวนมู่เจี๋ยที่อยู่ในช่วงแกร่งสุดสภาพแบบนั้น พวกเขาเหล่านี้เดิมทีไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตวนมู่เจี๋ย แม้กระทั่งต่อสู้อยู่ในมือของตวนมู่เจี๋ยไม่ถึงสิบรอบ ก็คงโดนตวนมู่เจี๋ยฆ่าตาย

แต่ทว่าตวนมู่เจี๋ยในตอนนี้ไม่อยู่ในสภาพดีที่สุด ตรงกันข้าม ตอนนี้เสี่ยวเจี๋ยได้รับบาดเจ็บหนัก เดิมทีไม่เหมาะจะต่อสู้เป็นเวลานาน อย่าว่าแต่นักฆ่าสี่คนตรงหน้านี้เลย ต่อให้เป็นคนหนึ่งที่อ่อนแอสุดในบรรดาสี่คนนี้เผชิญหน้ากับตวนมู่เจี๋ยในตอนนี้ เกรงว่าตวนมู่เจี๋ยก็ยากจะรับมือ มีเพียงโดนทำร้ายเอา

“แน่นอน! พวกฉันทั้งสี่คนลงมือ ไม่มีเป้าหมายที่จัดการไม่ได้ บอกนายตามตรงนะ ตวนมู่เจี๋ยยัยคนโง่และดื้อรั้นคนนั้นตายอยู่ใต้มีดของฉันแล้ว! ตอนนี้หล่อนตายไปอยู่อีกโลกหนึ่งเตรียมรอมาเกิดใหม่แล้ว ไม่ต้องรีบ ไม่นานพวกฉันจะส่งนายเข้าไปอีกคน ให้นายสองคนเป็นเพื่อนกัน! จากลักษณะนาย เดิมทีสู้พวกฉันไม่ไหวหรอก คุณชายน้อยตระกูลหยาง!”

ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านซ้ายสุดแสยะปากยิ้ม ความอาฆาตพยาบาทในสายตาท่วมท้น ยกปลายมีดสั้นในมือขึ้น ชี้ตรงมายังหยางยี่ ค่อนข้างยั่วยุ

แต่ทว่า ตอนที่คำพูดพวกนี้เข้ามาในหูของหยางยี่ ร่างกายของหยางยี่แข็งทื่อ จากนั้นความอาฆาตแค้นในสายตาจู่โจมมาทางหลายคนนี้แบบรุนแรงราวกับน้ำท่วม

“พวกแกฆ่าหล่อนแล้ว?”

สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกแปลกใจคือ สีหน้าของหยางยี่ไม่ได้โกรธเคืองแบบในจินตนาการของหลายๆ คน แต่ว่า เขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่เดิม มองทั้งสี่คนด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มพิลึก เสียงอ่อนโยนเกินไป

ไม่ว่าอย่างไรหยางยี่ก็คิดไม่ถึง ตวนมู่เจี๋ยจะตายไปแบบนี้แล้ว โดยเฉพาะ ยังตายอยู่ระหว่างทางกลับบ้านด้วย

เธอยังอายุน้อยขนาดนั้น เธอไม่ได้ทำผิดอะไรเลย

“ใช่ไง ทำไม นายโกรธมากเหรอ?”

ผู้ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ มองหน้าที่สงบนิ่งเกินไปนั้นของหยางยี่อยู่ เพียงรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าคนนี้นิ่งสงบจนผิดปกติพอสมควร ชั่วขณะหนึ่งในใจเขารู้สึกสงสัยอย่างมาก แต่ว่าสุดท้ายยังไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่แสยะปากยิ้มอีกครั้ง พูดจายั่วยุ “งั้นต้องขอโทษจริงๆ นะ หล่อนตายคาที่ไปแล้วจริงๆ โดยเฉพาะตายอยู่ระหว่างทางที่เตรียมกลับไปตระกูลด้วย สำหรับนาย วางใจเถอะ พวกฉันจะส่งนายลงไปเจอหล่อนเอง!”

ในสายตาของสี่คนนี้ หยางยี่ก็เป็นเหมือนแป้งที่ใครคนใดจะบิดก็ได้ เดิมทีทั้งสี่คนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา ดังนั้นถึงอวดดีเช่นนี้

“ฆ่าเขาเดี๋ยวนี้!”

ผู้ชายตรงกลางคนนั้นตะโกนขึ้นฉับพลัน ร่างคนทั้งสี่หายไปจากที่เดิมในชั่วพริบตา มุ่งตรงไปหาหยางยี่อย่างกับภูตผี

ความอาฆาตพยาบาทที่ไม่ปกปิดสักนิดบนตัวทั้งสี่คนทำให้รู้สึกหายไม่ออกเหมือนอากาศบริเวณใกล้เคียงเปื้อนเลือดแล้ว เหมือนว่าอุณหภูมิโดยรอบก็ลดลงถึงจุดเยือกแข็ง น่าตกใจอย่างยิ่ง

แต่ทว่า พวกเขาสี่คนไม่ว่าใครก็ไม่เห็นว่าดวงตาคู่นั้นของหยางยี่แดงโล่ และรอยยิ้มตรงมุมปากแปลกประหลาดเกินเหตุไปตั้งแต่นานแล้ว

ดวงตาแบบนั้นและรอยยิ้มแบบนั้น ราวกับปีศาจร้ายที่ปีนออกมาจากนรก ทำให้คนมองแค่แวบเดียว ยังอดอยากจะถอยหลังไม่ได้

หยางยี่ในเวลานี้ สามารถพูดได้ว่าโกรธแค้นถึงขีดสุดแล้ว เขาเพียงรู้สึกว่าพละกำลังส่วนหนึ่งบนตัวพุ่งตรงไปยอดศีรษะ ทำให้โลกที่สัมผัสในสายตาของเขากลายเป็นสีแดงเลือดไปหมด

“ในเมื่อเป็นแบบนี้......”

ในอากาศ ราวกับมีหมอกขึ้นทันใด ปกคลุมเต็มถนนทั้งสายในชั่วพริบตา ทำให้ทัศนวิสัยของผู้คนเลือนรางไม่ชัดขึ้นกะทันหัน เดิมทีมองไม่เห็นร่างของหยางยี่ เหลือเพียงเสียงที่อ่อนโยนของหยางยี่ ดังก้องอยู่ในหมอกหนา

“งั้นพวกแก ก็ไปฝังอยู่ในสุสานเป็นเพื่อนหล่อนเถอะ!”

เสียงอันประหลาดดังก้องอยู่ข้างหูของทั้งสี่คน ทำให้ทั้งสี่คนหยุดฝีเท้าลงเอาดื้อๆ ในใจรู้สึกหวาดเสียว

ทั้งสี่คนเพียงรู้สึกว่าหายใจไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ตามมาด้วย ราวกับมองอะไรตรงหน้าไม่เห็นเลย

ตรงตำแหน่งที่หยางยี่ยืนอยู่ ไม่เห็นร่างของหยางยี่ไปตั้งนานแล้ว ทั้งตัวหายไปในหมอกหนาแล้ว