บทที่ 407 ท่านเฟิง

พอได้ยิน คุณปู่คนนั้นหัวเราะนิดหน่อย และไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยื่นยาในมือให้หยางยี่ จากนั้นยิ้มบอกว่า “ดื่มยาก่อนเถอะ ยังร้อนๆ อยู่”

หยางยี่เชื่อใจมาก ใช้มือทั้งสองข้างรับยาในมือของคุณปู่มาโดยตรง กลิ่นยาจีนอันเข้มข้นโชยมาตรงหน้า ฉุนจนหยางยี่ขมวดคิ้วโดยจิตใต้สำนึก ในใจต่อต้านอยู่บ้าง

ขม ได้กลิ่นขึ้นมาก็ขม

คุณปู่หัวเราะแต่ไม่พูด หยางยี่เห็นแบบนี้ ได้แต่ฝืนกลั้น ดื่มยาจีนเต็มถ้วยนี้จนหมดรวดเดียว ดื่มจนเกลี้ยงแล้ว

ดื่มยาถ้วยนี้ลงไป ทำเอาหยางยี่รู้สึกขมจนคลื่นไส้เลยทีเดียว ช่างขมเหลือเกินจริงๆ

แต่ว่ามีคำพูดหนึ่งที่บอกว่ายาที่ได้ผลดีมักจะขม หยางยี่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ได้เพียงขมวดคิ้วพลางดื่มยาถ้วยนี้ลงไปแล้ว จากนั้นเช็ดมุมปากสักหน่อย

หลังจากวางถ้วยเปล่าลงบนโต๊ะ หยางยี่มองคุณปู่ที่ยิ้มกริ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจากนั้นโค้งตัวให้เขา ก้มศีรษะแบบต่ำมาก กล่าวขอบคุณอย่างจริงจังสุดๆ “หยางยี่ซาบซึ้งในบุญคุณที่คุณปู่ช่วยชีวิตเอาไว้ครับ ขอบคุณมากจริงๆ ครับ”

พอได้ยิน เฟิงฉางหัวเราะเล็กน้อย ปัดมือแบบไม่สนใจสักนิด พูดด้วยท่าทางสบาย “ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก ไม่นับเป็นบุญคุณช่วยชีวิตอะไร ก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง ไม่ต้องเกรงใจมากมาย เหอะๆ”

พูดอยู่ เฟิงฉางจึงใช้มือข้างหนึ่งประคองหยางยี่ไว้หน่อย จากนั้นประคองเขาขึ้นมาแล้ว

“ขอถามอย่างเสียมารยาทสักหน่อยครับ ไม่ทราบว่าคุณปู่ท่านคือ......”

หยางยี่ยืนตัวตรง แต่ว่าท่าทีที่มองทางเฟิงฉางยังเกรงใจอยู่มาก สอบถามแบบลองเชิง

ในความเป็นจริงช่วงสายที่มากินข้าวในร้านอาหารของเฟิงฉาง หยางยี่ก็แอบสังเกตถึงความพิเศษมากของคุณปู่คนนี้ ดังนั้นก่อนหน้านี้เขาค่อนข้างสงสัย คุณปู่คนนี้ไม่เหมือนภายนอกที่ดูขึ้นมาธรรมดาขนาดนั้น อย่างน้อยที่มาย่อมไม่ธรรมดา จะต้องไม่ใช่เจ้าของร้านอาหารทั่วๆ ไปแน่

และดูจากปัจจุบันนี้ คุณปู่คนนี้สามารถหาตำแหน่งที่ตนเองอยู่ได้อย่างคาดไม่ถึง จากนั้นช่วยตนเองกลับมาแล้ว นั่นยิ่งพิสูจน์ความพิเศษของคุณปู่คนนี้ และยืนยันการคาดเดาในใจของหยางยี่ด้วย

“ฉันนะเหรอ ฉันเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ที่แสนธรรมดาที่สุดบนโลกคนหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ นายเรียกฉันว่าท่านเฟิงก็ได้”

เฟิงฉางย่อมพอจะฟังความหมายที่หยางยี่อยากจะแสดงออกมาในคำพูดได้ แต่ว่าเขากลับไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ปัดมือโดยธรรมชาติ พูดจาแบบในสายตาลึกซึ้งพอสมควร

ต้องรู้ว่า ตอนที่เขาแยกตัวจากตระกูลฤๅษีนั้นนานมากเหลือเกินจริงๆ นานมากจนไม่เคยปรากฏตัวท่ามกลางผู้คนมากมายในตระกูลฤๅษีเลย เกรงว่าตอนนี้คนเหล่านั้น คงคิดว่าเขาตายไปตั้งนานแล้วมั้ง

“ผมหยางยี่ครับ ยินดีที่ได้รู้จักท่านเฟิงครับ และขอขอบคุณสำหรับบุญคุณที่ท่านเฟิงช่วยชีวิตผมครับ”

หยางยี่ได้ยิน ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อเยอะอย่างฉลาดมาก เพียงแค่พยักหน้าแล้ว จากนั้นทำความเคารพต่อเฟิงฉาง แล้วจึงพูดจาเช่นนี้

เพียงแต่ว่า เฟิงฉางได้ยินคำพูดของหยางยี่แล้ว กลับแปลกใจอยู่บ้าง ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเงยหน้าพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของหยางยี่ดูรอบหนึ่ง เหมือนกำลังตรวจสอบอะไรอยู่

หยางยี่ก็ไม่ได้หลบเลี่ยง ปล่อยให้เฟิงฉางพินิจพิเคราะห์อยู่แบบนี้ ผ่านไปนาน เฟิงฉางถึงค่อยๆ เก็บสายตากลับไป จากนั้นถามอย่างนิ่งๆ

“นายแซ่หยาง?”

“หยางเชียนฟาน เป็นอะไรกับนาย?”

เฟิงฉางจ้องหยางยี่ด้วยสายตาลึกซึ้ง เขานึกไม่ถึงว่า ปลีกวิเวกมาอยู่คนเดียวหลายปีขนาดนี้แล้ว ครั้งแรกที่กลับสู่สังคมใหม่อีกรอบ คาดไม่ถึงพอจะเจอกับคนของตระกูลหยางได้

เป็นการพบเจอที่บังเอิญเสียจริง ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดี หรือเรื่องไม่ดีกันแน่

“หยางเชียนฟาน?”

หยางยี่ตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดตรงไปตรงมาอย่างซื่อตรงมาก “ขอโทษครับท่านเฟิง ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย ยิ่งไม่รู้จักคนนี้ด้วยครับ”