บทที่ 411 ขัดขวาง

หลังจากที่หยางยี่คิดอย่างรอบคอบแล้วก็ค้นพบว่า อันที่จริงพลังที่ออกจากฝ่ามือของเขาไม่สามารถเจาะทะลุม้านั่งได้ อย่างมากที่สุดก็แค่สามารถปกปิดบนพื้นผิวเท่านั้น ถ้ามากกว่านี้ ทำไม่ได้จริงๆ

ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกำลังผลักกำแพงที่ทั้งสูงและหนาอยู่คนเดียว ปกติดูแล้วเรียบง่ายและสบาย กำแพงสูงเป็นการก่อด้วยอิฐทีละก้อน แต่เมื่อมีคนคิดและพยายามอยากจะผลักดันจริงๆ กลับเป็นเรื่องยากมาก พลังทั้งหมดแบ่งเฉลี่ยกระจายอยู่บนพื้นผิวของผนัง แล้วจะสามารถเจาะทะลุได้อย่างไร

หยางยี่รู้สึกได้ถึงสิ่งกีดขวางที่อยู่ในนั้น แต่ยังไงเขาก็ไม่เชื่อ และพยายามลองอยู่หลายครั้งติดต่อกัน แต่ว่าทุกครั้งผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม พลังของเขาสามารถส่งไปยังพื้นผิวของม้านั่ง แต่ก็ไม่สามารถเจาะทะลุเข้าไปเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะสามารถเปลี่ยนม้านั่งทั้งหมดให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้

สิ่งนี้ทำให้ในใจหยางยี่รู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้เล็กน้อย และแม้กระทั่งบนหน้าผากก็มีเหงื่อไหลออกมา

เมื่อเห็นสีหน้าของหยางยี่ค่อยๆแดงขึ้น เฟิงฉางก็หัวเราะฮ่าฮ่าออกมา และในขณะเดียวกันก็เคาะปล่องสูบบุหรี่ และค่อยๆพูดกับหยางยี่

“เจ้าหนุ่ม หากรีบร้อนก็จะทำให้ล้มเหลว เหตุผลนี้คิดว่านายคงเข้าใจนะ ผู้บำเพ็ญไม่ควรใจร้อนที่จะเห็นความสำเร็จในทันที ถ้าหากสามารถไปถึงระดับยอดฝีมือกำลังพลังลับได้ง่ายๆเช่นนั้น ถ้างั้นในเสินโจวประเทศจีนแห่งนี้คงเต็มไปด้วยยอดฝีมือกำลังพลังลับละสิ? และก็คงจะวุ่นวายกันไปหมดแล้ว?”

พูดจบ เขาเหลือบมองหยางยี่ คราวนี้หยางยี่ถึงจะผ่อนคลายร่างกายที่ตึงเครียด ตระหนักได้ว่าเขาใจร้อนเกินไปจริงๆ

“ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะของท่านเฟิง”

จากนั้นหยางยี่ก็ดึงฝ่ามือที่วางอยู่บนม้านั่งกลับมา ยืนขึ้นและโค้งคำนับให้ท่านเฟิงและขอบคุณเขาอย่างจริงจัง

“ไม่ต้องเกรงใจ ฉันก็แค่วู่วามเลยคิดขึ้นมาได้เลยให้นายลองดู”

เฟิงฉางแทบไม่ได้จริงจัง เพียงแค่โบกมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

อารมณ์ความรู้สึกของหยางยี่ในเวลานี้พูดได้เลยว่าล้ำลึกมาก แม้ว่าจะไม่เคยประสบความสำเร็จ พูดไปแล้วก็คือยังแข็งแกร่งไม่พอนั่นเอง ในเมื่อยังไม่ถึงระดับของกำลังพลังลับ ถ้างั้นเรื่องนี้ก็ไม่ควรใจร้อนแน่นอน แต่เขาในเวลานี้ในเมื่อรู้วิธีการนี้แล้ว ทำให้ในวันธรรมดาทั่วไปของเขาก็ได้ฝึกฝนมากขึ้น สักวันหนึ่งเขาต้องสำเร็จอย่างแน่นอน

ผู้ที่บำเพ็ญ มีใครบ้างที่ไม่ขยันอดทนในการฝึกฝน?

เมื่อมองไปที่ท่าทางครุ่นคิดของหยางยี่ เฟิงฉางแสดงสีหน้าที่ยิ้มแย้มแต่ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็ยืนขึ้นและตบไหล่ของหยางยี่ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาเถอะ วันนี้ก็พอแค่นี้ก่อน พักผ่อนให้สบาย ในเมื่อวันพรุ่งนี้ อาจมีการต่อสู้ที่ยากลำบาก”

พูดจบ เฟิงฉางก็ออกจากห้องของหยางยี่ และปิดประตูให้ด้วย

สำหรับหยางยี่นั้น กลับมองไปที่ม้านั่งไม้ กำลังครุ่นคิด

วันที่สามของวันปีใหม่

ตอนเช้าเจ็ดโมงครึ่ง ท้องฟ้ายังมืดอยู่เล็กน้อย ในเวลานั้นหยางยี่ได้ตื่นแต่เช้าแล้ว ในขณะเดียวกัน หลังจากอาบน้ำแปรงฟันเสร็จ ยืนอยู่หน้าประตูด้วยหน้าตาที่สดชื่น

ในเวลานี้ หยางยี่ก็ได้เตรียมพร้อมลุยแล้ว

“นี่จะออกเดินทางแล้วเหรอ?”