บทที่ 412 ยอดฝีมือกำลังภายใน

“พวกคุณถือสิทธิ์อะไรมาขวางฉัน? ทำไมถึงไม่ยอมให้ฉันเข้าไป!”

“มากเกินไปแล้ว! เมื่อก่อนไม่เคยมีกฎเกณฑ์แบบนี้ ตกลงพวกคุณหมายความว่าไง?”

“ใช่ ถ้าพวกคุณยังไม่ให้พวกเราเข้าไปล่ะก็ ฉันจะนำข่าวร้ายนี้ลงในโลกโซเชียล ถึงเวลานั้นพวกคุณจะต้องถูกกลั่นแกล้งทางโลกโซเชียลแน่นอน!”

“ใช่ ควรร้องเรียนพวกเขา คนทั่วเสินโจวจะได้เห็นว่าในเขตจุดชมวิวเหอเซี่ยต้อนรับแขกยังไง มันน่าโมโหจริงๆ!”

“ใช่ พวกเราตั้งใจมาที่นี่เพื่อที่จะมาดู นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

นักท่องเที่ยวจำนวนมากเมื่อเห็นว่าตนเองถูกกีดขวางอยู่ข้างนอก พวกเขาต้องไม่เต็มใจอย่างแน่นอน ดังนั้นพวกเขาจึงโกรธและกล่าวโทษออกมา แต่กลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นยังคงนิ่งเฉย ราวกับว่าไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดแม้แต่น้อย

นี่ทำให้คนเหล่านี้ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พฤติกรรมของพวกชายฉกรรจ์เหล่านี้เท่ากับเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟ ผู้คนจำนวนมากจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกมาและเริ่มถ่ายรูปหรือถ่ายวิดีโอ เตรียมพร้อมที่จะเผยแพร่บนซอฟต์แวร์

แม้ว่านักท่องเที่ยวเหล่านี้จะเริ่มเตรียมเปิดโปงคนที่เฝ้าประตูเหล่านี้ แต่ชายฉกรรจ์ที่ขวางทางเข้า ก็ยังคงเป็นเหมือนประตูเหล็ก ไม่ยอมให้ใครเข้าไปแม้แต่คนเดียว สีหน้าเย็นชา ทำเหมือนกับมองไม่เห็นท่าทางที่นักท่องเที่ยวเหล่านั้นแสดงออกมา

เมื่อเห็นฉากที่อยู่ตรงหน้า หยางยี่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย และในขณะเดียวกัน เขาก็เอนตัวพิงขอบข้างๆอย่างเงียบๆ เข้าใกล้ชายฉกรรจ์ที่เฝ้าประตูและคอยสังเกตพวกเขา

คนพวกนี้เป็นใครกันแน่? ดูแล้วแทบไม่เหมือนคนในท้องถิ่นเหอเซี่ย ถึงกลับบังอาจขวางอยู่ตรงทางเข้าไม่ยอมปล่อยให้นักท่องเที่ยวเข้าไป หรือดูไม่ออกว่านักท่องเที่ยวเหล่าถูกยั่วยุจนโกธรแล้ว?

ว่ากันว่าน้ำสามารถทำให้เรือแล่นและทำให้เรือพลิกคว่ำได้ เขตจุดชมวิวพระจันทร์ในเหอเซี่ยเป็นจุดที่ทุกคนค้ำชู แต่ตอนนี้จู่ๆก็เกิดเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้นมา ดูจากนี้แล้ว หรือว่าเหอเซี่ยตั้งใจที่จะให้นักท่องเที่ยวเหล่านี้ลงข่าวในโลกโซเชียลเพื่อกลั่นแกล้งพวกเขาจริงๆเหรอ?

ถ้าเป็นเช่นนี้ ความพยายามทั้งหมดของพวกเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็สูญเปล่า แม้กระทั่งยังต้องเผชิญกับผลที่ไม่คาดคิด

หยางยี่คิดยังไงก็คิดไม่ออก

ยิ่งกว่านั้นเขายังได้ยินนักท่องเที่ยวในที่เกิดเหตุได้รายงานไปที่กองบังคับการสายตรวจโดยตรงเพื่อสื่อสารเรื่องนี้ เห็นได้ชัดว่านักท่องเที่ยวเหล่านี้โมโหมาก

และสิ่งที่ทำให้หยางยี่คาดไม่ถึงก็คือ แม้ว่านักท่องเที่ยวได้ชี้แจงเรื่องราวทางโทรศัพท์อย่างชัดเจนแล้ว แต่ดูเหมือนว่าโทรหากองบังคับการสายตรวจไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย เพราะคนในกองบังคับการสายตรวจดูเหมือนหลังจากได้รับข่าวแล้ว เหมือนกับเป็นพวกเดียวกัน และเมินเฉยต่อสายโทรศัพท์ของนักท่องเที่ยว และก็ไม่สนใจเรื่องนี้เลย

เมื่อเห็นว่าเรื่องเริ่มจะบานปลาย ในขณะที่ทุกคนโกรธจนยากที่จะควบคุม ชายผู้หนึ่งดูแล้วน่าจะเข้าสู่วัยกลางคนสวมชุดสีดำสบายๆ เดินตรงมาทางทุกคน อารมณ์สงบเยือกเย็นไม่สะทกสะท้าน ดูเหมือนน่าจะเป็นผู้รับผิดชอบของที่นี่

“แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน โปรดระงับความโกรธก่อน สงบและฟังผมชี้แจงนะครับ ”

ชายในชุดเสื้อผ้าสบายๆยกมือข้างหนึ่งขึ้น และหันไปทางผู้คน จากนั้นก็เอามือทั้งสองไปไขว้ไว้ข้างหลัง สายตามองดูผู้คนอย่างเฉยเมย

ออร่าบนร่างกายของชายผู้นั้นดูอ่อนโยน แต่ในความเป็นจริงขณะที่เขาพูดดูเหมือนมีการบังคับที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไป และสีหน้าราบเรียบอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากได้ยินสิ่งที่ชายคนนั้นพูด นักท่องเที่ยวในสถานเหล่านี้ที่โวยวายว่าจะเข้าไปต่างพากันเงียบ และมองไปที่ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า