บทที่ 413 เจี่ยงถง

“ต้องขอโทษจริงๆ จุดนี้เราไม่สามารถอนุโลมได้ ดังนั้นรบกวนทุกท่านกลับไปเถอะ”

ชายคนนั้นก็ยังคงพูดยืนยัน

“เฮ้ย ก็ได้”

“มันแย่จริงๆ ผมอุตส่าห์ได้มาที่นี่สักครั้ง”

“ใช่ แต่ก็จนปัญญาจริงๆ”

ได้ยินคำพูดสุดท้ายของชายผู้นี้ ทุกคนก็เข้าใจชัดเจนดูเหมือนว่าจะเข้าไปไม่ได้จริงๆ ในเมื่อไม่มีหวังแล้ว ทุกคนก็จะไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่อีก ได้แต่ถอนหายใจ หลังจากบ่นพึมพำอย่างน่าเสียดายแล้วก็หันหลังเดินจากไป

ไม่นาน ผู้คนจำนวนมากที่อยู่ตรงหน้าประตูท่าเรือล่องพระจันทร์ก็แยกย้ายกันไปมาก ฝูงชนต่างพากันเดินจากไป

และในบรรดาผู้คนที่เหลือ แต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดา สีหน้าดูจริงจัง หยางยี่สามารถดูออก คนเหล่านี้เป็นคนในตระกูลสันโดษ

ความแข็งแกร่งของคนเหล่านี้ก็แตกต่างกันไปตามระดับ จากการมองของหยางยี่ในระดับปัจจุบันนั้น คนเหล่านี้อย่างน้อยก็ต้องอยู่ที่ระดับกำลังภายนอก ซึ่งระดับแตกต่างกัน และยังมีอีกหลายคนที่ไปถึงระดับกำลังภายใน สามารถกล่าวได้ว่าเป็นยอดฝีมือ

“พวกเราเป็นคนของตระกูลหวง เข้าไปได้ไหม?”

ในเวลานี้ ชายสวมเสื้อสเวตเตอร์สีดำ ศีรษะคลุมหมวกที่ติดกับเสื้อไว้ ค่อยๆเงยหน้าขึ้น เขาสบตากับชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ในระดับเดียวกัน อารมณ์ของเขาไม่รีบไม่ร้อน ถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

เมื่อได้ยินว่าชายคนนั้นแจ้งตระกูลแล้ว สีหน้าของชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หลีกทางให้อย่างสุภาพ

“ได้แน่นอน เชิญครับ!”

ชายที่อยู่ข้างหน้าเขาเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของตระกูลสันโดษ คนของตระกูลหวง มีคุณสมบัติที่จะเข้าไปข้างในอยู่แล้ว

ชายผู้นั้นเมื่อได้ยินเช่นนี้ ก็พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พาคนสองคนที่ติดตามเขาเข้าไปข้างในด้วยกัน พริบตาเดียวทั้งสามคนก็หายไปจากสายตาของทุกคน

เมื่อคนอื่นๆเห็นเช่นนี้ พวกเขาต่างก็แจ้งตระกูลของตัวเองเช่นกัน หลังจากคุยกับชายวัยกลางคนแล้ว ได้รับอนุญาตจากชายวัยกลางคน ทุกคนตางก็เดินเข้าไปทีละคน

หลังจากคนส่วนน้อยที่เหลือได้เข้าไปแล้ว เดิมทีหยางยี่ที่คอยดูสถานการณ์อยู่นั้นก็ดูเหมือนไม่เข้าพวกเลย เพราผู้ที่คอยอยู่หน้าประตูก่อนหน้านี้ เหลือแค่หยางยี่เพียงคนเดียวเท่านั้น

ชายร่างใหญ่ที่ยืนโด่เด่อยู่ตรงจุดเดิม ต้องดึงดูดความสนใจจากชายวัยกลางคนได้อย่างแน่นอน เมื่อเห็นเช่นนี้ สายตาของชายวัยกลางคนก็จ้องมองหยางยี่ที่อยู่ในความสงบมาตลอด แค่มองผ่านไปอย่างไม่ตั้งใจ ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก!

เพราะในฐานะที่เป็นจ้าวแห่งกำลังภายใน ชายวัยกลางคนสามารถสัมผัสได้ถึงความแตกต่างระหว่างหยางยี่กับยอดฝีมือคนอื่นๆอย่างแน่นอน

บุคคลผู้นี้ พลังลมปราณนั้นแข็งแกร่งมาก และสามารถใช้คำว่าทรงพลังมากมาเปรียบเทียบ แม้ว่าความแข็งแกร่งจะอยู่ที่ระดับกำลังภายใน แต่ก็เหนือกว่าตัวเขามาก แทบจะอยู่เหนือตัวเขาเองด้วยซ้ำ

และทุกครั้งการจ้องมองของอีกฝ่าย หรืออาจไม่ตั้งใจได้เผยความโหดเหี้ยมออกมา แต่ก็สามารถทำให้ชายวัยกลางคนรู้สึกกดดันอย่างมาก ทำให้เขาหายใจลำบากเล็กน้อย

แต่ว่า แม้ว่าในใจชายวัยกลางคนจะมีข้อสงสัยมากมาย แต่เขายังคงปฏิบัติตามกฎที่เบื้องบนตั้งไว้ ก้าวไปข้างหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย และถามว่า “ไม่ทราบว่าท่านผู้นี้คือ……”

บุคคลนี้ดูสีหน้าสงบ มีความอดทนที่ไม่ธรรมดา นี่ไม่ใช่รัศมีที่คนธรรมดาควรมี และชายวัยกลางคนก็คาดเดา ตัวตนของเขา ก็น่าจะไม่ธรรมดาแน่นอน

“ตระกูลหยาง!”

หยางยี่มองไปที่ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหน้าอย่างเย็นชา โดยรู้ว่ารัศมีของตัวเองกดทับอีกฝ่ายแล้ว จากนั้นก็พูดออกมาสองคำ