บทที่ 414 คนตระกูลหยางมาแล้ว

เรื่องอื่นหยางยี่ไม่รู้ แต่สิ่งที่หยางยี่ยืนยันได้ก็คือ ก่อนหน้านี้อาศัยฝ่ามือเบาๆของท่านเฟิงก็มีพลังจนสามารถทุบโต๊ะให้แตกได้ คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในสถานที่นี้จะมีระดับที่ต่ำกว่ามาก ความแข็งแกร่งของเขาสามารถบดขยี้ยอดฝีมือส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่

ในขณะเดียวกันในใจของหยางยี่ก็รู้ชัดเจนดี แม้แต่ตัวเขาเอง หากตอนนี้เล่นหมากกับท่านเฟิง อยู่ในน้ำมือของเขายังไม่ผ่านห้ากระบวนท่า สันนิษฐานว่าอาจพ่ายแพ้

“อืม? ข่าวของชายหนุ่ม จริงเท็จแค่ไหนเชื่อถือได้ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเจี่ยงถงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาตกตะลึง ถามเสียงเบา

ต้องรู้ว่า ทางพวกเขาไม่ได้รับข่าวใดๆ อาศัยคำพูดจากปากของชายหนุ่มคนนี้ เชื่อถือได้จริงเหรอ?

“ตกลงเรื่องจริงหรือเท็จ ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นเป็นใคร ผมก็ไม่รู้ ผมแค่เป็นคนถ่ายทอดคำพูดเท่านั้นเอง”

“สำหรับสถานการณ์ที่แท้จริง ตามคำสั่งของผู้ใหญ่ฝ่ายเรา ต้องรอหลังจากที่พวกเขามาแล้ว ค่อยตัดสินใจ”

หยางยี่พูดเบาๆ ด้วยสีหน้าที่สงบนิ่งมาก หลังจากพูดจบ ก็ไม่ได้สนใจต่อปฏิกิริยาของเจี่ยงถงว่าจะเป็นยังไง เดินตรงเข้าไปในท่าเรือล่องพระจันทร์

หลังจากได้ยินคำพูดของหยางยี่ เจี่ยงถงก็ยืนอยู่กับที่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เรื่องนี้ฟังดูแล้วมันรู้สึกว่า แปลกๆเล็กน้อย?

แต่ดูแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีที่จะหลอกลวงเขา โมเมนตัมแบบนั้น ทำให้เขาไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

หรือว่า จะมีชายผู้ยิ่งใหญ่ที่พวกเขาไม่เคยรับรู้ออกหน้าจริงๆเหรอ?

หากเป็นเช่นนี้จริง การเตรียมการสำหรับครั้งนี้อาจน้อยเกินไปแล้ว จำเป็นต้องปฏิบัติอย่างระมัดระวังถึงจะถูก

“อย่าพึ่งไปสนใจเรื่องพวกนี้เลย ในเมื่อได้รู้ข่าวแล้ว ก็ต้องเตรียมตัวก่อนถึงจะถูก รีบรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

เจี่ยงถงครุ่นคิดถึงเรื่องนี้เป็นเวลานานและไม่สามารถคิดหาเหตุผลได้ ดังนั้นเขาจึงรีบเดินไปอีกทางหนึ่ง และเดินอย่างรวดเร็ว

และหยางยี่ในขณะนี้ ได้เดินเข้าไปในท่าเรือล่องพระจันทร์แล้ว อยู่ข้างๆท่าเรื่อ

หยางยี่ยืนนิ่ง มองดูภูเขาสูงต่ำที่อยู่รอบตัวเขา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และหลับตาลง

เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง สายตาคมชัดมาก

จากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาจินหรัน และถามว่า “เตรียมตัวถึงไหนแล้ว?”

"สามารถลงมือได้ทุกเมื่อ"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงของจินหรัน ก็จริงจังมากเช่นกัน เมื่อพิจารณาจากท่าทีการออกคำสั่งของหยางยี่ ก็รู้เลยว่าต่อจากนี้ภารกิจที่ต้องทำ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆแน่

“อืม รอคำสั่งจากผม”

หยางยี่พูด

“ครับ!”