บทที่ 415 คำเดียว ฆ่า

“เมื่อกี้คุณบอกว่า เมื่อกี้ลูกศิษย์ของตระกูลหยางเรามาเยือนก่อนแล้ว ถ้างั้นคนล่ะ? ตอนนี้อยู่ไหน? ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

หยางชื่อเฟิงทำเสียงเย็นชา จ้องมองไปที่เจี่ยงถงด้วยสายตาที่เย็นชา

เพราะครั้งนี้เขาได้แอบหนีออกมาจากตระกูลหยาง ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะพาคนออกมาเยอะ พามาเพียงสิบสองคนเท่านั้น

และแต่ละคนก็เป็นของคู่หูที่เขาไว้เนื้อเชื่อใจ ซึ่งล้วนติดตามเขามาตลอด และคราวนี้ออกมายิ่งเป็นเหมือนเงาตามตัว ไม่เคยแยกจากกันเลย

แต่ตอนนี้ เจี่ยงถงกลับบอกเขาว่า เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วมีคนของตระกูลหยางได้ล่วงหน้ามาถึงก่อนแล้ว และเขายังเป็นชายหนุ่มที่มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ นี่มันเป็นไปได้ยังไง?

หยางชื่อเฟิงคิดไปคิดมา เกรงว่ามีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว เขาสงสัยว่าทางผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบรู้เรื่องนี้แล้ว ดังนั้นจึงส่งคนสอบถามข่าวล่วงหน้า เพื่อดูว่าสถานการณ์เป็นยังไง

ถ้าหากเป็นเช่นนี้ ก็คงเป็นปัญหาใหญ่แน่ ถ้าให้ทางผู้ที่รับผิดชอบรู้เรื่องนี้จริงๆ คิดว่าคงต้องมีเรื่องหมางใจกันแล้ว อาศัยพลังความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ ยากที่จะรับมือกับทางผู้ที่รับผิดชอบคนนั้น ได้แต่ถอยกลับเท่านั้น

เมื่อคิดเช่นนี้ ในใจของหยางชื่อเฟิงก็ได้ข้อสรุปแล้ว เขาจึงตัดสินใจ ฆ่า

เมื่อได้รับการยืนยันแล้วว่าผู้ที่มานั้นเป็นผู้รับผิดชอบของตระกูลหยาง ไม่ว่าจะใช้วิธีการใด จำเป็นต้องฆ่าเขาซะ มีวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะรับประกันได้ว่าแผนของเขาไม่มีวันพลาด

ดวงตาของหยางชื่อเฟิงเป็นประกาย แววตาของเขาจับจ้องไปที่เจี่ยงถง

“ท่านรอสักครู่ เดี๋ยวผมจะไปหาดู”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจี่ยงถงรีบตอบอย่างรวดเร็ว และในขณะเดียวกันก็ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

ใครจะคิดว่า จะมีคนใจกล้าขนาดนี้ กล้าปลอมตัวเป็นคนของตระกูลหยาง?

นี่มันหาที่ตายชัดๆ และที่สำคัญที่สุดคือตัวเองเป็นคนปล่อยเขาเข้ามาซะด้วย ซึ่งเป็นเรื่องที่ซวยที่สุด

คนผู้นี้ไม่อยากมีชีวิต แต่เขายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อนะ อยากตายก็ไม่ควรดึงเขาเข้ามาด้วย

ที่สำคัญยิ่งทำให้น่าโมโหไปกว่านั้นก็คือ ชายคนนั้นยังบอกกับตัวเองด้วยว่าต่อจากนี้จะมีผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัว ให้พวกเขาระวังให้ดี ทำเอาเขารีบแจ้งข่าวไปข้างบนหลังจากนั้นข้างบนก็วุ่นวายไปหมด แผนการทั้งหมดของตระกูลเกือบจะพังพินาศเพราะคำพูดของชายผู้นี้เพียงประโยดเดียว

“หาให้พบ!”

หยางชื่อเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา กลุ่มคนตามหลังเจี่ยงถงเข้าไปข้างในต่อเนื่อง และในขณะเดียวกันพวกเขาก็มองหาคนที่พวกเขากำลังมองหาไปรอบๆ

“อยู่นั่น! คือเขาเอง! ผมเห็นแล้ว!"

ในที่สุด ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละของเจี่ยงถง ในที่สุดเขาก็พบหยางยี่ที่รออยู่ในตำแหน่งด้านในสุดของท่าเรือ ที่ไม่สะดุดตานัก สีหน้าดีใจขึ้นมาทันที และตะโกนเสียงดังชี้ไปทางหยางยี่

เสียงตะโกนของเจี่ยงถง ทำให้สายตาส่วนใหญ่มุ่งความสนใจไปที่ตัวหยางยี่ทันที ทุกคนมองไปที่หยางยี่และกลุ่มคนของหยางชื่อเฟิงด้วยการแสดงออกที่แตกต่างกัน ไม่มีใครพูดอะไรเลย

เดิมทีหยางยี่ให้ความสนใจกับกลุ่มคนของหยางชื่อเฟิงมาโดยตลอดนับตั้งแต่พวกเขาเข้ามา กำลังแอบหาเวลาที่จะหลีกเลี่ยงคนเหล่านี้ แต่คิดไม่ถึงว่าเจี่ยงถงจะหามาถึงที่นี่ได้รวดเร็วขนาดนี้ และยังจำเขาได้ทันที

ในเมื่อใช้เวลาสั้นๆก็ถูกอีกฝ่ายพบเห็นแล้ว สิ่งนี้ทำให้หยางยี่ตะโกนอยู่ในใจว่าแย่แล้ว และสีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมทันที ในใจเริ่มคิดเกี่ยวกับมาตรการรับมือแล้ว

“ใคร?”

ได้ยินเช่นนี้ หยางชื่อเฟิงก็ถอนสายตาจากที่กำลังมองหารอบด้าน แล้วมองไปยังทิศทางที่ชี้ไปของเจี่ยงถง

อยู่ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มยืนขึ้นอย่างช้าๆ มองไปตามระดับสายตาของเขา และสีหน้าของเขาก็เฉยเมยมาก

แต่แล้ว ไม่มองก็ไม่รู้ แต่พอมองในแวบแรก ร่างของหยางชื่อเฟิงกลับแข็งทื่อ ร่างและใบหน้าที่คุ้นเคยทำให้เขาตกใจอย่างมาก สีหน้ากลายเป็นซีดเผือกในทันที