บทที่ 416 คุณคือแซ่หยางจริงเหรอ

“ไอ้หนุ่ม นายคิดว่าคนของตระกูลหยางเป็นคนแบบไหนกัน? นายกล้าที่จะปลอมตัวเป็นคนของตระกูลหยาง คงคิดว่าตัวเองมีอายุยืนยาวเกินไปใช่ไหม?”

แววตาของเจี่ยงถงจ้องไปที่หยางยี่ด้วยความโกรธมาก ใบหน้าก็ดูแย่มาก และก็ดุด่าหยางยี่ด้วยความโกรธ อย่างไม่เกรงใจ

เป็นชายหนุ่มคนนี้ เวลาพูดเรื่องโกหกเหมือนเรื่องจริงมาก เลยหลอกตัวเอง ได้สำเร็จ และตอนนี้ยังไม่ทันระวังได้ปล่อยเขาเข้ามา

ตัวเองเกือบเสียชีวิต แต่เขายังคงยืนอยู่ตรงนี้โดยไม่ได้รับอันตรายใดๆ เป็นใคร จะไปมีความสุขได้อย่างไร?

ขณะที่เจี่ยงถงพูดคำเหล่านี้ ข้างกายเขามีคนจากตระกูลสันโดษยืนอยู่ไม่น้อย แต่หลังจากที่ทุกคนได้ยินสิ่งที่เจี่ยงถงพูด พวกเขาก็ตกใจมาก ต่างพากันมองไปในทิศทางเจี่ยงถงพร้อมกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม? คนนี้กล้าปลอมตัวเป็นเป็นสมาชิกของตระกูลหยาง? ตระกูลหยางเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ คนๆนี้ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว แม้แต่คนจากสี่ตระกูลใหญ่ยังกล้าปลอมตัว ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอๆ!”

“แต่คนๆนี้ไม่เกรงกลัวอันตรายใดๆ และตอนนี้ยังมีสีหน้าที่สงบนิ่ง ดูเหมือนว่าจะเก่งกาจมากทีเดียว”

“คนๆนี้มีพละกำลังที่ดี ฉันไม่อาจสัมผัสได้ถึงระดับพลังของเขา มองแวบแรกก็รู้ว่าฝีมือไม่ธรรมดา”

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดนนี้ พวกเขาทั้งหมดก็แอบพูดคุยกัน และในเวลาเดียวกันสายตาก็มองไปที่ใบหน้าของหยางยี่ด้วยความอยากรู้ แอบสังเกตสถานการณ์ปัจจุบัน

“นายเป็นใคร? ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของสี่ตระกูลใหญ่เลยหรือ? ทำไมถึงกล้าปลอมตัวเป็นคนตระกูลหยางของพวกเรา?”

หยางชื่อเฟิงรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วมาก เขาบังคับตัวเองให้สงบนิ่ง มองหยางยี่อย่างไม่แยแส และถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

อันที่จริง ในใจหยางชื่อเฟิงเองก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เพราะเขาสัมผัสได้ว่า ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง กำลังภายในได้ก้าวไปถึงระดับสูงสุดแล้ว ในหมู่คนอายุวัยเดียวกัน ถือว่าเป็นยอดฝีมือระดับสูงแล้ว เป็นคนที่ไม่ธรรมดาหาใครต้านทานยาก

ดังนั้นมองตามความคิดปกติ แม้ว่าชายที่อยู่ข้างหน้าเขาจะไม่ใช่คนจากตระกูลหยาง และน่าจะเป็นคนของตระกูลเขาเอง และควรร่วมเดินทางพร้อมกับคนในตระกูลช่ไหม

แต่ทำไม เขามาคนเดียว? และบังเอิญที่เขายัง ต้องมาปลอมตัวเป็นคนของตระกูลหยาง?

เป็นไปได้ไหมว่า มีเรื่องวงในบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้?

เมื่อคิดเช่นนี้ ดวงตาของหยางชื่อเฟิงมีเจตนาฆ่าที่ลึกซึ้งยิ่ง และก็จ้องเขม็งไปที่หยางยี่อย่างเย็นชา

เมื่อเห็นฝูงชนตรงหน้าที่เข้ามาอย่างมีพละกำลังเต็มที่ พวกเขาทั้งหมดเป็นศัตรูกับเขา หยางยี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทันใดนั้นสีหน้าการแสดงออกของเขาก็เย็นชามาก

เขาตอบอย่างเย็นชา

“ปลอมตัว? ฉันไม่เคยทำเรื่องต่ำๆแบบนั้น!”

“เดิมทีฉันก็เป็นคนของตระกูลหยาง!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ผู้ชมก็เงียบลงทันที และสายตาของทุกคน ก็จับจ้องไปที่หยางยี่ ด้วยการแสดงออกที่แตกต่างกัน

อย่างไรก็ตามหยางยี่ยังยืนอยู่ที่เดิม เพียงแต่เขารู้แก่ใจ ตอนนี้เรื่องราวต่าง ๆได้มาถึงขั้นที่ไม่อาจย้อนกลับไปได้ ดังนั้นหากอีกฝ่ายหนึ่งยืนกรานที่จะต่อสู้กับเขา พึ่งพากำลังของตัวเอง หากเผชิญหน้ากับผู้นำคนนั้น อาจจะลำบากหน่อย แต่ถ้าเผชิญหน้ากับลูกน้องที่ติดตามเขา ก็ยังคงได้เปรียบ

แค่เพียงเรื่องเล็กแค่นี้มันเข้าใจง่าย ด้วยพละกำลังของเขาคนเดียว หากสู้คนเดียว บางทีอาจมีโอกาสเล็กน้อย แต่ท่าทีอีกฝ่ายที่แสดงทำให้เข้าใจได้อย่างชัดเจนว่าจะไม่ยอมปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน และจะฆ่าเขาให้ได้ ดังนั้นพวกเขาจะไม่เลือกต่อสู้เพียงลำพัง แต่เป็นต่อสู้พร้อมกัน

คนเดียวต่อกรกับหลายสิบคน นี่ไม่มีโอกาสที่จะชนะเลย หากเป็นเช่นนี้ ในวันนี้หยางยี่อาจต้องเสียหายไปด้วย

อย่างไรก็ตามหยางยี่ก็มั่นใจจุดนี้เช่นกัน ก็คือหากอีกฝ่ายกล้าที่จะต่อสู้กับเขาที่นี่ ถ้างั้นชะตากรรมของพวกเขาไม่ดีไปกว่าของตัวเองอย่างแน่นอน

อย่างน้อยวันนี้ แม้ว่าหยางยี่จะต้องตาย ก็จะดึงคนเหล่านี้ตายไปพร้อมกัน

“พอเถอะ! หากยังจะพูดเรื่องไร้สาระที่นี่อีก จะตายแล้วยังปากแข็ง ฉันจะจัดการนายก่อน ดูว่านายยังจะเล่นลิ้นอีกไหม!”