บทที่ 10

“ขอบคุณ” โม่หลูฮวามองไปที่ของขวัญจากเฉินหนาน ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร เธอก็รู้ว่ามันควรเป็นแหวน

เฉินหนานควรสวมแหวนวงนี้เมื่อห้าปีก่อน มันจะต้องแวววาวและมีค่ามาก

น่าเสียดายที่บางอย่างอาจสายไป แต่บางอย่างกลับทำไม่ได้ เช่น ความรู้สึก

คนรู้ใจ หายหน้าหายตา 5 ปี ไร้เหตุผล แล้วโผล่มาเจอรักเก่า?

ของขวัญประเภทนี้ นายน้อยจำนวนนับไม่ถ้วนต้องการมอบให้ตัวเอง มีราคาแพง แต่ไม่ล้ำค่า

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ โม่หลูฮวาก็รู้สึกเกลียดชังมากขึ้น และค่อยๆ ปิดฝารูปหัวใจ

“ทำไม คุณไม่ชอบมันเหรอ” ความเฉยเมยของ Mo Ruhua ยังคงดึงดูดความสนใจของ Chen Nan

แต่เมื่อ Mo Ruhua เงยหน้าขึ้น Fendai ก็ยิ้มแล้วเปล่งรัศมีความเป็นผู้ใหญ่

“ไม่ ฉันแค่กำลังคิดเรื่องต่างๆ ฉันไม่คิดว่าจะเป็นเวลา 5 ปีในพริบตา หลายปีมานี้คุณใช้ชีวิตอย่างไร” โม่ รูฮัว พูดอย่างใจเย็น

"โอ้ มันวุ่นวายมาก" เฉินหนานไม่รู้ว่าเขารอดชีวิตมาได้อย่างไรจนถึงวันนี้

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอ งั้นก็งดคำที่สับสนแล้วอธิบายให้ชัดเจน” ดวงตาสีเข้มของโม่หลูฮวาเป็นประกายสดใสเพื่อรอคำตอบจากเขา

“ฮะ คุณสนใจฉันมาก ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกคุณ ละเว้น ละเว้น...จากนั้นมันก็หายไป”

แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการบอกภูมิหลังของตัวเองด้วยซ้ำ และเขาจะคาดหวังให้ชายคนนี้จริงใจได้อย่างไร โม รูฮัวเกลียดเขามาก

จากนี้ไปเธอแค่บริโภคผู้ชายคนนี้อย่างดีโดยไม่แสดงความรักที่แท้จริง

“ฮ่าฮ่าฮ่า” โม่หลูฮวาหัวเราะออกมาดังลั่น

"รอยยิ้มของคุณยังคงมีเสน่ห์มาก"

“ฉันหวังว่า แต่คุณไม่ใช่เฉินหนานอีกต่อไป” โม่หลูฮวาเปลี่ยนเรื่อง ดูเวลาแล้วอุทาน

“อุ๊ย ฉันจะพลาดเวลาสัมภาษณ์ในอีกห้านาที เร็วเข้า เงิน 2 พันล้านของฉัน”

เฉินหนานมองไปที่การนำทาง เวลาและระยะทางนั้นคับแคบจริงๆ

"ราวกับภาพวาด นั่งนิ่งๆ แล้วให้พวกเขาดูว่าความเร็วของ Chen Nan คืออะไร"

ฮึ่ม!"

ควันดำพวยพุ่งออกมาจากท้ายรถ และเฉินหนานก็เหยียบคันเร่งจนสุด

Maserati เป็นเหมือนรถแข่งในชีวิตที่เร่งรีบ ออกอาละวาดบนท้องถนน ต่อสู้และหลบหลีก เข้าโค้งและดริฟท์ไปทีละคัน

แซง! แซง!แซงอีก!

บางครั้งโม รูฮัวก็กลัวและกรีดร้องเมื่อมีรถวิ่งผ่าน และบางครั้งอวัยวะภายในของเขาก็ถูกรถหมุนเคลื่อน

กระทืบ! โชคดีที่เว้นระยะห่างได้ไม่นานและรถก็หยุดอยู่หน้าเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

“สามนาที 30 วินาที และอีก 1 นาที 30 วินาทีในการขึ้นไปชั้นบน มีเวลาไหม ฉันจะพาคุณไป”

เฉินหนานหันศีรษะจากที่นั่งคนขับและมองเธอด้วยรอยยิ้ม

โม่ รูฮัว จ้องมองด้วยดวงตากลมโต เฉินหนานยังคงหล่อเหลาในสายตาของเขา

หากย้อนเวลาได้เธอไม่อยากประดิษฐ์ "N.rh" ขึ้นมาเลย ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา เธอได้เปลี่ยนความคิดทั้งหมดของเขาให้เป็นแรงบันดาลใจในการทำงาน

แต่ไม่มีใครรู้ว่าประธานาธิบดีหญิงผู้สิ้นหวังคนนี้ต้องการเพียงเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เฉินหนานมารับในตอนเช้า

"ไม่ ฉันจะไม่มีความรู้สึกใดๆ กับเฉินหนานอีกต่อไป ที่เหลือก็แค่ใช้มัน" ดูเหมือนจะมีวายร้ายในใจที่คอยเตือนฉัน