บทที่ 17

พลังของระเบิดนั้นยอดเยี่ยมมาก

ไม่มีใครคาดว่า Poison Rose จะแข็งแกร่งถึงขนาดที่เธอมีอาวุธทำลายล้างสูง

ด้วยระยะทางและพลังเช่นนี้ แม้ว่าทุกคนจะล้มลงกับพื้นในทันที พวกเขาก็ต้องตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

Gao Dandan ไม่มีเวลาคิดเกี่ยวกับการเตะระเบิดอย่างรวดเร็วโดยพยายามลดการบาดเจ็บล้มตายให้เหลือน้อยที่สุด น่าเสียดายที่การเตะครั้งนี้แรงเกินไป ระเบิดกระเด็นออกจากกำแพงและตกลงไม่ไกลจาก Gao Dandan

"พี่สาว Gao! ลงไปเร็ว ๆ " ซุนหยงกระโดดขึ้นและโยน Gao Dandan ลงกับพื้น จากนั้นก็กระโดดขึ้นอีกครั้งกดระเบิดไว้ข้างใต้เขา

"บูม!" เปลวไฟขนาดใหญ่ การระเบิด และกระแสลมกระจายไปทั่วทั้งห้องโถง

คลื่นอากาศพัดชุดธรรมดา Gao Dandan ออกจากทางเดิน มีควันหนาทึบและไฟอยู่ทุกหนทุกแห่งและผู้เสียชีวิตไม่ชัดเจน

โชคดีที่ตัวประกันทั้งหมดไม่เป็นไร และเฉินหนานพบทางออกอื่น ทำให้พวกเขาหลบหนีได้อย่างรวดเร็ว คนส่วนใหญ่หลบหนี ยกเว้นเกาตันดัน

Gao Dandan เป็นตำรวจที่ดี เฉินหนานไม่ยอมแพ้เธอ

ในที่สุดก็พบ Gao Dandan นอกทางเดิน แต่ดวงตาของเธอปิดแน่น และเปลวไฟในห้องโถงก็ลุกไหม้แล้ว ดังนั้น Chen Nan จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอุ้มเธอขึ้นและวิ่งขึ้นไปชั้นบน

รูปร่างของผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งกว่าผู้หญิงทั่วไป หมวกของตำรวจหายไปและผมยาวสีดำขลับของเธอห้อยลงมาที่หน้าอกของเธอปลิวไสวเล็กน้อยบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความงามที่ดุร้าย

เฉินหนานตรวจสอบร่างกายของเธอ และไม่มีบาดแผลที่ชัดเจน การระเบิดที่รุนแรงมีความเป็นไปได้สูงที่จะทำให้ได้รับบาดเจ็บภายใน

เฉินหนานนอนอยู่บนหน้าอกของเธอ แต่ไม่ได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรง

เครื่องช่วยหายใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องเร่งด่วนและไม่มีเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เฉินหนานปลดกระดุมเครื่องแบบตำรวจของเธอออกทีละเม็ด

“อย่าดูถูกข้า ข้าขอโทษ”

มือกว้างของเฉินหนานกดหน้าอกของเธออย่างรวดเร็วและเป็นจังหวะ จากนั้นจึงเริ่มการช่วยหายใจแบบปากต่อปาก

ริมฝีปากของผู้หญิงนั้นนุ่มและชุ่มชื้น Chen Nan แง้มปากของเธอและสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปในปากของเธอ

เฉินหนานซึ่งสมองเกือบจะขาดเลือดรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยต่อหน้าเขา ขนตาของ Gao Dandan กะพริบและเขาก็เปิดตาที่เปียกน้ำขนาดใหญ่ของเขา

"แก... แกขี่ฉันจริงๆ ไอ้ตัวแสบ!" Gao Dandan เห็นเจ้าอันธพาลตัวน้อยกำลังลวนลามเขาอีกครั้งในแวบแรก

เธอซึ่งเป็นตำรวจหญิงที่บริสุทธิ์และบริสุทธิ์ไม่เคยกล้าที่จะเกรงใจผู้ชาย Gao Dandan กำลังจะเสียสติ

เธอต้องการที่จะเตะเด็กออกไป อย่างไรก็ตาม เขาพบว่าเขาไม่มีเรี่ยวแรงเลย ดังนั้นเขาจึงรู้สึกกังวล เอียงศีรษะและสลบไปอีกครั้ง

“เฮ้ เฮ้ อย่าตายนะ เธอต้องทำใหม่ ฉันขอบอกอีกครั้งว่าจูบแรกของฉันจากเฉินหนานนั้นสงวนไว้สำหรับโม่ รูฮัว ซึ่งไม่นับ ฉันจะให้เครื่องช่วยหายใจแก่คุณ ตอนนี้เข้าใจไหม ไม่อย่างนั้น คุณตายแน่”

เฉินหนานถอดเสื้อผ้าที่หน้าอกของเธออีกครั้งและเริ่มกด

แม้ว่าครั้งนี้ Gao Dandan จะไม่สามารถขยับร่างกายได้ แต่สติของเขาก็ไม่ได้หายไปอย่างสมบูรณ์

เธอรู้อย่างชัดเจนว่าชายคนนี้กำลังพยายามช่วยตัวเอง แต่ร่างกายที่บริสุทธิ์ของเธอไม่เคยมีใครเห็นหรือสัมผัส

แม้แต่ซูนยองก็ยังไม่ได้แตะต้องตัวเขามาหลายปีแล้ว เขาจะเสียใจแค่ไหนถ้ารู้ว่าเขาถูกอันธพาลแตะต้องเขาก่อน

ตอนนี้ Gao Dandan ทำได้เพียงนอนเงียบ ๆ รู้สึกถึงแรงกดจากมือใหญ่อันทรงพลังของ Chen Nan บนร่างกายของเขา และค่อย ๆ รู้สึกสบายใจขึ้นมา

เธอลืมตาขึ้นอีกครั้งและเห็นว่าเฉินหนานยังคงนั่งอยู่บนตักของเธอ จ้องมองที่หน้าอกที่เปลือยเปล่าของเธอ

"อย่าโกรธ อย่าโกรธ" Gao Dandan หายใจเข้าลึกๆ ถ้าเขาเป็นลม เขาจะต้องถูกเด็กคนนี้โยนและหันกลับมาอีกครั้ง

“ฮ่า พี่สาวเจ้าหน้าที่ตำรวจ ในที่สุดคุณก็ตื่น”

"คุณจะทำอะไร" Gao Dandan เห็นว่า Chen Nan ยื่นมือออกไปที่ท้ายทอยของเขา