บทที่ 3

ร่างทั้งสองกอดกันเป็นเวลานาน และหลังจากนั้นสิบนาที โม่ รูฮัว ก็ลุกขึ้นจากอ้อมแขนของเฉินหนานด้วยใบหน้าที่แดงเรื่อ

เธอเม้มริมฝีปากสีแดงของเธอและผลัก Chen Nan เล็กน้อย จากนั้น Chen Nan ก็ยิ้มและนั่งลงบนที่นั่งตรงข้ามอีกครั้ง

“ฉันคิดว่าคุณจะร้องไห้ได้อีกสิบนาที”

เฉินหนานหยิบกาแฟ Blue Mountain ตรงหน้าเขา ก้มศีรษะลง แล้วจิบ อุณหภูมิและกลิ่นหอมกำลังพอดี

เมื่อ Mo Ruhua ได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าที่สวยงามของเธอก็แดงขึ้นอีก และเธอก็สูญเสียความโอ่อ่าและความไม่แยแสที่เธอมีในบริษัทในระหว่างวันไปโดยสิ้นเชิง

ในเวลานี้เธอไม่ได้เป็น CEO ของบริษัทใดบริษัทหนึ่งอีกต่อไป แต่เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ได้พบกับชายที่เธอรักอีกครั้ง

เธอมองเฉินหนานและตะคอกเบา ๆ "ตั้งแต่คุณจากไป ไม่ว่าเรื่องจะเศร้าแค่ไหน ฉันได้รับอนุญาตให้ร้องไห้ได้เพียงห้านาทีเท่านั้น"

"เพราะไม่ว่าคุณจะร้องไห้มากแค่ไหน อะไรๆ ก็ไม่มีวันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แทนที่จะมีเวลาโศกเศร้า คุณควรสงบสติอารมณ์และคิดหามาตรการรับมือ"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ความเจ็บปวดในดวงตาของเฉินหนานก็หายไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "เมื่อครู่นี้คุณร้องไห้ไปสิบนาทีแล้ว"

โม่หลูฮวาจ้องที่ดวงตาที่สวยงามของเธอ ปากแบนราบแล้วพูดว่า "นั่นมันกำลังร้องไห้ด้วยความดีใจ แตกต่างออกไป!"

ทันทีที่คำพูดออกมา ทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน และความรู้สึกคุ้นเคยที่หายไปนานก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เพื่อให้คนสองคนที่ไม่ได้เจอกันนานถึงห้าปีไม่มีความบาดหมางกัน เพียงแค่ เหมือนก่อน.

“ยังไงก็ตาม ตอนนี้คุณมีพลังมากขนาดนี้ได้อย่างไร”

Mo Ruhua จิบชาที่อยู่ตรงหน้าเขาเบา ๆ และมองไปที่ Chen Nandao อย่างอยากรู้อยากเห็น

ในความเป็นจริง เมื่อเธอเห็นด้านหลังของเฉินหนานเมื่อคืนนี้ เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างลึกซึ้งในหัวใจของเธอ

มิฉะนั้นเธอจะไม่ปล่อยให้ผู้ช่วยของเธอสอบสวน Chen Nan แม้ว่าตอนนี้เธอต้องการผู้คุ้มกันที่มีทักษะที่ดี

เฉินหนานยักไหล่ เม้มริมฝีปากและพูดว่า "มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในห้าปี มันเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงที่ถูกบังคับ"

“แล้วคุณล่ะ ฉันจำได้ว่าตอนเรียนมัธยม คุณเป็นคนงี่เง่าที่เอาแต่อ่านหนังสือ แล้วตอนนี้คุณก็กลายเป็นประธานของกลุ่มแล้ว”

หลังจากพูดจบ เฉินหนานก็จ้องไปที่ใบหน้าที่สวยงามและสมบูรณ์แบบของโม่หลูฮวา

เขาหัวเราะและพูดติดตลก: "ตอนนั้น คุณถูกขอให้ทำหน้าที่กรรมการศิลปะในสหภาพนักศึกษา คุณไม่เต็มใจที่จะมีชีวิตอยู่และตาย โดยบอกว่าคุณไม่ต้องการจัดการคนและสิ่งของเหล่านั้น ตอนนี้คุณช่างงดงาม Group จัดการสิ่งต่างๆ ได้มากกว่าในสหภาพนักศึกษา"

โม่หลูฮวาดูดรูจมูกเล็กๆ ของเธอ เอียงศีรษะและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพึมพำเบาๆ: "ฉันก็เหมือนกัน หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงห้าปีที่ผ่านมา มันเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงที่ถูกบังคับ"

เมื่อได้ยินผู้หญิงใช้คำพูดของตัวเองและใช้มัน เฉินหนานส่ายหัวและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

"มาเริ่มธุรกิจกันเถอะ"

ทันใดนั้น น้ำเสียงของเฉินหนานก็เปลี่ยนไป เขามองโมรูฮวาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า "คืนนี้คุณชวนฉันไปเที่ยว คุณแค่นึกถึงอดีตจริงๆ เหรอ?"

เมื่อโม่หลูฮัวได้ยิน เขาก็กระพริบตาและยิ้ม “ทำไม แฟนเก่าถึงชวนคุณออกไปดื่มกาแฟ ต้องมีเหตุผลอื่นด้วยเหรอ?”

เมื่อเห็นว่าเฉินหนานขมวดคิ้ว โม รูฮัวก็รีบโบกมือและพูดว่า "โอเค โอเค ฉันบอกว่ามันไม่พอ"

แม้ว่าชายคนนี้จะหายตัวไปเป็นเวลาห้าปี แต่เขาไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเขาอยู่ในโรงเรียน เมื่อเฉินหนานต้องการจริงจัง เขาจะขมวดคิ้วและไม่อนุญาตให้คนอื่นยิ้มต่อหน้าเขา

"คุณเคยได้ยิน 'N.rh' หรือไม่"

โม่หลูฮัวผลักกาแฟที่อยู่ตรงหน้าเขา เช็ดปากสีดอกกุหลาบด้วยผ้ากระดาษ และพูดอย่างจริงจัง

เฉินหนานเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นและพยักหน้าเล็กน้อย