บทที่ 5

หลังจากนั้นไม่นาน เฉินหนานก็ปล่อยริมฝีปากสีแดงของโม่ รูฮวา และยิ้มอย่างอ่อนโยน

Mo Ruhua ยังคงสับสนเล็กน้อย แต่เมื่อเธอเห็น Chen Nan ยิ้ม เธอก็ตื่นขึ้นทันที

เธอผลักเฉินหนานอย่างแรง มือหยกปิดปากแดงของเธอ กระทืบเท้าของเธอ และพูดด้วยสายตาที่จ้องมอง: "เฉินหนาน เจ้ามันมากเกินไป!"

เฉินหนานยักไหล่และพูดพร้อมหัวเราะ: "ทำไม ฉันจะจูบแฟนของฉันได้ไหม"

โม่หลูฮัวตะคอกและแก้ไข "ก็แฟนเก่าคุณ แฟนเก่า! เมื่อจู่ๆ คุณหายตัวไปและทิ้งฉันไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ฉันเลิกกับคุณแล้ว!"

เมื่อเฉินหนานได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเฉยเมย เขายื่นมือใหญ่ออกไปดึงผู้หญิงเข้ามาในอ้อมแขนของเขา และพูดอย่างหนักแน่นว่า "ไม่เป็นไร ฉันจะไล่คุณกลับ"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา โม่หลูฮวารู้สึกขบขันกับความไร้ยางอายของเฉินหนาน

เธอกระพริบตา แสร้งทำเป็นไม่แยแสและพูดว่า: "นั่นขึ้นอยู่กับการแสดงของคุณ และก่อนที่ฉันจะสัญญาว่าจะเป็นแฟนของคุณอีกครั้ง อย่าจูบฉันแบบไม่เป็นทางการอีก!"

ครั้งนี้ เฉิน หนาน ไม่ปฏิเสธ เขายังเข้าใจว่าทั้งสองแยกกันอยู่เป็นเวลา 5 ปีแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถคาดหวังให้โม่ รูฮัว ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเมื่อก่อนได้

จูบเมื่อกี้เป็นการจู่โจมเมื่อผู้หญิงคนนั้นตกอยู่ในอันตรายและหัวใจของเธอก็เปราะบางที่สุด

“อย่าเพิ่งพูดถึงตอนนี้ เราจะทำอย่างไรที่นี่”

โม รูฮัวผละออกจากอ้อมกอดของเฉินหนาน และหันกลับมามองรถที่ไฟไหม้ทั้งสามคันด้วยความกลัวในดวงตาของเขา

โชคดีที่เฉินหนานตามทัน ไม่เช่นนั้น เธออาจกลายเป็นกองโค้กในรถ เมื่อนึกถึงฉากแบบนั้น โม รูฮัวก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย

“อย่ากังวล สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่เป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์ แม้ว่าตำรวจจะรู้ว่าเป็นรถของคุณ พวกเขามักจะถามคุณว่าคุณรอดพ้นจากอันตรายได้อย่างไร ส่วนเรื่องอื่น ๆ คุณแค่แสร้งทำเป็นว่าคุณไม่ทำ รู้อะไรเกี่ยวกับมัน"

เฉินหนานหรี่ตาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

Mo Ruhua พยักหน้าอย่างเชื่อฟังและเห็นด้วยกับวิธีแก้ปัญหาของ Chen Nan

หลังจากนั้น Mo Ruhua ได้โทรหาคนขับรถที่บ้านและขอให้คนขับรถคันอื่นมา

หลังจากที่เธอขึ้นรถอีกครั้ง เธอยังคงบีบกำปั้นใส่เฉินหนานนอกกระจกรถ และขู่ว่า: "อย่าลืมรายงานบริษัทในวันพรุ่งนี้ ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนคุณ!"

เฉินหนานพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และโบกมือให้โม รูฮัว

Mo Ruhua เงยหน้าขึ้นมองคนขับและรถก็ขับออกไป

ในรถ Mo Ruhua พิงเบาะเล็กน้อยและหลับตาอย่างเหนื่อยล้า

แต่ไม่นานเธอก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ไม่มีอารมณ์ในดวงตาที่ชัดเจนของเธอ และเธอดูเฉยเมยอย่างมาก "เฉินหนาน คุณเป็นคนทิ้งฉันก่อน ดังนั้นฉันจะไม่มากเกินไปที่จะใช้คุณ , ขวา?"

เธอบีบนิ้วหยกเบาๆ พูดกับตัวเองในใจ

เฉินหนานไม่รู้ว่าโม รูฮัวกำลังคิดอะไรอยู่ เขาสูบบุหรี่ในจุดนั้น และร่างสองร่างก็หวดเข้ามาข้างหลังเขา คุกเข่าข้างหนึ่งและพูดด้วยความเคารพว่า "นักโทษ!"

เฉินหนานหยิบบุหรี่หนึ่งมวน หันกลับมามองทั้งสองคน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า "ฉันจะไม่ทำภารกิจฆ่าโม รูฮัว"

บทที่ 4 สโมสรมังกรและเสือ

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ใบหน้าของทั้งสองที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแสดงสีหน้าประหลาดใจ

พวกเขาไม่รู้ว่าเหตุใดเฉินหนานซึ่งเป็นผู้บริหารที่แข็งแกร่งที่สุดในนรกมาโดยตลอดจึงเลือกที่จะละทิ้งภารกิจ

แต่ความภักดีของพวกเขาตลอดเวลาทำให้พวกเขาเข้าใจว่าสิ่งที่พวกเขาต้องทำตอนนี้คือการเจริญรอยตามเฉินหนานอย่างใกล้ชิด

“ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งของผู้คุม!”

ทั้งสองคนเปลี่ยนจากคุกเข่าข้างหนึ่งเป็นคุกเข่าทั้งสองข้าง ก้มลงและพูดราวกับว่าพวกเขากำลังสาบาน

เฉินหนานโยนก้นบุหรี่ลงบนพื้นแล้วกระทืบมันด้วยเท้า การจ้องมองของเขากว้างไกลมาก

เมื่อห้าปีก่อน เขาเคยสูญเสียโม รูฮัวไปแล้วครั้งหนึ่ง และตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งมาก เขาจะปล่อยให้โม รูฮัว หายไปจากสายตาของเขาอีกหรือไม่?

สำหรับเธอแล้วการต่อสู้กับนรกจะมีประโยชน์อะไร? !

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฉินหนานลุกขึ้นและดูแลตัวเอง

หลังจากล้างหน้า เขาก็โกนขนบนใบหน้าออก แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด ร่างกายของเขาดูใหม่เอี่ยม แตกต่างจากสิ่งสกปรกเลอะเทอะเมื่อคืนนี้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อมองดูเวลานั้น เฉินหนานก็วิ่งเหยาะๆไปจนถึงร้านอาหารเช้าที่ประตู และตะโกนบอกชายอ้วนวัยกลางคนที่กำลังวุ่นวายอยู่ในร้าน: "ลุงหวัง เอานมถั่วเหลืองหนึ่งแก้วและน้ำลึกมาให้ฉันที" ชุปแป้งทอด"

เมื่อได้ยินเสียง ชายอ้วนวัยกลางคนก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่เฉินหนาน ดวงตาของเขาเป็นประกายทันทีและพูดว่า: "เฮ้ เซียวหนานจื่อทำได้ ทำไมรู้สึกเหมือนทำศัลยกรรมหลังจากจัดแจงให้เรียบร้อย"

ขณะที่เขาพูดนั้น เขาก็เดินไปด้านหน้าเฉินหนานพร้อมกับถ้วยนมถั่วเหลืองนึ่ง

เฉินหนานหยิบนมถั่วเหลืองและดึงแท่งแป้งทอดออกมาจากราวเหล็กข้างๆ เขาและพูดว่า: "ไม่มีทาง รากฐานอยู่ที่นั่น ปกติแล้วฉันแค่ไม่ต้องการดูแลมัน"

ลุงหวังยิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า "ดีมาก คนหนุ่มสาวควรสะอาด ลองคิดดูสิว่าก่อนหน้านี้คุณหน้าตาเป็นอย่างไร คุณดูแก่กว่าฉัน คุณจะคาดหวังให้สาวน้อยชอบคุณได้อย่างไร อย่างไรก็ตาม คุณแต่งตัวเป็นทางการมาก วันนี้..ไปเดทกันมั้ย?”

“ไม่ ฉันเพิ่งหางานได้ และวันนี้ฉันจะทำงานอย่างเป็นทางการ”

เฉินหนานจุ่มแท่งแป้งทอดในนมถั่วเหลือง กัดอย่างแรงด้วยสีหน้าพึงพอใจ

ลุงหวังพยักหน้าและพูดด้วยอารมณ์: "ใช่แล้ว คุณยังไม่ถูกกำจัดอย่างสมบูรณ์ ฉันคิดว่าคุณคงกินต่อไปและรอวันตาย"

"เป็นไปได้ไง"

เฉินหนานกลอกตาและพูดว่า "ฉันเป็นชายหนุ่มห้าคนที่มีอุดมการณ์และแรงบันดาลใจ ก่อนหน้านี้ฉันเพิ่งสูญเสียเป้าหมายไปอย่างกะทันหัน แต่ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว แน่นอนว่าฉันต้องทำงานหนัก"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลุงหวังก็ไม่สนใจ เขาเพียงแค่ตบไหล่ของเฉินหนานด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ออกไปให้ความบันเทิงกับลูกค้ารายอื่น

เขาและ Chen Nan รู้จักกันตั้งแต่เนิ่นๆ ตอนที่ Chen Nan เรียนมัธยมปลาย เขาเป็นลูกค้าประจำของร้านอาหารเช้าแห่งนี้อยู่แล้ว ในช่วงห้าปีที่ Chen Nan หายตัวไป ลุงหวังคิดว่า Chen Nan กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย เขาจึงไม่คิดอะไรมากไปกว่านี้

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว เฉินหนานกำลังจะจ่ายเงินเมื่อเขาถูกลุงหวังหยุด

"ไม่จำเป็น วันนี้เป็นวันแรกของคุณทำงาน ฉันจะเลี้ยงอาหารเช้านี้ให้คุณ!"

ลุงหวังยิ้มและโบกมือ

เฉินหนานไม่สุภาพเช่นกัน เขากำลังจะจากไป

เสียงเศร้าดังขึ้นจากด้านข้าง