ตอนที่ 1581

ตอนที่ 1581 ร้านเหล้าเล็กๆ

หลี่ชิเย่พาข่งเชียะหมิงหวางเข้าไปในเมืองฟงเหวิน รับรู้ถึงกลิ่นอายความโบราณและเรียบง่ายของเมืองฟงเหวินที่โชยมาปะทะกับใบหน้า เขาถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง

กลิ่นอายที่โบราณของเมืองฟงเหวินคล้ายดั่งก่อตัวขึ้นมานานนับพันล้านปีแล้วอย่างนั้น ยามที่สูดลมหายใจลึกๆ กับกลิ่นอายของเมืองฟงเหวินเข้าไปลึกๆ นั้น กลิ่นอายดังกล่าวเหมือนว่าได้นำมาซึ่งกาลเวลาอันยาวไกลนับพันล้านปี ท่ามกลางกลิ่นอายที่โบราณและเรียบง่ายแฝงไว้ซึ่งความสุขและเศร้ารันทดของเมืองโบราณแห่งนี้

“เมืองฟงเหวินน่ะ” หลี่ชิเย่ถึงกับจุปากออกมาเบาๆ พึมพำว่า “รสชาติแบบนี้นับว่ายากจะลืมเลือนจริงๆ”

ครั้นกล่าวมาถึงตรงนี้ หลี่ชิเย่หันกลับไปยิ้มนิดหนึ่ง พูดกับข่งเชียะหมิงหวางที่ปลอมตัวเป็นเด็กรับใช้ว่า “เจ้ารู้หรือไม่? ในเมืองฟงเหวินมีอาหารว่างที่เป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่ง เรียกได้ว่ากินไม่รู้จักเบื่อ”

“อาหารว่างที่เป็นเอกลักษณ์?” ข่งเชียะหมิงหวางถึงกับตะลึงนิดหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดนี้ของหลี่ชิเย่ โดยส่วนใหญ่แล้วผู้บำเพ็ญตนจะไม่ใช่ประเภทที่ตะกละ โดยเฉพาะผู้ที่ก้าวถึงระดับเช่นพวกเขาแล้ว เรียกได้ว่าสามารถไม่แตะต้องกับอาหารปรุงสุกเยี่ยงมนุษย์ปุถุชนธรรมดา กล่าวสำหรับพวกเขาแล้ว ธัญพืชและพืชรวมอื่นๆ ในโลกมนุษย์ พวกเขาสามารถไม่ทานสิ่งเหล่านี้ได้เป็นหมื่นปี

เวลานี้ จู่ๆ หลี่ชิเย่กลับพูดถึงเรื่องหยุมหยิมของมนุษย์ปุถุชนขึ้นมากะทันหัน ซึ่งสร้างความตกตะลึงให้กับข่งเชียะหมิงหวางเป็นอันมาก

“ไปเถอะ ข้าพาเจ้าไปชิมดู หากให้เจ้าไปหาเองล่ะก็ เจ้ายังหาไม่เจอด้วยซ้ำ” หลี่ชิเย่พูดแล้วหัวเราะออกมา กล่าวจบคำเดินไปยังถนนสายหนึ่งและเดินไปข้างหน้าต่อไป

เดิมเมืองฟงเหวินก็คือเมืองโบราณแห่งหนึ่งอยู่แล้ว ในเมืองฟงเหวินมีประชาชนอาศัยอยู่จำนวนนับล้านคน ซึ่งปรกติก็จะมีความคึกคักเป็นพิเศษ และเดินเบียดเสียดกันอยู่แล้ว

ขณะที่เมืองฟงเหวินในเวลานี้ดูจะคึกคักมากไปกว่าเดิมอีก เมื่อผู้ยิ่งใหญ่จากทุกสารทิศทั่วหล้าต่างทยอยกันมาเพื่อไปอวยพร ณ บ้านตระกูลยวี แม้ว่าการออกจากการกักตนมรณะของยวีไท่จวินไม่ได้ส่งเทียบเชิญผู้คนใต้หล้า แต่ว่า เมื่อข่าวถูกแพร่ออกมาแล้ว ผู้ยิ่งใหญ่ที่มีระดับทั่วหล้าต่างเดินทางมาอวยพร และต้องการคารวะต่อยวีไท่จวิน

สำหรับคลื่นมนุษย์ที่เดินเบียดเสียดภายในเมืองนั้น ท่าทีของหลี่ชิเย่เหมือนมองไม่เห็น นำพาข่งเชียะหมิงหวางเดินทะลุผ่าไปยังถนนสายแล้วสายเล่า

ข่งเชียะหมิงหวางเคยมาที่เมืองฟงเหวินเช่นกัน แต่ว่า เมื่อเทียบกับหลี่ชิเย่แล้วนับว่าห่างชั้นกันมากทีเดียว ดูเหมือนหลี่ชิเย่จะคุ้นเคยกับถนนทุกสายที่อยู่ในเมืองฟงเหวินมากเป็นพิเศษอย่างนั้น

ข่งเชียะหมิงหวางติดตามหลี่ชิเย่เดินเลาะเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปเรื่อย กระทั่งนางเริ่มรู้สึกเวียนหัว หากยังคงเดินต่อไปในลักษณะเช่นนี้ นางเกือบจะแยกแยะทิศออกตกเหนือใต้ไม่ออกเสียแล้ว และไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ ณ สถานที่แห่งใดของเมืองฟงเหวิน รู้เพียงว่าตัวเองอยู่ในเมืองฟงเหวินเท่านั้น

หลังจากก้าวเดินทะลุผ่านถนนสายแล้วสายเล่าไปแล้ว ในที่สุด หลี่ชิเย่ก็พาข่งเชียะหมิงหวางมาถึงตรอกขนาดยาวตรอกหนึ่ง โดยที่ตรอกนี้มีขนาดยาวและคับแคบ เห็นเพียงแสงรำไร เป็นตนอกที่สงบเงียบมาก มีผู้คนเดินผ่านไปมาน้อย

เหมือนว่าสถานที่แห่งนี้คือแหล่งสลัมของเมืองฟงเหวินอย่างนั้น สิ่งปลูกสร้างบริเวณนี้ดูทรุดโทรมมาก และมีคนอาศัยอยู่น้อยมาก บ้านที่เก่าแก่หลายหลังได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ผู้ที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ส่วนมากจะเป็นคนชรา เด็ก และผู้ป่วยอ่อนแอ

ในขณะนี้ หลี่ชิเย่ได้พาข่งเชียะหมิงหวางมาถึงด้านหน้าร้านเหล้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง ร้านเหล้าขนาดเล็กนี้เล็กมาก ประตูร้านมีขนาดพอให้คนเข้าออกได้เพียงคนเดียวเท่านั้น หน้าร้านแขวนธงผืนหนึ่งเขียนอักษรคำว่า “ฟง” ธงผืนนี้ทั้งเก่าและขาด ตัวอักษรคำว่า “ฟง” ดูเลือนรางจนแทบจะอ่านไม่ออกแล้ว

ร้านเหล้าขนาดเล็กที่เก่าซอมซ่อเช่นนี้ เกรงว่าแม้แต่มนุษย์ปุถุชนธรรมดาก็ไม่อยากจะรั้งอยู่นาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้บำเพ็ญตนว่ายากจะหยุดแวะอยู่ที่นี่

หลี่ชิเย่มองดูตัวอักษรคำว่า “ฟง” ที่อยู่บนธงผืนนั้น ถึงกับเผยใบหน้าที่ยิ้มจางๆ ก้าวเท้าเข้าไปในร้านเหล้าเล็กๆ

ข่งเชียะหมิงหวางยังเข้าใจว่าหลี่ชิเย่จะต้องพานางไปร้านประเภทร้านโบราณอายุร้อยปีอะไรทำนองนั้นไปทานอาหารว่างที่มีกลิ่นอายของท้องถิ่น ไม่นึกว่าจะพามายังร้านที่เก่าซอมซ่อเช่นนี้

หลังจากเข้าไปภายในร้านแล้ว จึงพบว่าร้านเหล้าร้านนี้มันเล็กจริงๆ ภายในร้านมีโต๊ะขนาดเล็กอยู่สองถึงสามตัวเท่านั้นเอง และมีเก้าอี้อยู่สามถึงห้าตัวที่ถูกวางเอาไว้อย่างนั้น

บริเวณมุมหนึ่งของร้านที่ไม่สะดุดตามีโต๊ะสำหรับเถ้าแก่ร้านที่โค้งงอดั่งไม้บรรทัดโค้งตั้งอยู่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะจุดตะเกียงน้ำมันที่มีแสงสลัวออกมา แลดูไปแล้วแสงจากตะเกียงนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย เหมือนว่าเพียงลมพัดมาแผ่วเบาก็สามารถทำให้มันดับลงได้อย่างนั้น

ด้วยแสงสว่างที่มาจากเปลวไฟขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองนี้เอง ทำให้ร้านเหล้าที่มีเพียงแสงสลัวๆ ดูสว่างขึ้นมานิดหนึ่ง มิฉะนั้นล่ะก็ ร้านเหล้าเล็กๆ แห่งนี้ก็จะดูมืดไปกว่านี้อีก

ด้านหลังโต๊ะเถ้าแก่ร้านมีผู้เฒ่าคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่ ผู้เฒ่าผู้นี้สวมเสื้อสีเขียวอ่อน ชุดที่เขาสวมใส่ดูเรียบง่ายยิ่งนัก ไม่มีสิ่งประดับใดๆ ทั้งสิ้น อีกทั้งเสื้อของเขาไม่รู้ว่าสวมใส่มานานเท่าไรแล้ว ถูกซักล้างจนออกสีขาว สีเขียวบนเสื้อเกือบถูกซักออกไปจนหมดแล้ว

ถึงแม้ว่าเสื้อที่ผู้เฒ่าผู้นี้สวมใส่จะดูเก่ามาก แต่ กลับสะอาดสะอ้านมาก กระทั่งเรียกได้ว่าปราศจากฝุ่นแม้แต่น้อย เหมือนว่าเขาจะเป็นคนขยันซักเสื้อผ้าเหลือเกิน

ท่าทางของผู้เฒ่าผู้นี้ดูมีชีวิตชีวามาก แม้ว่าใบหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยรอยย่น แต่เส้นโครงหน้ากลับดูมีพลังยิ่ง เหมือนว่าเส้นโครงหน้าของเขาเกิดจากการสลักขึ้นมา

ผู้เฒ่าคนนี้ขดตัวอยู่ด้านในโต๊ะเถ้าแก่ร้าน เหมือนว่านอนหลับไปแล้วอย่างนั้น เขาหลับได้สงบมาก เหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างภายนอกล้วนแล้วแต่ไม่เกี่ยวข้องกับเขา

ข่งเชียะหมิงหวางไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี เมื่อได้เห็นร้านเหล้าเล็กๆ ลักษณะเช่นนี้ ขณะที่ยังไม่ได้เดินเข้าไปภายในร้านนั้น นางยังเข้าใจว่าข้างในจะต้องเป็นเหมือนโลกอีกโลกหนึ่ง เวลานี้ดูไปแล้วนางคิดผิด

เวลานี้ หลี่ชิเย่ยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะเถ้าแก่ เคาะหน้าโต๊ะเบาๆ กล่าวด้วยท่าทีเอ้อระเหยว่า “มีแขกมาแล้ว”